III SA/Gd 1099/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.

Decyzją z dnia 15 lipca 2020 r. nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki u L. W. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że w dniu 17 maja 2018 r. do organu wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u L. W. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (dalej jako: "WOMP") wydał w dniu 17 października 2019 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W orzeczeniu tym rozpoznano u strony ostry proces zapalny ścięgien prostowników palców po stronie lewej oraz ścięgna zginacza długiego kciuka po stronie prawej. Wskazano, że z wywiadu lekarskiego wynika, że u strony od 12 lat okresowo pojawiają się bóle i obrzęki dłoni, a w 2017 r. doszło do zaostrzenia dolegliwości. Rozpoznane dolegliwości, mimo udokumentowanego narażenia na sposób wykonywania pracy nadmiernie obciążający kończyny górne w obrębie palców obu rąk, nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. W punkcie 19 ppkt 1 wykazu chorób zawodowych znajduje się przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki, a takiej choroby u strony nie rozpoznano. Jednostka orzecznicza II stopnia, tj. Instytut Medycyny Pracy (dalej jako: IMP) wydał w dniu 24 stycznia 2020 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u L. W. W orzeczeniu tym wskazano, że u strony rozpoznano zmiany zwyrodnieniowe stawów śródręczno-nadgarstkowych obu kciuków bez upośledzenia sprawności ruchowej ani cech klinicznych zapalenia pochewek ścięgien zginaczy palców, natomiast aktualnie nie stwierdzono cech świadczących o obecności przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, w tym zapalenia ścięgien i pochewek mięśni zginaczy palców i nadgarstka, których etiologia ma najczęściej związek ze sposobem wykonywania pracy. Stwierdzone u strony zmiany zwyrodnieniowe nie są objęte obowiązującym wykazem chorób zawodowych, tym samym brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wobec stwierdzonych rozbieżności pomiędzy treścią orzeczeń jednostek orzeczniczych I i II stopnia co do rozpoznania jednostki chorobowej u strony, organ pierwszej instancji zwrócił się do WOMP o wydanie opinii uzupełniającej i wyjaśnienie, z czego wynikają istniejące różnice co do postawionego rozpoznania w orzeczeniach jednostek obu stopni, a także czy w świetle istniejących różnic można uznać orzeczenia lekarskie obu jednostek orzeczniczych za tożsame. WOMP w piśmie z dnia 17 czerwca 2020 r. stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego z dnia 17 października 2019 r. Wyjaśniono, że orzeczenia obu jednostek orzeczniczych nie są sprzeczne w treści ponieważ obie jednostki zgodnie nie rozpoznały choroby zawodowej. Ostry proces zapalny ścięgien może zakończyć się wyleczeniem lub przejść w stan przewlekły. Skoro w orzeczeniu WOMP rozpoznano ostre objawy choroby, a w orzeczeniu IMP stwierdzono brak jakichkolwiek objawów, to oznacza, że u pacjenta ostry proces zapalny zakończył się wyleczeniem. Jednostki orzecznicze przeprowadziły badania pacjenta w odstępie kilku miesięcy i w tym czasie ostry proces zapalny ścięgien u strony uległ wygaszeniu, dlatego podczas badań w WOMP objawy te występowały, natomiast nie były już obecne w trakcie badań w IMP. Treść orzeczeń lekarskich nie mogła się pokrywać ze sobą ze względu na zmieniający się stan zdrowia strony, przy czym IMP jest odwoławczą jednostką orzeczniczą, o statusie naukowo-badawczym, wobec czego orzeczenia lekarskie wydane przez tę jednostkę mają charakter decydujący i ostateczny. W karcie oceny narażenia zawodowego sporządzonej w dniu 25 czerwca 2020 r. zawarto wykaz zakładów pracy, w których zatrudniony był L. W., z którego wynikało, że wykonywał różne prace, początkowo na stanowiskach biurowych, zaś w latach 1997-1999 był zatrudniony w A w K. jako uczeń w zawodzie masażysty masażu leczniczego, a od 1999 r. do chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą pracując jako masażysta masażu leczniczego. Wskazano, że podczas prowadzenia wspomnianej działalności gospodarczej był narażony na sposób wykonywania pracy nadmiernie obciążający kończyny górne w obrębie palców obu rąk, natomiast praca na stanowiskach biurowych nie była związana z takim narażeniem. Organ pierwszej instancji, wskazując na treść art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm.) – dalej jako: "k.p." oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) – dalej jako: "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych" lub "rozporządzenie", wyjaśnił, że organy Inspekcji Sanitarnej przy wydawaniu decyzji są związane treścią orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej. Mając na uwadze dane medyczne zawarte w orzeczeniach lekarskich oraz udokumentowane narażenie zawodowe pracownika, organ pierwszej instancji stwierdził, że nie rozpoznano u strony przewlekłej choroby zawodowej, która była przedmiotem zgłoszenia. Zdaniem organu pierwszej instancji czynności zawodowe na stanowisku fizjoterapeuty stanowiły narażenie na sposób wykonywania pracy nadmiernie obciążający kończyny górne w obrębie palców obu rąk. Obie jednostki orzecznicze zgodnie nie rozpoznały u strony choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, co było warunkiem rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych obu stopni nie są ze sobą sprzeczne, a postawione w odstępie kilku miesięcy rozpoznania wynikają ze zmieniającego się stanu zdrowia. Ostry proces zapalny ścięgien rozpoznany przez WOMP uległ wygaszeniu, zaś rozpoznane przez IMP zmiany zwyrodnieniowe w obrębie stawów kończyn górnych nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych. W odwołaniu od powyższej decyzji L. W. zakwestionował dokonaną przez organ pierwszej instancji ocenę o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. Wyjaśnił, że WOMP stwierdził, że schorzenie to nie jest przewlekłe ale ostre, jedynie na podstawie dostarczonego przez stronę badania USG z 15 stycznia 2019 r. oraz badania ruchomości dłoni. Zdaniem skarżącego jeżeli zmiany zapalne są opisywane w ten sam sposób w badaniach wykonanych w dniu 15 listopada 2017 r., 15 stycznia 2019 r. i 26 maja 2020 r. to proces ten można uznać za przewlekły, a nie ostry. Decyzją z dnia 10 września 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej jako "k.p.a." oraz § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że orzeczenia lekarskie zostały wydane przez lekarzy posiadających wymagane uprawnienia, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych i nie budzą zastrzeżeń, podobnie jak karta oceny narażenia zawodowego sporządzona przez upoważnionego przedstawiciela Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W opinii organu odwoławczego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie oraz podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ odwoławczy przytoczył treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia oraz orzeczenia uzupełniającego WOMP i stwierdził, że warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych w okresie, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym i wykazanie bezsporne lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W ocenie organu odwoławczego pierwszy warunek nie został spełniony – stwierdzone schorzenie nie znajduje się w wykazie chorób zawodowych. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy nie budzi wątpliwości i jest wystarczający do wydania decyzji administracyjnej, zaś zarzuty podniesione w odwołaniu nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję L. W. zakwestionował orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej, tj. przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, wskazując, że nie wykonano żadnych specjalistycznych badań, poza badaniem palpacyjnym. Z badań skarżącego wykonanych na jego zlecenie wynikało, że brak jest cech wzmożonego przepływu, co świadczy o braku jednej z głównych cech ostrego stanu zapalenia, podczas gdy WOPM stwierdził u skarżącego ostry stan zapalny ścięgien w rękach, co stoi w sprzeczności z opisem powyższego badania USG, który wyraźnie wskazuje na istnienie stanu zapalnego przewlekłego. Świadczy o tym również zapis o istnieniu wysięku w pochewce fpl ręki prawej i lewej. Zdaniem skarżącego decyzja w przedmiocie choroby zawodowej powinna wynikać ze szczegółowej analizy historii choroby pacjenta, zlecenia odpowiednich badań lekarskich oraz przeprowadzenia rzetelnego badania, a nie na weryfikacji zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji pod względem formalnym oraz spełnieniu wymaganych procedur. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zgodnie z którym: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 i ograniczone możliwości techniczne Sądu uzasadniają stwierdzenie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Badając zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 2351 k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Natomiast przepis art. 2352 k.p. wskazuje, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Definicja choroby zawodowej została wprowadzona mocą obowiązującej od dnia 3 lipca 2009 r. ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 825). Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 k.p. zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, określające wykaz chorób zawodowych, okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. Zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia do przewlekłych chorób układu ruchu spowodowanych sposobem wykonywania pracy (poz. 19 wykazu chorób zawodowych) należą: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki, przewlekłe zapalenie kaletki maziowej, przewlekłe uszkodzenie łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji kucznej, przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, przewlekle zapalenie nadkłykcia kości ramiennej, zmęczeniowe złamanie kości. Analizując podstawy wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej należy w szczególności zwrócić uwagę na regulację sposobu orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia wydawanie orzeczeń w tym przedmiocie zostało powierzone lekarzom spełniającym wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy, zatrudnionym w jednostkach orzeczniczych I stopnia (wymienionym w § 5 ust. 2 rozporządzenia) oraz II stopnia (wskazanym w § 5 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Zdaniem Sądu celem tego uregulowania jest zapewnienie - na wniosek pracownika - możliwości quasi instancyjnej kontroli prawidłowości orzeczenia lekarskiego przez jednostkę inną niż ta, która wydała niekorzystne dla niego orzeczenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 2555/00, LEX nr 55274 - na tle analogicznego § 9 uchylonego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, podstawą wydania decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 omawianego aktu. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Zapisy § 7 i § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych nie oznaczają, że to jednostki medyczne rozstrzygają sprawy w przedmiocie chorób zawodowych, a organy administracji, jakimi są inspektorzy sanitarni, są całkowicie tym orzeczeniom podporządkowane. Jak stanowi § 10 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny, a orzeczenie placówki medycznej stanowi jedynie materiał dowodowy, w oparciu o który decyzja ta jest wydawana. Tym samym orzeczenie lekarskie, jak każdy inny dowód w sprawie, ocenione być musi z uwzględnieniem przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a organ nie jest pozbawiony możliwości żądania uzupełnienia, wyjaśnienia lub doprecyzowania wydanych opinii. Chociaż organy inspekcji sanitarnej związane są co do zasady ustaleniami zawartymi w orzeczeniu lekarskim, mają jednak one możliwość podjęcia też własnych działań. Organy administracji oceniają stan sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i mając wątpliwości, czy nie do końca wyjaśnione zostały pewne kwestie w zakresie orzeczeń lekarskich mogą zwrócić się o ponowne badania lub uzupełnienie poprzednio wydanych opinii (orzeczeń). Przenosząc powyższe rozważania natury teoretycznej na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd miał na względzie, że organy obu instancji oparły swe rozstrzygnięcia na treści orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia, w których zgodnie nie rozpoznano u skarżącego schorzeń stanowiących chorobę zawodową wymienioną w wykazie chorób zawodowych. W toku postępowania przez organami uzyskano orzeczenie uzupełniające wydane przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, które wyjaśniało stwierdzone różnice w rozpoznaniu schorzeń u skarżącego oraz zawierało wyczerpujące wyjaśnienie zasadności niestwierdzenia podczas badania w IMP przewlekłego charakteru schorzenia rozpoznanego w WOMP jako ostrego procesu zapalnego, a to wobec zmieniającego się stanu zdrowia skarżącego skutkującego wygaszeniem objawów. Dla zobrazowania prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy obu instancji niezbędne było odniesienie się do wydanych w przedmiotowej sprawie orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych obu stopni, jak i do orzeczenia lekarskiego uzupełniającego wydanego przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, albowiem stanowiły one zasadniczy materiał dowodowy wzięty pod uwagę przez organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w sprawie. Zarówno bowiem w orzeczeniu lekarskim WOMP z dnia 17 października 2019 r., jak i w orzeczeniu lekarskim IMP z dnia 24 stycznia 2020 r. nie rozpoznano u skarżącego przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. W żadnym z tych orzeczeń zatem nie rozpoznano u skarżącego jednostki chorobowej znajdującej się w wykazie chorób zawodowych. W ocenie Sądu orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych obu