III SA/Gd 172/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi J. C. i L. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2023 r., nr 2201-IOC.4310.40.2022.MK w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 172/23.

J. C. oraz L. Z. (wspólnicy "S." S.C. Agencja Celna – dalej zwani także jako "skarżący") wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2023 r. (nr 2201-IOC.4310.40.2022.MK) wydanej w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2023 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL skarżących oraz nadesłanie odpisu skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z dnia 24 maja 2023 r. (sygn. akt III SA/Gd 172/23) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), przyjmując, że skarżący nie uzupełnili braku formalnego skargi, co uniemożliwiło nadanie wniesionej skardze dalszego biegu. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, wskazując że w przedmiotowej sprawie w zakreślonym przez Sąd terminie uzupełnili braki formalne skargi, a skoro tak, to jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 p.p.s.a. akta sprawy wraz z zażaleniem wojewódzki sąd administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom (§ 1 zd. 1), przy czym jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo, zaś od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych (§ 2). Według przepisu art. 195 § 2 p.p.s.a uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione", co wskazuje na to, że podstawą "autokontrolnego uchylenia" mogą być objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 374/04, LEX nr 707782). Zwrot "oczywiście uzasadnione" użyty w art. 195 § 2 p.p.s.a. oznacza, że chodzi tu o zarzuty uzasadnienia "wskazujące na jaskrawy błąd" - wadliwość zaskarżonego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy. Zażalenie jest "oczywiście uzasadnione", jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie (zob. LEX/el – komentarz do art. 195 p.p.s.a. [w:] J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2011 oraz B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2019). Jak wynika z akt sprawy oczywistym jest, że skarżący w dniu 4 maja 2023 r., w wykonaniu ww. zarządzenia z dnia 6 kwietnia 2023 r., wskazali w zakreślonym terminie swoje numery PESEL oraz nadesłali odpis skargi (vide: pismo z dnia 4 maja 2023 r. – k. 64 akt sądowych). W zaistniałej sytuacji Sąd oceniając zasadność złożonego zażalenia stwierdził, że istnieją oczywiste i uzasadnione powody do uznania wadliwości zaskarżonego postanowienia tutejszego Sądu z dnia 24 maja 2023 r. i uchylenia go w trybie autokontroli przewidzianej przepisem art. 195 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.