III SA/Gd 141/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor sądowy WSA Adam Osik, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. M. i J. M. na czynność Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 2 października 2025 r., nr 547/ZRD/DOR/25 w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu oddala skargę.

Prezydent Miasta Gdańska, działając podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 3 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 784; dalej także jako: "rozporządzenie"), w dniu 2 października 2025 r. zatwierdził projekt stałej zmiany organizacji ruchu kołowego (montaż znaku B-36, T-25a, T-25c) przy ul. P. w G. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na wskazany wyżej akt Prezydenta Miasta Gdańska, wnieśli J. M. i J. K., domagając się stwierdzenia jego nieważności oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu aktowi skarżący zarzucili naruszenie przepisów § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 10 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, poprzez brak wnikliwego przeanalizowania, czy projekt stałej organizacji ruchu drogowego w przedmiocie zadania: montaż znaków B-36, T-25a, T-25c przy ul. P. w G., jest zgodny z potrzebami społeczności lokalnej oraz zapewnia efektywność projektowanej organizacji ruchu, czym doprowadzono do naruszenia tychże przepisów poprzez wprowadzenie organizacji ruchu sprzecznej z interesami i potrzebami mieszkańców budynku przy ul. P. w G., a jednocześnie niezapewniającej efektywności organizacji ruchu. W zakresie interesu prawnego skarżących wskazano, że J. K. jest właścicielką lokalu nr [...] przy ul. P. w G., natomiast J. M. jest jej mężem i zamieszkuje w tymże lokalu. Zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu drogowego dotyczy montażu znaków drogowych B-36, T-25a, T-25c bezpośrednio przy posesji znajdującej się przy ul. P. w G. W ten sposób ograniczono, a wręcz uniemożliwiono, skarżącym postój i zatrzymywanie ich pojazdów przed posesją, czego wcześniej nie było. Przedmiotowy projekt organizacji ruchu drogowego wpływa zatem na prawa i obowiązki skarżących, gdyż pozbawia ich praw, które posiadali wcześniej. Uzasadniając natomiast podniesione w skardze zarzuty wskazano, że z zaskarżonego aktu, jak również z samego projektu organizacji ruchu drogowego nie wynika, aby organ przeanalizował, przed zatwierdzeniem, potrzeby społeczności lokalnej oraz wymóg zapewnienia efektywności projektowanej organizacji ruchu. Zdaniem skarżących, obowiązek przeanalizowania tychże okoliczności wynika z przepisów § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia. W piśmie z dnia 12 stycznia 2026 r. organ administracji przyznał wprost, że "konsultacje społeczne z mieszkańcami nie były prowadzone". Zaznaczono, że posesja przy ul. P. w G. pozbawiona jest wjazdu na posesję, skarżący nie mogą zatem parkować aut na jej terenie. Są zmuszeni do parkowania na miejscach wyznaczonych (parking miejski przy ulicy), które to miejsca, znajdują się w pewnej odległości od posesji, co powoduje, że na przykład wniesienie ciężkich bagaży bądź zakupów jest dla skarżących bardzo trudne. Co więcej, z uwagi na to, że ul. P. w G. jest dosyć krótka i gęsto zabudowana, tychże miejsc parkingowych jest niewiele, a więc skarżący nierzadko nie mają możliwości zaparkowania na ul. P., mimo wykupionych tzw. pozwoleń parkingowych. Co więcej, w pobliżu ul. P. w G. funkcjonuje Kościół [...], co powoduje, że wierni tego Kościoła często powodują ogromne zatory na ul. P., przy jednoczesnym zajęciu wszystkich miejsca parkingowych. Konkludując, w ocenie skarżących, zaskarżony akt, a w tym zatwierdzony nim projekt stałej organizacji ruchu drogowego, nie bierze pod uwagę potrzeb społeczności lokalnej, której członkami są skarżący. Nie zapewnia również efektywności ruchu drogowego. Prezydent Miasta Gdańska, odpowiadając na skargę, wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie z uwagi na brak po stronie skarżących interesu prawnego w zaskarżeniu aktu, który został objęty zakresem skargi. W sytuacji nieuwzględniania wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że w jego ocenie, brak jest podstaw do zidentyfikowania negatywnego odziaływania zatwierdzonej organizacji ruchu drogowego przy ul. P. w G. polegającej na montażu znaków B-36, T-25a, T-25c na interes prawny skarżących. Sam fakt, że skarżący są niezadowoleni z zatwierdzonego projektem zakazu postoju w pobliżu ich posesji zlokalizowanej przy ul. P. nie świadczy o naruszeniu ich interesu prawnego. Wręcz przeciwnie, wprowadzenie zakazu postoju na objętym projektem odcinku drogi nastąpiło w celu zabezpieczenia uzasadnionego interesu społeczności lokalnej, której skarżący są częścią, ze względu na konieczność zapewnienia przejazdu dla służb komunalnych odbierających odpady z okolicznych posesji, jak również pojazdów ratunkowych. Organ podniósł, że społeczność lokalna, to nie tylko skarżący, lecz również mieszkańcy okolicznych budynków, dla których pojazdy parkujące na łuku drogi w rejonie posesji nr [...] powodowały brak możliwości przejazdu pojazdu komunalnego, a w konsekwencji odbioru odpadów komunalnych. Ta grupa mieszkańców, niewątpliwie stanowi część społeczności lokalnej, a zatem pominięcie jej interesów i potrzeb komunikacyjnych prowadziłoby do naruszenia art. 10 ust. 12 pkt 3 Prawo o ruchu drogowym. Wprowadzenie zakazu postoju na łuku jezdni ul. P. nastąpiło w sposób racjonalny i przemyślany, w odpowiedzi na uzasadnione potrzeby społeczności lokalnej, celem zapewnienia możliwości przejazdu nie tylko dla służb komunalnych, odbierających odpady z okolicznych posesji lecz również dla służb ratunkowych, tj. pojazdów pogotowia ratunkowego, czy straży pożarnej. Oznacza to, że skarżący, którzy opierają skargę na postulacie uwzględniania potrzeb społeczności lokalnej, nie mają interesu prawnego w zaskarżeniu aktu, który tym potrzebom bezpośrednio służył. Niezależnie od powyższego, zdaniem organu, skarga skarżących jest nieuzasadniona. Organizacja ruchu drogowego obowiązująca przy ul. P. w G. została wdrożona bowiem w oparciu o zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu drogowego z zachowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, jak i w ustawie - Prawo o ruchu drogowym, z uwzględnieniem postulatów wynikających z art. 10 ust. 12, tj.: konieczności zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, potrzeby efektywnego wykorzystania dróg publicznych i potrzeb społeczności lokalnej. Organ wskazał parametry techniczne ulicy, jej długość (230m), szerokość pasa drogowego (6-9m), jezdnia o szerokości zmiennej (6-3,5m) wyjaśniając m.in., że przedmiotowa ulica znajduje się w strefie uspokojonego ruchu o dopuszczalnej prędkości ograniczonej do 30 km/h wyrażonej znakami pionowymi B-43 "strefa ograniczonej prędkości" oraz B-44 "koniec strefy ograniczonej prędkości", znajdującymi się na skrzyżowaniach z ul. J. Ponadto, od 9 września 2019 r. została objęta strefą płatnego parkowania (dalej: "SPP") sektor [...], która obowiązuje od poniedziałku do piątku (z wyjątkiem świąt) w godz. 9:00 - 17:00. Parkowanie w SPP może odbywać się na podstawie opłaty jednorazowej wniesionej w parkometrze lub aplikacji bądź na podstawie opłaty abonamentowej, w tym w oparciu o kartę zryczałtowanej opłaty mieszkańca wydawanej na podstawie uchwały nr XX/524/20 Rady Miasta Gdańska z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania i Śródmiejskiej Strefy Płatnego Parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta Gdańska oraz ustalenia stawek i sposobu poboru opłat za postój pojazdów samochodowych w tych strefach. Wskazana strefa płatnego parkowania objęta jest również strefą ograniczonego postoju wyrażoną znakami B-39 "strefa ograniczonego postoju", która obowiązuje w dni powszednie i nie dotyczy posiadaczy kart OZM (opłaty zryczałtowanej mieszkańca miesięcznej), OZR (opłaty zryczałtowanej mieszkańca rocznej), DGM i DGR (opłaty zryczałtowanej działalności gospodarczej miesięcznej/rocznej) wydanej dla sektora AWG. Daje to możliwość postoju posiadaczom ww. kart poza wyznaczonymi miejscami postojowymi. Następnie organ przedstawił przebieg postępowania w związku z wpływem wniosku w dniu 16 lipca 2025 r. A. K. - Inspektora Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego w Gdańsku do Biura Zarządzania Ruchem Drogowym dotyczący zmiany organizacji ruchu z uwagi na zgłoszenie przez firmę komunalną P. trudności z realizacją odbioru odpadów na ul. P., z powodu braku możliwości przejazdu śmieciarką, ze względu na ograniczenie szerokości jezdni przez pojazdy parkujące w rejonie posesji nr [...]