III SA/Gd 125/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia 13 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania nazwy ulicy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia zastępczego.

Gmina Miasta [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia 13 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany nazwy ulicy położonej w [...] z "[...]" na "[...]". W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zarządzenia zastępczego Wojewody [...] wskazując, że jego wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci kosztów wymiany tablic z nazwą ulic i wprowadzenia zmian w urzędowych zbiorach danych. Wykonanie zaskarżonego zarządzenia zastępczego może również doprowadzić do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności dwukrotnej wymiany przez mieszkańców Miasta [...] dokumentów i wprowadzenia zmian do rejestrów zawierających dane o prowadzonej przez mieszkańców miasta działalności gospodarczej, spółkach prawa handlowego zlokalizowanych na przedmiotowej ulicy oraz nieruchomościach tam położonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem skargi jest zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia 13 grudnia 2017 r., dotyczące zmiany nazwy ulicy położonej w [...] z "[...]" na "[...]", które zostało wydane na podstawie art. 6 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 1 kwietnia 2016 r. o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz pomniki (Dz. U. z 2016 r., poz. 744 ze zm.). Uznać należy, że uchwały o nadaniu nazw ulicom zawierają przepisy o charakterze powszechnie obowiązującym, a zatem stanowią prawo miejscowe (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 18 stycznia 2017 r.; sygn. akt II OSK 1039/15; z dnia 23 sierpnia 2016 r.; sygn. akt II OSK 2904/14; z dnia 29 czerwca 2011 r.; sygn. akt II OSK 633/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarządzenie zastępcze wojewody, wydane na podstawie art. 6 ust. 2 i ust. 3 powołanej ustawy o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego [...] ma w ocenie Sądu taki sam charakter. Zarządzenie to zastępuje bowiem stosowny akt, jaki zdaniem Wojewody organ gminy powinien podjąć. Akt ten zawiera zatem przepisu o charakterze powszechnie obowiązującym i podobnie jak uchwała o zmianie nazwy ulicy stanowi akt prawa miejscowego. Zaskarżone zarządzenie zastępcze weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], co nastąpiło w dniu 14 grudnia 2017 r. pod pozycją [...]. Jak wskazano powyżej, art. 61 § 3 p.p.s.a. pozbawia sąd administracyjny możliwości wstrzymania wykonania przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Zatem wejście w życie zaskarżonego zarządzenia z dniem 29 grudnia 2017 r., powoduje, że nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania. Podkreślania wymaga, że niniejsze postanowienie rozstrzyga wyłącznie o niedopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia i nie odnosi się w żadnej mierze do merytorycznej oceny jego zgodności z prawem. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.