III SA/Gd 150/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant: Specjalista Kinga Czernis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2023 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Rumi z dnia 10 listopada 2022 r. nr [...].

Decyzją z dnia 8 lutego 2023 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej powoływanej jako "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 1, 3 i 16 ustawy z dnia 2 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1692 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku po rozpoznaniu odwołania R. K. (dalej: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Rumi z dnia 10 listopada 2022 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącemu dodatku węglowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dodatek węglowy przysługuje osobom, które do dnia 11 sierpnia 2022 r. zgłosiły do centralnej ewidencji emisyjności budynków m.in. kocioł zasilany węglem. Organ opiera się o treść deklaracji CEEB, zaś dane z tej ewidencji są miarodajne i wiążące dla określenia charakteru głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego. Skarżący złożył wniosek o przyznanie dodatku węglowego wskazując, że w gospodarstwie domowym głównym źródłem ogrzewania są kocioł na paliwo stałe oraz kominek. Zgodnie z deklaracją złożoną przez skarżącego kocioł i kominek zasilane są drewnem kominkowym, nie zaś paliwem stałym w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym, co uzasadniało odmowę przyznania dodatku. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazując, że głównym źródłem ciepła w jego budynku mieszkalnym jest kocioł na paliwo stałe opalany koksem, a w pokoju kominek. W rubrykach deklaracji nie było ujętego koksu jako paliwo stałe, więc go dopisał, a przez nieuwagę nie postawił krzyżyka zaznaczającego źródła stałego głównego opalania. Kominek służy skarżącemu tylko jako dodatkowe źródło ciepła opalane drewnem kawałkowym w okresie wiosenno-letnim. Przedłożył protokoły kontrolne, z których wynika, że posiada piec centralnego ogrzewania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej. W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Oceniając wydane w sprawie decyzje w wyżej wskazanym zakresie kognicji Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że wniesiona skarga jest zasadna. Przedmiotem skargi skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Rumi odmawiającą przyznania mu dodatku węglowego. Zasady i tryb przyznawania dodatku węglowego, w tym zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dodatku węglowego regulują przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym ( tj. Dz.U. z 2023 r., poz.141 ze zm.), dalej także jako "ustawa" , "u.d.w.". W sprawach nieuregulowanych w ustawie o dodatku węglowym do postępowania w sprawach dotyczących wypłaty dodatku węglowego stosuje się przepisy k.p.a. ( art. 3 ust.3 ustawy). Poza sporem pozostaje, że dla otrzymania dodatku koniecznym do spełnienia warunkiem jest ogrzewanie gospodarstwa domowego (główne źródło ogrzewania) przez wymienione w art. 2 ust. 1 ustawy urządzenie grzewcze, to jest w szczególności: kocioł na paliwo stałe, kominek, kozę, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnię lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, którymi, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy, są węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego. Zgodnie z art. 2 ust. 15 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Podkreślić należy, że w celu doprecyzowania i usprawnienia procesu przyznawania dodatku węglowego ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie kolejnych zmian w przepisach ustawy. Pierwsza nowelizacja została wprowadzona na mocy ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1967; dalej "ustawa zmieniająca z dnia 15 września 2022 r.") , a weszła w życie z dniem 20 września 2022 r. W myśl art. 52 ustawy zmieniającej z dnia 15 września 2022 r. do postępowań w sprawie wypłaty dodatku węglowego wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy prowadzonych na podstawie ustawy o dodatku węglowym stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą zmieniającą. Kolejna nowelizacja została wprowadzona na mocy ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2236; dalej "ustawa zmieniająca z dnia 27 października 2022 r.), a weszła w życie z dniem 3 listopada 2022 r. W art. 31 ust. 1 tej ustawy wskazano, że do postępowań w sprawie wypłaty dodatku węglowego wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, prowadzonych na podstawie ustawy o dodatku węglowym, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z dnia 27 października 2022 r. Mając to na uwadze zauważyć trzeba, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego o przyznanie dodatku węglowego złożonym w dniu 31 sierpnia 2022 r. było wszczęte, jednakże nie zakończone ani w dniu 20 września 2022 r., ani w dniu 3 listopada 2022 r. Decyzja w pierwszej instancji została wydana w dniu 10 listopada 2022 r., a decyzja organu odwoławczego w dniu 8 lutego 2023 r. Wobec tego organy obu instancji rozpoznając wniosek skarżącego miały obowiązek stosować przepisy ustawy o dodatku węglowym w brzmieniu uwzględniającym stan prawny wynikający ze zmian wprowadzonych przez obie nowelizacje. Jeśli chodzi o ustawę zmieniającą z dnia 15 września 2022 r. należało wziąć pod uwagę przepisy ust. 15a-15e dodane w