. Złożono prośbę o rozważenie zmiany organizacji ruchu drogowego na tym odcinku celem zapewnienia możliwości przejazdu służbom komunalnym odbierającym odpady. Dołączona została również korespondencja z dnia 15 lipca 2025r. pomiędzy M. Z. z firmy P. a W. Ż. - kierownikiem Referatu Dzielnicowego III Straży Miejskiej w Gdańsku, z propozycją zmiany, polegającej na wprowadzeniu odcinkowego zakazu zatrzymywania, wyrażonej znakami pionowymi B-36 lub wyznaczeniu powierzchni wyłączonej z ruchu, wyrażonej znakami poziomymi P-21, które to rozwiązania wykluczają możliwość zatrzymania i postoju pojazdów. W dniu 7 sierpnia 2025 r. M. B. - podinspektor zatrudniony w Biurze Zarządzania Ruchem Drogowym Urzędu Miejskiego w Gdańsku, skierowała wiadomość elektroniczną do A. K. z propozycją lokalizacji na ul. P. znaków B-36 "zakaz zatrzymywania się" wraz z tabliczkami T-25a "początek zakazu" oraz T-25c "koniec zakazu". W dniu 20 i 25 sierpnia A. K. przekazał pozytywną opinię do zaproponowanego rozwiązania popartą przez wykonawcę z firmy P. M. Z. We wrześniu 2025 r. Biuro Zarządzania Ruchem Drogowym Urzędu Miejskiego w Gdańsku, opracowało projekt docelowej organizacji, ruchu polegający na montażu ww. oznakowania pionowego na łuku drogi w celu zapewnienia przejezdności pojazdów komunalnych. W dniu zaś 2 października 2025 r. przedmiotowy projekt został przedstawiony na posiedzeniu Komisji ds. Bezpieczeństwa i Organizacji Ruchu Drogowego, w której uczestniczyli: przedstawiciele Biura Zarządzania Ruchem Drogowym, Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji, Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni (obecnie Gdańskiego Zarządu Dróg), Straży Miejskiej oraz Zarządu Transportu Miejskiego w Gdańsku i uzyskał pozytywną opinię Komisji. Projekt ten uzyskał pozytywną opinię Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku (opinia 5/10/2025 z dnia 2 października 2025 r.) oraz pozytywną opinię zarządu drogi - Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni (opinia 5/32/2025/DOR z dnia 2 października 2025 r.). W opinii organu, w sprawie nie zachodziły przesłanki określone w § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia, w myśl których organ zarządzający ruchem może odrzucić projekt organizacji ruchu. Nadto, założenia polityki transportowej miasta określone są w Planie Zrównoważonej Mobilności Miejskiej dla Gdańska 2030 przyjętego uchwałą nr LV/1615/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 28 czerwca 2018 r. oraz w Planie Zrównoważonej Mobilności Miejskiej dla Obszaru Metropolitalnego Gdańsk-Gdynia-Sopot (SUMP) przyjętego uchwałą nr LXXI/1830/23 Rady Miasta Gdańska z dnia 14 grudnia 2023 r. Oba dokumenty jednoznacznie wskazują na konieczność zmniejszania roli transportu indywidualnego w obsłudze komunikacyjnej miast, traktując priorytetowo ruch pieszy, rowerowy oraz transport publiczny. W zakresie parkowania podkreślana jest konieczność jego porządkowania, wzbudzania rotacji na miejscach parkingowych oraz niwelacji negatywnych jego skutków przejawiających się ograniczeniami w przestrzeni publicznej, zagrożeniem dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym i zanieczyszczenia środowiska. Reasumując, zdaniem organu, zaskarżony projekt docelowej organizacji ruchu został wprowadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, na podstawie udokumentowanej potrzeby, po przeprowadzeniu analizy stanu faktycznego oraz uzyskaniu wszystkich wymaganych opinii organów właściwych w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wprowadzając zakaz postoju poprzez montaż oznakowania pionowego B-36, T-25a, T-25c na łuku jezdni przy ul. P., organ miał na