III SA/Gd 1075/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi U. R. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 7 sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 sierpnia 2020 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławczego - działając na postawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej w skrócie jako "k.p.a.") - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 27 września 2019 r. (nr [...]) o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 0,44 ha, położonej w obrębie D., gm. U., stanowiącej własność Gminy U., dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi geodezyjnie jako: działka ewidencyjna nr [...] o pow. 1.8500 ha - stanowiąca własność U. i W. R. (KW nr [...]) oraz działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0200 ha - stanowiąca własność Skarbu Państwa, w zarządzie Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z siedzibą w S. (KW nr [...]). W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że postanowieniem z dnia 7 listopada 2018 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyznaczyło Burmistrza Miasta do załatwienia sprawy dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie D. w gminie U. oznaczonych numerami geodezyjnymi: nr [...] i nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi, tj. z działkami ewidencyjnymi o nr [...] i nr [...]. Następnie na wniosek Wójta Gminy U. z dnia 7 grudnia 2018 r. Burmistrz Miasta wszczął postępowanie w sprawie rozgraniczenia opisanych wyżej gruntów. W toku postępowania przebieg granic na ww. nieruchomościach ustalił geodeta T. K., a na gruncie wykonano w terenie stabilizację dwupoziomową tj. jako znak naziemny wkopano kamień betonowy z krzyżem, natomiast jako znak podziemny wkopano butelkę. W związku z powyższymi działaniami Burmistrz Miasta decyzją z dnia 27 września 2019 r. (nr [...]) orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi nr [...] i nr [...] stanowiących własność Gminy U. z nieruchomościami sąsiednimi tj. z działką nr [...] stanowiącą własność U. i W. R. oraz z działką nr [...] stanowiąca własność Skarbu Państwa. Wnioskiem z dnia 13 stycznia 2020 r., uzupełnionym kolejnym pismem z dnia 16 stycznia 2020 r., U. R. i W. R. (dalej zwani także jako "wnioskodawcy", "skarżący"), wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta z dnia 27 września 2019 r. dotyczącej rozgraniczenia działek nr [...] , [...], [...] oraz [...] w obrębie D. w gminie U., podnosząc w celu wykazania konieczności stwierdzenia nieważności ww. decyzji następujące zarzuty: 1) zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. poprzez przedstawienie w decyzji przebiegu postępowania niezgodne ze stanem faktycznym i rażące rozbieżności w podawaniu informacji dotyczących poszczególnych etapów tego postępowania; 2) zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 156 k.p.a., co wnioskodawcy zakwalifikowali jako zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, mający wpływ na wynik sprawy; 3) zarzut naruszenia art. 153 Kodeksu cywilnego (dalej w skrócie "k.c.") poprzez nieodniesienie się do przesłanek uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania; 4) zarzut naruszenia art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. z uwagi na fakt nieprzeprowadzenia w sprawie żadnego postępowania dowodowego; 5) zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez udział w wydaniu zaskarżanych decyzji A. H., K. Ś. i P. S. (Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego), którzy w ocenie wnioskodawców powinni podlegać wyłączeniu od wydawania decyzji; 6) zarzut powoływania się na wyroki sądów administracyjnych w sprawach, które nie dotyczą strony, ani podobnego postępowania. Mając na uwadze otrzymany wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 21 lutego 2020 r. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta dotyczącej rozgraniczenia działek o nr [...], [...], [...], [...], o czym zawiadomiło organ, który wydał decyzję, tj. Burmistrza Miasta oraz właścicieli objętych rozgraniczeniem nieruchomości, tj. Gminę U., W. i U. R. oraz Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa zarządzający jedną z objętych rozgraniczeniem działek w imieniu Skarbu Państwa. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło na wstępie, że zgodnie z zasadą trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, jak również stwierdzenie ich nieważności, oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Jednym ze wskazanych wyżej trybów nadzwyczajnych, w których może nastąpić usunięcie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej, jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Postępowanie nadzorcze nie stanowi kontynuacji zwykłego postępowania administracyjnego, zakończonego ocenianą decyzją, lecz służy jedynie ustaleniu, czy decyzja ta - a nie całe postępowanie poprzedzające jej wydanie - dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie można zatem oczekiwać ponownego sprawdzenia w postępowaniu nadzorczym, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania ocenianej decyzji, w tym czy zachowane zostały wszystkie wymogi proceduralne, lecz czy decyzja ta nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa określającymi te przesłanki, bądź też czy jest dotknięta innymi wadami prawnymi określonymi w ww. przepisie. Mając to na uwadze Kolegium zaznaczyło, że sprawy w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji mogą być rozpatrywane jedynie w oparciu o przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1/ wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2/ wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3/ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4/ została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5/ była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6/ w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7/ zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ zaznaczył, że skoro przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest konkretna, wskazana we wniosku decyzja administracyjna, którą w omawianej sprawie jest decyzja Burmistrza Miasta z dnia 27 września 2019 r. (nr [...]), to tylko ta decyzja podlega ocenie Kolegium pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. (z wyłączeniem wszystkich innych związanych ze sprawą rozstrzygnięć). Z tego powodu organ zaznaczył, że rozpoznaniu w przedmiotowej sprawie nie mógł podlegać podniesiony przez wnioskodawców we wniosku (pkt 5) zarzut dotyczący innej decyzji podjętej nie przez Burmistrza Miasta, lecz przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, którego skład – w ocenie wnioskodawców - przy wydaniu tej decyzji był w ocenie wadliwy. Odnosząc się natomiast do zarzutu z pkt 2 wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (tj. błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania art. 156 k.p.a.), Kolegium wyjaśniło, że Burmistrz Miasta nie mógł naruszyć wskazanego przepisu w zaskarżonej decyzji, bowiem nie znajdował on w ogóle zastosowania w zaskarżonej decyzji ani prowadzonym wcześniej postępowaniu. Przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności, dlatego zarzut dotyczący naruszenia ww. przepisu przez Burmistrza Miasta uznać należało za oczywiście niezasadny. W ocenie Kolegium nie mógł zasługiwać na uwzględnienie zarzut z pkt 3 wniosku o stwierdzenie nieważności. Zgodnie z treścią art. 153 k.c., na który powołali się wnioskodawcy, jeżeli granice gruntów stały się sporne, a stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala się granice według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między interesowanymi, sąd ustali granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną. Kolegium stwierdziło, że należy zauważyć, iż - co słusznie podniósł Burmistrz miasta w treści pisma przekazującego sprawę do Kolegium - z akt jednoznacznie wynika, że stan prawny rozgraniczanych nieruchomości można było ustalić. W związku z powyższym art. 153 k.c. zasadnie nie znalazł w niniejszej sprawie zastosowania i dlatego nie doszło do jego naruszenia. Jednocześnie, sposób wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie należało ocenić jako prawidłowy. Postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem uprawnionego podmiotu (Gminy U.), a sama sprawa prowadzona została przez inny, wyznaczony organ, który prawidłowo przeprowadził całość postępowania. Także zarzuty z pkt 1 i 4 wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta z dnia 27 września 2019 r., dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1 , art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zasługiwały na aprobatę. Kolegium wskazało, że przepisem, który może być rażąco naruszony jest co do zasady przepis prawa materialnego. Wynika to z faktu, że naruszenia prawa stanowiące podstawy stwierdzenia nieważności decyzji są wadami tkwiącymi w samej decyzji, a nie wadami postępowania, w którym ta decyzja zapadła. Z rażącym naruszeniem prawa mamy przy tym do czynienia wówczas, gdy zestawienie treści aktu prawnego z treścią przepisu prowadzi w sposób niebudzący wątpliwości do wniosku, że pozostają one w sprzeczności. Natomiast naruszenie przepisów proceduralnych może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności badanego aktu, jeżeli zostało wyszczególnione w art. 156 § 1 k.p.a. W konsekwencji inne naruszenia przepisów proceduralnych nie mogą być kwalifikowane jako wyczerpujące dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 in fine. Stąd ocena postępowania dowodowego może nastąpić jedynie w ramach