III SA/Gd 113/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 2 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 2 sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29 maja 2019 r. nr [...] na mocy której na E. W. nałożono obowiązek zapłaty 41.522,15 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu marki Fiat 126p o numerze rejestracyjnym [...]. W skardze na powyższą decyzję E. W. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący wskazał, że ma 72 lata i jest emerytem. Z uwagi na to, że emerytura skarżącego wynosi jedynie 1.189 zł, nie jest on w stanie uregulować wskazanej w zaskarżonej decyzji kwoty 41.522,15 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się przy tym bez badania zasadności wniesionej do sądu skargi. Należy mieć na względzie, że instytucja tzw. ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie prawdopodobnie mogą wyniknąć z wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczne pogorszenie jego trudnej sytuacji materialnej. Rozpoznając wniosek Sąd uwzględnił nadto takie okoliczności jak to, że skarżący jest osobą starszą oraz działającą bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Z akt wynika nadto, że skarżący nie posiada doświadczenia w należytym formułowaniu żądań zawartych w treści pism procesowych. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu uprawnione jest więc twierdzenie, że wykonanie przez skarżącego obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji, to jest zapłaty należności w wysokości 41.522,15 zł - w sytuacji gdy miesięczna wysokość emerytury skarżącego wynosi niewiele ponad jeden tysiąc złotych - niewątpliwie może spowodować niemożność zaspokojenia przez skarżącego jego nawet najbardziej podstawowych i bieżących potrzeb życiowych. Sąd w tym miejscu wskazuje, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu (w rozpatrywanym przypadku decyzji administracyjnej) jest rozstrzygnięciem tymczasowym i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę, stosownie do regulacji zawartej w art. 61 § 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.