względzie, że parkowanie pojazdów na objętym projektem odcinku drogi prowadziło do poważnych utrudnień w obsłudze komunikacyjnej dzielnicy, a tym samym godziło w interesy oraz codzienne potrzeby okolicznych mieszkańców. Wbrew zarzutom skargi, zmiana organizacji ruchu nie doprowadziła do naruszenia ww. przepisów rozporządzenia. Przeciwnie, w pełni zrealizowała postulaty wynikające z tych przepisów i z art. 10 ust. 12 pkt 2 i 3 Prawa o ruchu drogowym, gdyż była podyktowana potrzebami społeczności lokalnej oraz efektywnością organizacji ruchu drogowego. Na rozprawie pełnomocnik skarżących przedłożył do akt oświadczenia mieszkańców nieruchomości przy ul. P. w G., w którym wskazano, że są oni przeciwko umieszczeniu na tej ulicy, w okolicach posesji nr [...] oraz nr [...], znaku drogowego B-36 "zakaz zatrzymywania się". Ich zdaniem, umieszczenie tego znaku nie jest konieczne dla zapewnienia przejazdu pojazdów komunalnych. W oświadczeniach tych nadmieniono, że umieszczenie znaku B-36 w roku 2025 nie było z nimi konsultowane. Skarżącą podniosła, że ul. P. ma wjazd z dwóch stron i pojazdy mogą przejeżdżać. Do ulicy jest dojazd od J. Aktualnie prowadzone są u niej prace remontowo-budowlane i firma nie ma możliwości odbierania odpadów. Mieszka w domu i prowadzi działalność gospodarczą, jej dostawcy nie mają gdzie stanąć. W budynku mieszka dwoje starszych osób, jest mi ciężko wnosić zakupy, parkowanie samochodu jest jej potrzebne z uwagi na syna. Ulica P. istnieje od 100 lat i nigdy nie było problemu, żeby nią przejechać. Jest tylko 6 miejsc postojowych, nie mamy gdzie parkować. Pełnomocnik organu podkreślił, że wnosi przede wszystkim o oddalenie skargi, a nie o jej odrzucenie. Wskazał, że oprócz mieszkańców budynku nr [...], których oświadczenia złożono do akt sprawy, są jeszcze inni mieszkańcy pozostałych nieruchomości przy ul. P. nr [...], [...], [...]. Priorytetem jest zapewnienie bezpiecznego przejazdu, co z kolei przedkłada się na kolejne warunki m.in. efektywność organizacji ruchu i potrzeby społeczności lokalnej. Nie można wymagać, aby kosztem drogi publicznej zapewnić miejsca postojowe dla parkujących samochodów prywatnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty dotyczące słuszności bądź celowości zaskarżonego aktu. Badana jest jedynie jego legalność czyli zgodność danego aktu z przepisami prawa materialnego i prawidłowość postępowania poprzedzającego jego wydanie. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143; powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.") stanowi, że uwzględnienie skargi stanowi, że uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący uczynili zarządzenie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 2 października 2025 r., zatwierdzające projekt stałej organizacji ruchu drogowego - montaż znaków: B-36, T-25a, T-25c przy ul. P. w G. Podstawę materialnoprawną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (punkt 5) oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (punkt 6). W rozpatrywanej sprawie kontrolą sądu administracyjnego został objęty akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż określony w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej objęty dyspozycją art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13 "zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)". W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie - na zasadach powszechności dostępu. Jest to swoista działalność samorządu terytorialnego. Wywodzono, że argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zasadza się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym, a więc nie ogranicza się do zakresu organizacyjno-technicznego, nadto nie jest czynnością jednorazową. Zatem prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. W świetle powyższej uchwały, nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem skargi w sprawie jest akt z dnia 2 października 2025 r., Prezydenta Miasta Gdańska, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Ponieważ, jak podniesiono, zaskarżenie do sądu administracyjnego tego rodzaju zarządzenia