III SA/Gd 157/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 6 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2009 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania tego prawa. W dniu 27 kwietnia 2009 r. do Sądu wpłynął sprzeciw od w/w postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stąd też, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek stosownego wykazania, iż jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Instytucja prawa pomocy stanowi bowiem odstępstwo od wyrażonej w art. 199 w/w ustawy generalnej zasady, w świetle której, poza wyjątkami określonymi w przepisie szczególnym, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd nie jest przy tym zobligowany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy pełna ocena stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych z uwagi na postawę wnioskodawcy nie jest możliwa. Takiej oceny nie sposób dokonać w sposób kompleksowy w niniejszej sprawie. Należy wskazać, że wnioskodawczyni na wcześniejszym etapie została wezwana do złożenia konkretnych dokumentów i oświadczeń mających obrazować jej sytuację materialną. Nałożony obowiązek został przez wnioskodawczynię wykonany jedynie częściowo. Z kolei wraz ze sprzeciwem wnioskodawczyni nie przedstawiła jakiegokolwiek dodatkowego materiału dowodowego obrazującego m.in. stan posiadanych zasobów pieniężnych oraz wysokość ponoszonych przez wnioskodawczynię miesięcznych kosztów utrzymania. Z informacji zawartych w znajdujących się w aktach sprawy zeznaniu PIT – 37, druku waloryzacji świadczenia rentowego oraz dokumentach dotyczących w istocie roku 2008 (wystawionych nadto na A.W.) nie wynika zaś w sposób nie budzący wątpliwości, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki prawa pomocy. W tym stanie Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.