art. 2 ustawy o dodatku węglowym, w szczególności dotyczące możliwości weryfikacji wniosku o dodatek węglowy w oparciu o inne dostępne organowi dane, przykładowo wymienione w dodanym ust. 15a. Jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych (art. 2 ust. 15b u.d.w.). W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (art. 2 ust. 15d u.d.w.). Jeśli zaś chodzi o ustawę zmieniającą z dnia 27 października 2022 r. wskazać należy na dodany w jej wyniku w art. 2 ust. 15f i 15g. Z art. 2 ust. 15g u.d.w. wynika m. in., że dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym także, gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1, nie zostało zgłoszone lub wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, do dnia 11 sierpnia 2022 r., a w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustalono, że źródłem ogrzewania tego gospodarstwa jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1. Z treści przywołanych regulacji wynika, że weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego ma charakter wszechstronny i nie polega jedynie na sprawdzeniu danych widniejących w ewidencji emisyjności budynków i tylko na dzień 11 sierpnia 2022 r. Stan faktyczny sprawy istotny z punktu widzenia art. 2 ust. 1 u.d.w. może być ustalony w oparciu o inne dostępne organowi dane, które tylko przykładowo zostały wymienione w art. 2 ust. 15a u.d.w. Oznacza to, że katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku o dodatek węglowy ma w tym zakresie charakter otwarty. Innymi słowy badanie przesłanek przyznania dodatku węglowego nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia danych widniejących w centralnej ewidencji emisyjności budynków na dzień 11 sierpnia 2022 r. Wobec powyższego stanowisko organów obu instancji, które w przedmiotowej sprawie zbadały wyłącznie treść wniosku oraz stan centralnej ewidencji emisyjności budynków nie znajduje oparcia ani w przepisach ustawy o dodatku węglowym, ani w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a.". Organ pierwszej instancji deklarował oparcie się również na danych określonych w art. 2 ust. 15a ustawy, jednak nie znajduje to odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji, ani też w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Istotną okolicznością jest, że w toku postępowania administracyjnego nie zostało w sposób jednoznaczny ustalone, jakie jest główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego skarżącego. Organy stoją na stanowisku, powołując się w tym zakresie na deklarację dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw oraz treść wniosku skarżącego, że w gospodarstwie domowym skarżącego urządzeniami grzewczymi są kocioł na paliwo stałe oraz kominek, przy czym stosowanym w tych urządzeniach paliwem jest drewno kawałkowe. W ocenie organów brak ujawnienia w ewidencji emisyjności budynków paliwa stałego w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy stanowi wystarczającą podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego. Organy ustaliły zatem w sprawie jedynie okoliczności, które zostały ujawnione w centralnej ewidencji emisyjności budynków. Mając na uwadze, że w złożonym wniosku o wypłatę dodatku węglowego skarżący pod groźbą odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń wskazał jako rodzaj wykorzystywanego źródła ciepła zarówno kocioł na paliwo stałe, jak i kominek, a w deklaracji do ewidencji jako rodzaj wykorzystywanego paliwa – drewno kawałkowe, poczynione przez organy ustalenie należy uznać za niewystarczające dla dokonania prawidłowej oceny wniosku skarżącego. Wobec sprzeczności pomiędzy treścią oświadczenia skarżącego, a treścią ujawnioną w centralnej ewidencji emisyjności budynków zaistniały bowiem istotne wątpliwości co do faktycznego źródła oraz rodzaju paliwa, jakimi ogrzewane jest gospodarstwo domowe skarżącego, szczególnie, że przedmiotowe okoliczności skarżący podnosił konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wskazywał bowiem, że ogrzewa gospodarstwo domowe kotłem na węgiel (koks), zaś w poprzedniej deklaracji pomyłkowo nie została zaznaczona rubryka wskazująca kocioł jako główne źródło ogrzewania, tylko w nawiasie zostało zaznaczone opalanie koksem. Deklaracji, na którą skarżący wskazuje w odwołaniu brak jest w aktach administracyjnych sprawy. Wątpliwości co do faktycznego rodzaju paliwa wykorzystywanego przez skarżącego do opalania urządzeń grzewczych zdają się potwierdzać twierdzenia skarżącego zawarte w skardze, zobrazowane nadto dokumentacją zdjęciową, wskazującą na wykorzystywanie węgla kamiennego jako paliwa. Wątpliwości powyższe powinny być w sprawie jednoznacznie rozstrzygnięte jako mające charakter istotny w świetle treści art. 2 ust. 1 i 3 ustawy. W ocenie Sądu powyższe jednoznacznie ilustruje, że dokonana przez Kolegium wykładnia art. 2 ust. 1 ustawy prowadzi do rezultatów sprzecznych z celem wprowadzenia wskazanego przepisu, jakim jest zagwarantowanie przyznania dodatku węglowego tym osobom, które faktycznie ogrzewają swoje gospodarstwo domowe w sposób wskazany w ustawie. Stan CEEB nie stanowi bowiem jedynego wyznacznika dla weryfikacji źródła ciepła danego gospodarstwa domowego i rodzaju paliwa. Dokonana przez organ wykładnia wskazanego przepisu jest błędna. W ocenie Sądu z literalnego brzmienia przepisu art. 2 ust. 1 i 3 ustawy nie wynikają przyjęte przez organ wnioski, to jest powiązanie go z art. 2 ust. 