następuje w trybie przepisów, tj. art. 101 ust. 1 u.s.g. bądź art. 87 ust. 1 u.s.p., dla skutecznego wywiedzenia skargi konieczne jest legitymowanie się interesem prawnym (pomimo tego, że literalne brzmienie tych przepisów, przewiduje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę). Stanowi on bowiem podstawę do zakwestionowania w tym trybie aktu (zarządzenia) dotyczącego zatwierdzenia organizacji ruchu na drodze przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Bezsporne było w niniejszej sprawie, że skarżący zachowali termin do wniesienia skargi. Sporne natomiast było naruszenie zaskarżonym aktem interesu prawnego skarżącego gdyż w odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wnosił nie tylko o jej oddalenie jako bezzasadnej ale także o jej odrzucenie. W przypadku aktu jakim jest zatwierdzenie organizacji ruchu, rozstrzygnięcia wymaga przede wszystkim kwestia, kto i na jakiej podstawie może wywodzić swój interes prawny oraz w jaki sposób może on zostać naruszony. Niewątpliwie źródłem tego interesu nie może być sam charakter drogi publicznej i prawo do korzystania z niej na podstawie art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 889 ze zm.). Przy takim bowiem podejściu katalog podmiotów uprawnionych byłby praktycznie nieograniczony. Równocześnie nie można uznać, że skoro akt zatwierdzający organizację lub zmianę organizacji ruchu podlega kognicji sądów administracyjnych, to interpretacja art. 87 ust. 1 u.s.p. czy też art. 101 ust. 1 u.s.g., na podstawie których wnoszona jest skarga na ten akt, nie może prowadzić do sytuacji, w której w praktyce w tego rodzaju sprawach nikt nie byłby w stanie wykazać istnienia przesłanki naruszenia swego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikającej z tych przepisów. W tym zakresie w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, który Sąd orzekający podziela, że krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi winien być weryfikowany w okolicznościach danej sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2017 r., III SA/Kr 432/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2015 r., II SA/Gl 1496/14). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Zasadniczo pojęcie interesu prawnego odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego, wynikających z norm prawa, a zaskarżonym aktem. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04; wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05). Interes ten w momencie wnoszenia skargi powinien być bezpośredni, konkretny i realny (zob. wyrok NSA z 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05). Skarga w przedmiotowej sprawie, wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, jest dopuszczalna. Powołany przepis wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia, tym samym skarga wniesiona w tym trybie nie jest skargą powszechną. Dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przysługującego stronie skarżącej otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania. Z treści wniesionej skargi wynika, że skarżąca wraz z mężem zamieszkuje w nieruchomości położonej przy ul. P. [...] w G. Skarżąca jest właścicielką położonego w tym budynku, lokalu mieszkalnego. Nie było sporne w sprawie, że nieruchomość została objęta zakwestionowaną organizacją ruchu. Skarżący wywodzą, że na skutek jej wprowadzenia został utrudniony dojazd i dostęp do nieruchomości (montaż znaków drogowych B-36, T-25a, T-25c bezpośrednio przy posesji znajdującej się przy ul. P. [...] w G.). W ten sposób ograniczono, a wręcz uniemożliwiono, skarżącym postój i zatrzymywanie ich pojazdów przed posesją, czego wcześniej nie było. Zmiana organizacji ruchu wprowadziła zakaz zatrzymywania się po tej stronie ulicy, przy której znajduje się budynek, w którym skarżący zamieszkują. Skutkiem tego nie jest dopuszczalne zatrzymanie pojazdu przed domem w celu np. wniesienia zakupów, dokonania dostaw czy wyjścia z pojazdu osób starszych lub niepełnosprawnych. Skarżący jednocześnie akcentowali, że posesja jest pozbawiona możliwości wjazdu na nią. W świetle