stopni, w szczególności w świetle orzeczenia uzupełniającego WOPM z dnia 17 czerwca 2020 r., zawierają przekonujące uzasadnienie stanowiska zawartego w ich treści. Na podstawie treści orzeczeń można dojść do nie budzących wątpliwości wniosków, że rozpoznany w orzeczeniu WOMP ostry proces zapalny ścięgien u skarżącego zakończył się do czasu wydania orzeczenia przez IMP wyleczeniem (wygaszeniem) i nie przeszedł w stan przewlekły. Dopiero zaś rozpoznanie stanu przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, jako schorzenie wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiłoby spełnienie jednej z przesłanek stwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego a koncentrujących się na polemice z treścią orzeczeń lekarskich wydanych w przedmiotowej sprawie oraz metodologii przeprowadzonych badań w celu wydania tychże orzeczeń stwierdzić należy, że - jak wynika z utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych - rozpoznanie chorób zawodowych należy do właściwości jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia i organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia 23 lipca 2003r., I SA 108/03, LEX nr 160259, z dnia 24 maja 2001r., SA 1801/00,LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998r., I SA 225/98, LEX nr 45827, z dnia 11 sierpnia 2011 r., II OSK 800/11, z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1220/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1964/17, LEX nr 2473616). To uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. To lekarz ma wiedzę specjalistyczną w zakresie rozpoznania choroby zawodowej i to on decyduje o tym, jakie dokumenty i badania są niezbędne, w jakim zakresie, i jak mają zostać przeprowadzone (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. II OSK 940/16, LEX nr 2473616). Jak wynika z akt administracyjnych jednostki orzecznicze I i II stopnia przy wydawaniu swych orzeczeń lekarskich uwzględniły treść wyników badań USG przedłożonych przez skarżącego, a obejmujących badanie tkanek miękkich obu rąk z dnia 15 listopada 2017 r. oraz badanie rąk z dnia 15 stycznia 2019 r. Mimo że skarżący w treści odwołania powoływał się na uzyskane wyniki badania USG wykonane w dniu 26 maja 2020 r., z których miało wynikać, że zapalenie ścięgna i jego pochewki jest stanem przewlekłym, to jednak nie załączył tego badania do złożonego odwołania, mimo stwierdzenia, że je załącza. Skarżący wskazał , że wynik badania USG z 26 maja 2020 r. jest prawie identyczny z wynikiem badania przeprowadzonego w dniu 15 stycznia 2019 r. (badanie to zostało załączone do skargi). Organ odwoławczy nie dysponował zatem materiałem dowodowym poddającym w wątpliwość treść orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie. Nie mógł zatem zostać uwzględniony zarzut zawarty w uzasadnieniu skargi, w którym skarżący kwestionował prawidłowość dokonania analizy przez WOMP wyników badań USG, które skarżący wykonał prywatnie. Podkreślić należy, że to jednostka orzecznicza na podstawie m.in. przedłożonych badań stwierdza, czy strona cierpi na chorobę zawodowa. Do niej też należy odczytanie i zinterpretowanie przedłożonych badań. Polemizowanie przez skarżącego z treścią rozpoznania dokonanego przez jednostkę orzeczniczą w zakresie prawidłowości postawionej diagnozy nie może prowadzić do podważenia treści orzeczenia lekarskiego, skoro organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06). Aby zatem można było stwierdzić chorobę zawodową, koniecznym jest rozpoznanie jej przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą, o której mowa w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego może dotyczyć jedynie względów formalnych, np. że zostało ono wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź zawiera oczywiste sprzeczności. Innymi słowy orzeczenia lekarskie podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie okoliczności takie nie zachodzą, albowiem procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości co do ich rzetelności. Wywiedzione natomiast w orzeczeniach lekarskich, niebudzące wątpliwości i wiążące organy inspekcji sanitarnej wnioski wskazywały na brak rozpoznania u skarżącego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, co uniemożliwiało stwierdzenie choroby zawodowej objętej zgłoszeniem. Sąd nie znalazł podstaw, by w oparciu o dołączone do skargi badanie USG rąk zakwestionować zarówno dokonane przez jednostki orzecznicze rozpoznanie, jak też oparte o treść orzeczeń jednostek orzeczniczych zbieżne z nimi decyzje organów obu instancji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako bezzasadną, oddalił.