15 ustawy w ten sposób, iż przyjęto, że dokonywana przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta weryfikacja wniosku, o której mowa w tym przepisie, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, musi i może być dokonywana przez organ jedynie poprzez ustalenie jakiego rodzaju źródło ogrzewania figuruje w centralnej ewidencji emisyjności budynków, nawet jeśli okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że w tej dacie mieszkanie było ogrzewane w inny sposób niż to wykazano w ewidencji (np. tak jak w przedmiotowej sprawie, na co wskazywał skarżący w postępowaniu administracyjnym). W przedmiotowej sprawie nie uwzględniono treści przepisów art. 2 ust. 15a i 15b ustawy, zgodnie z którymi dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta bierze pod uwagę w szczególności: 1) informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2519); 2) informacje uzyskane w związku z postępowaniem o przyznanie: a) świadczeń rodzinnych oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, o których mowa odpowiednio w art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615, 1265 i 2140), b) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2022 r. poz. 1577 i 2140), c) dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1, 202, 1692 i 2687), d) dodatku mieszkaniowego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2021 oraz z 2022 r. poz. 1561 i 2456); 3) dane zgromadzone w rejestrze PESEL oraz rejestrze mieszkańców, o których mowa odpowiednio w art. 6 ust. 1 i art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191). Jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy stosuje się. Przedstawioną wykładnię art. 2 ust. 1 ustawy wzmacniają dodane wskutek nowelizacji z dnia 27 października 2022 r. w art. 2 przepisy ust. 15f i 15g. Skoro dodatek węglowy może zostać przyznany osobie nawet wtedy, gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, do dnia 11 sierpnia 2022 r. nie zostało zgłoszone lub wpisane do CEEB (art. 2 ust. 15g) oraz osobie, która nie złożyła wniosku o jego wypłatę, a spełnia warunki jego przyznania wynikające z ustawy (art. 2 ust. 15f), to tym bardziej dopuszczalne jest przyznanie dodatku osobie, która takie źródło ogrzewania zgłosiła do CEEB w ustawowym terminie, lecz w wyniku omyłkowego wypełnienia deklaracji służyłoby jej uprawnienie do dokonania korekty wcześniej złożonej deklaracji, nawet jeżeli taka korekta nie nastąpiłaby do dnia 11 sierpnia 2022 r. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że weryfikacja wniosku o wypłatę dodatku węglowego ma charakter wszechstronny i nie polega jedynie na sprawdzeniu danych widniejących w ewidencji emisyjności budynków. Stan faktyczny sprawy istotny z punktu widzenia art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o dodatku węglowym może być zatem ustalony w oparciu o inne dostępne organowi dane, które zostały przykładowo wymienione w ww. art. 2 ust. 15a i ust. 15b ustawy. Oznacza to, że katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku ma w tym zakresie charakter otwarty. Tym samym brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w zakresie używanego w gospodarstwie domowym skarżącego rodzaju źródła ciepła i rodzaju paliwa jest w ocenie Sądu nie do zaakceptowania, tak w świetle art. 2 ust. 1 i następnych ustawy, jak i ogólnych zasad postępowania administracyjnego, wynikających z ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji w toku postępowania tak z urzędu jak i na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz mają obowiązek w wyczerpujący sposób zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy nie sprostały wskazanym w art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. obowiązkom. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło bowiem pomimo posiadania przez organ informacji, że stan ujawniony w centralnej ewidencji emisyjności budynków może różnić się od stanu rzeczywistego. Dostrzec też należy, że z akt administracyjnych nie wynika, aby organy poinformowały wcześniej stronę, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 79a k.p.a., o możliwości wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony poprzez wskazanie przesłanek zależnych od strony, które w ocenie organu na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane. W świetle powołanych przepisów art. 7 i art. 77 § k.p.a. oraz art. 2 ust. 1, 3, 15a i ust. 15b ustawy o dodatku węglowym organy są obowiązane do badania ewentualnych rozbieżności między wpisami w centralnej ewidencji emisyjności budynków, a stanem rzeczywistym. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Rozpatrzenie wniosku skarżącego o przyznanie dodatku węglowego powinno zatem nastąpić z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd wykładni ww. przepisów prawa materialnego oraz ogólnych zasad postępowania dowodowego. Zadaniem organów będzie zatem jednoznaczne ustalenie rodzaju źródła ogrzewania budynku, w którym mieszka wnioskodawca oraz wykorzystywanego rodzaju paliwa na podstawie już posiadanych informacji oraz rozważenie przeprowadzenia w sprawie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącego, bądź innych dowodów po wskazaniu stronie potrzeby ich przeprowadzenia. Z powyższych względów, z uwagi na błędną wykładnię art. 2 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 ust. 15a i 15b ustawy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Rumi.