powyższego, wbrew stanowisku organu, skarżący wykazali interes prawny niezbędny do zaskarżenia przedmiotowego aktu. Można przy tym dodatkowo zauważyć, że stosownie do treści art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Wszelkiego rodzaju ograniczenia lub utrudnienia mają więc wpływ na wykonywanie przysługujących skarżącym uprawnień. Przechodząc dalej, to stosownie do treści art. 10 pkt 6 prawa o ruchu drogowym, prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Elementy składające się na organizację ruchu wymienia § 1 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem, należą do nich mające wpływ na ruch drogowy: geometria drogi i zakres dostępu do drogi, sposób umieszczenia znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu, zasady działania sygnalizacji znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów. Właściwą organizację ruchu stanowi zatem zespół czynników mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy w kontekście jego bezpieczeństwa. Jest oczywiste, że organ zatwierdzając projekt stałej organizacji ruchu drogowego realizuje podstawowy cel omawianej regulacji - jakim jest bezpieczny ruch na drodze. Kompetencje organu zarządzającego ruchem szczegółowo określa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Przepis § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że organizację ruchu zatwierdza na podstawie projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi. Prezydent Miasta Gdańska zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu na ul. P. w G. Znajdujący się w aktach sprawy projekt stałej organizacji ruchu niewątpliwie spełnia wymogi formalne określone w § 5 ww. rozporządzenia. Okoliczności te nie były podważane przez skarżących. Niemniej, ich zdaniem, skarżone przez nich zarządzenie narusza § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, organ zarządzający ruchem może odrzucić projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej; 2) nieefektywności projektowanej organizacji ruchu. Wskazując na powyższą regulację w skardze zarzucano organowi brak: analizy potrzeby społeczności lokalnej i wymogu zapewnienia efektywności projektowanej organizacji ruchu, a także konsultacji społecznych. Skarżący podnosili, analogiczne jak w odniesieniu do naruszenia interesu prawnego, że nie mogą parkować na terenie posesji i są zmuszeni do parkowania na miejscach wyznaczonych, które znajdują się w pewnej odległości, co powoduje, że na np. wniesienie ciężkich bagaży bądź zakupów jest dla nich bardzo trudne. Ponieważ ul. P. jest krótka i gęsto zabudowana, miejsc parkingowych jest niewiele, a więc nierzadko nie mają możliwości zaparkowania na tej ulicy mimo wykupionych tzw. pozwoleń parkingowych. Nadto, w pobliżu funkcjonuje Kościół [...], co powoduje, że wierni często powodują ogromne zatory na ulicy. Zaskarżony przez nich akt nie bierze pod uwagę potrzeb społeczności lokalnej, której są członkami. Skarżący negowali również efektywność ruchu drogowego (po wprowadzeniu projektu, z uwagi na zbyt małą ilość miejsc parkingowych często są zatory i utrudnienia w ruchu). Przedmiotowego stanowiska skarżących nie można w niniejszej sprawie zaaprobować. Nie było w sprawie kwestionowane, że ul. P. stanowi drogę publiczną o kategorii drogi gminnej, zlokalizowaną w dzielnicy [...] w G. Znajduje się w terenie zabudowanym w strefie ograniczenia prędkości do 30 km/h, a od 9 września 2019 r. została objęta strefą płatnego parkowania. Jest wyposażona w obustronne chodniki, a na spornym odcinku drogi ruch pojazdów odbywa się dwustronnie. Jak wyjaśnił organ, zmiana organizacji ruchu była związana ze zgłoszeniem przez firmę komunalną trudności z realizacją odbioru odpadów na ul. P. Brak było możliwości przejazdu śmieciarką, ze względu na ograniczenie szerokości jezdni przez pojazdy parkujące w rejonie posesji nr [...], zwłaszcza na łuku tej drogi. Także mieszkańcy tej ulicy wnosili notoryczne skargi dotyczące braku odbioru odpadów (śmieci), a straż miejsca zwracała uwagę na nieprawidłowe parkowanie aut na łuku ul. P. (vide: - k. 1 - 6 akt admin. sprawy). Zarówno z projektu stałej organizacji ruchu, załączonych do niej materiałów, w tym fotografii wynika, jednoznacznie, że pojazdy parkujące w tym rejonie ograniczają szerokość ulicy. Parkowanie powoduje również ograniczenia i utrudnienia przy wymijaniu i omijaniu znajdujących się na niej pojazdów. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że proces zatwierdzenia stałej organizacji ruchu wymaga przede wszystkim wyważenia proporcji pomiędzy interesem osób mieszkających przy danej drodze, a interesem społecznym. Niewątpliwie też organizacja ruchu drogowego powinna spełniać podstawowy cel - jakim jest zapewnienia bezpieczeństwa ruchu wszystkim uczestnikom ruchu drogowego (swobodnego, bezpiecznego i zgodnego z przepisami ruchu drogowego). Organ zauważył, że społeczność lokalną w obrębie ul. P. stanowią (oprócz skarżących) również mieszkańcy okolicznych budynków, w szczególności nr [...], [...], [...] i [...], dla których pojazdy parkujące na łuku drogi w rejonie posesji nr [...] powodowały brak możliwości przejazdu pojazdu komunalnego, a w konsekwencji odbioru odpadów komunalnych, co też uwzględnił, regulując organizację ruchu na objętym skargą fragmencie ul. P. Pozostawienie możliwości parkowania pojazdów w rejonie posesji skarżących prowadziłoby do poważnych utrudnień w obsłudze komunikacyjnej dzielnicy, a tym samym godziłoby w interesy i codzienne potrzeby okolicznych mieszkańców zwłaszcza wyżej wymienionych budynków. Trzeba zgodzić się z organem, że zatwierdzony projekt zgodny jest z potrzebami społeczności lokalnej, ponieważ zapewnia możliwość swobodnego przejazdu pojazdom służb komunalnych, a co za tym idzie regularny odbiór odpadów. Jednak co również ważne, zapewnienie możliwości przejazdu dla pojazdu o dużych gabarytach (śmieciarki) zapewnia także przejazd innym tego typu pojazdom, w tym pojazdom ratowniczym: karetce pogotowia ratunkowego, pogotowia gazowego lub straży pożarnej. To, że tego rodzaju pojazdy powinny mieć zagwarantowany szybki i bezkolizyjny przejazd, nie może nasuwać jakichkolwiek wątpliwości. Organ nadto zaznaczył, że wprowadzona na podstawie zatwierdzonego projektu organizacja ruchu jest efektywna, o czym świadczy brak zgłoszeń do organu zarządzającego ruchem o problemach z przejazdem służb komunalnych. Niewątpliwe, zatwierdzenie projektu organizacji ruchu musi zawierać uzasadnienie przyjętych rozwiązań w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi warunki umieszczenia danego znaku. Powinno ono w jasny i w przekonujący sposób odzwierciedlać prawidłowe wyważenie proporcji pomiędzy interesem osób mieszkających przy danej ulicy a interesem społecznym. Takie wymogi, zdaniem Sądu orzekającego, w niniejszej sprawie zostały zachowane a przedstawiona w tym zakresie argumentacja organu jest przekonywująca. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały podstawy do odrzucenia projektu organizacji ruchu. Nie doszło tym samym, wbrew zasadniczemu zarzutowi skargi, do naruszenia § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Słusznie organ stwierdził, że w realiach rozpoznawanej sprawy uzasadnione jest zastosowanie znaku B-36. Na łuku ul. P. zaistniała potrzeba wyeliminowania dopuszczalności zatrzymywania się pojazdów, jak i ich parkowania. Jak podniósł organ, miał on na względzie, że parkowanie pojazdów na objętym projektem odcinku drogi nie tylko utrudniało przejazd pojazdów wysoko gabarytowych ale powodowało poważne utrudnienia w obsłudze komunikacyjnej dzielnicy. Jednocześnie trzeba pamiętać, że znak B-36 stosuje się w celu wyeliminowania zatrzymania się na tych odcinkach drogi (jej fragmentach), na których unieruchomienie pojazdu może spowodować zmniejszenie przepustowości czy wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, oraz w pobliżu obiektów specjalnych, których potrzeba oznakowania tym znakiem wynika z odrębnych przepisów. Jest oczywiste, że nawet czasowe unieruchomienie pojazdu na łuku drogi (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) wpływa nie tylko na możliwość ograniczenia ruchu drogowego czy jego zatamowania ale przede wszystkim stwarza zagrożenie dla jego bezpieczeństwa. Zatwierdzenie projektu organizacji ruchu nie może być czynnością mechaniczną ani arbitralną organu. W niniejszej sprawie organ przedstawił również przebieg postępowania w związku procedowaniem projektu zmian. Co istotne, projekt wprowadzenia zakazu zatrzymywania na łuku drogi przy ul. P. uzyskał wymagane prawem opinie. Pozytywną opinię Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku (opinia 5/10/2025) i pozytywną opinię Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni (opinia 5/32/2025/DOR). Obie opinie z dnia 2 października 2025 r. (§ 7 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia). Nadto, został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję ds. Bezpieczeństwa i Organizacji Ruchu Drogowego z tego samego dnia. Odpierając zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia dodatkowo organ przywołał Plan Zrównoważonej Mobilności Miejskiej dla Gdańska 2030 oraz Plan Zrównoważonej Mobilności Miejskiej dla Obszaru Metropolitalnego Gdańsk-Gdynia-Sopot (SUMP), które wskazują na konieczność zmniejszania roli transportu indywidualnego w obsłudze komunikacyjnej miast, traktując priorytetowo ruch pieszy, rowerowy i transport publiczny. W związku z zarzutami skargi, trzeba zaznaczyć, że w sprawie mamy do czynienia z odcinkiem drogi publicznej, a więc drogi, która powinna być nie tylko dostępna dla wszystkich jej użytkowników, w tym dla służb komunalnych ale przede wszystkim powinna zapewniać im swobodny i bezpieczny przejazd. Jak stanowi art. 1 ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Cechą drogi publicznej jest zatem jej ogólnodostępność. Podstawowym zadaniem sieci drogowej jest zapewnianie funkcji transportowej - umożliwianie przemieszczania się z jednych terenów do innych. Pomimo, że spotykamy, szczególnie w miastach, drogi wyłączone z ruchu albo przeznaczone wyłącznie dla komunikacji zbiorowej, to jednak drogi publiczne mają przede wszystkim charakter otwarty dla ruchu powszechnego. Jak słusznie zauważył organ, jezdnia zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 4 pkt 5 ustawy o drogach publicznych, stanowi część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów. Dlatego postój czy parkowanie nie powinny naruszać tej funkcji, zaś wszelkie ograniczenia z jej korzystania powinny wynikać z obowiązujących przepisów prawa. Nie ma też podstaw prawnych, które pozwalałby niejako na "prywatyzację" części drogi publicznej. Na marginesie można dodać, że żaden przepis ustawowy nie gwarantuje osobom fizycznym prawa parkowania na drodze publicznej obok lub blisko swojego lokalu mieszkalnego lub domu, jak też ułatwiania pokonywania drogi pomiędzy pojazdem a miejscem zamieszkania. Parkowanie na drodze publicznej, podobnie jak zatrzymywanie się przy swoim lokalu mieszkalnym/użytkowym/domu czy blisko nich nie ma wsparcia ustawowego. W związku z podnoszonym przez skarżących deficytem miejsc parkingowych, to niezależnie od uwag poczynionych w tym zakresie przez organ (parametry techniczne jezdni, konieczność zachowania przejazdu dla służb komunalnych i ratunkowych przy ruchu dwukierunkowym, powodują ich wyznaczenie na niedużym odcinku, w ilości kliku miejsc), trzeba zauważyć, że w dużych miastach, zwłaszcza w ich centrach, do których niewątpliwie zalicza się Gdańsk, faktem powszechnie znanym jest okoliczność, związana z ograniczonymi możliwościami parkowania z uwagi na natężenie ruchu drogowego czy brak wolnej powierzchni do parkowania. Innymi słowy, trudności w parkowaniu są powszechnie znane. Odnośnie wniosków dowodowych złożonych na rozprawie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego (art.106 § 3 p.p.s.a.). Rolą sądu nie jest czynienie w sprawie ustaleń faktycznych za organ rozpatrujący sprawę, nawet jeżeli w aktach sprawy znajdują się dokumenty mające dla sprawy istotne znaczenie. Kognicją sądu jest poddanie kontroli legalności tych ustaleń, wyprowadzonych z nich wniosków i zastosowanych przepisów prawa. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie narusza prawa (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).