postępowania odwoławczego, a także w toku postępowania, o którym mowa w art. 145 k.p.a. - postępowanie wznowieniowe. Jedynie zatem na marginesie Kolegium wskazało, że w jego ocenie postępowanie Burmistrza Miasta w toku wydawanej decyzji było prawidłowe - organ zawiadamiał strony postępowania o podejmowanych czynnościach, wypełniając wszystkie nałożone na niego przepisami obowiązki, a decyzja poprzedzona została zgromadzeniem wymaganego w sprawie materiału dowodowego. Końcowo wskazano, że ostatni z zarzutów podniesionych przez wnioskodawców w punkcie 6 wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, dotyczący powoływania nieadekwatnych wyroków sądowych, jest dla Kolegium niezrozumiały, gdyż organ w kwestionowanej decyzji nie przywołał żadnego orzeczenia sądu. W dniu 2 listopada 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga U. R. i W. R. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2020 r. (nr [...]). Datowana na dzień 30 września 2020 r. skarga została uzupełniona przez skarżących pismem procesowym z dnia 6 października 2020 r. W ocenie skarżących postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia przeprowadzone zostało przy naruszeniu szeregu przepisów proceduralnych, sankcjonując w efekcie krzywdzące wszystkich uczestników postępowania, poza Gminą U., zamierzone działania Wójta Gminy U., zmierzające do zajęcia cudzej nieruchomości i zalegalizowania samowoli budowlanej. Względem niezgodnych z prawem działań Wójta Gminy U. nie podjęto jednak żadnych działań weryfikacyjnych, których skarżący oczekiwaliby od organu sprawującego nad wskazanym urzędnikiem nadzór instancyjny, którym to organem w ocenie skarżących jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W ocenie skarżących istotne pozostaje, że podejmowane przez wskazanego urzędnika działania nie są zachowaniem o charakterze jednorazowym i nieumyślonym, lecz z góry zaplanowanym kompleksowym działaniem polegającym na preparowaniu poprzez prowadzone postępowania stosownych dokumentów i uwiarygodnienie ich poprzez wprowadzenie do zasobu geodezyjnego. Skarżący zaznaczyli, że pomimo wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gdańsku wyroku uchylającego decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję Wójta, zarówno Wójt Gminy U., jak i Kolegium oraz Burmistrz Miasta nie dostrzegli ciążącego na nich obowiązku, tj. wystąpienia z wnioskiem o wykreślenie z Zasobu tak "zrobionego" opracowania, jako skutku uchylenia decyzji przez Sąd. W zakresie podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie skarżących powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji rozgraniczeniowej, skarżący wskazali na "dokonanie dowolnej oceny wniosków, w tym zubożenie materiału dowodowego poprzez zignorowanie obowiązku dopuszczenia dowodu z dokumentacji projektowej (wykonywana jest w 4 egzemplarzach, a właściciel jest obowiązany przechowywać dokumenty, co wynika z art. 63 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane) i uznanie, że możliwe jest (po bezskutecznej próbie przymuszenia do sprzedaży "zajętego" pasa gruntu, gdzie w pismach kierowanych do Sądu Okręgowego w S. sygn. akt [...] Wójt oraz pełnomocnik na rozprawach przed Sądem oświadczają bezsprzecznie, iż instalacja kanalizacyjna posadowiona została na działce nr [...] zamiast na działce nr [...]) pozyskanie tytułu prawnego do zajętego pasa gruntu poprzez przesunięcie granic. Jak również co do świadomego wprowadzenia w błąd jakoby możliwe było (po wcześniejszym wykopaniu prawie wszystkich znaków granicznych [...]) poddanie pod wątpliwość przebiegu granicy, ignorowanie nakazów zawartych w decyzji Kolegium i kontynuowanie postępowania rozgraniczeniowego". W uzupełnieniu skargi zawartym w piśmie procesowym z dnia 6 października 2020 r. skarżący wskazali dodatkowo, że ocena materiału dowodowego przeprowadzona w postępowaniu o stwierdzenie nieważności została przeprowadzona z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. W ocenie skarżących polegało to, po pierwsze na tym, że Kolegium jako organ nadzoru instancyjnego błędnie uznało, iż nie miało obowiązku rozpatrzenia wszystkich przesłanek przemawiających za nieważnością aktu lub postępowania i wywiodło w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędną tezę, że "Kolegium nie będzie się więc odnosiło do innych aktów czy postanowień". Skarżący ponownie podkreślili, że sprzeciwiają się działaniom Wójta Gminy U. i podnieśli, że postępowanie rozgraniczeniowe nie może być sposobem na legalizowanie samowoli budowlanej, jak i wyjaśnień obwinianego przez skarżących o nieuczciwe działania urzędnika "jakoby raptem granice stały się sporne i dokumentacja projektowa (udostępniana wcześniej rzeczoznawcy majątkowemu wykonującemu operaty szacunkowe na zlecenie Wójt) zaginęła". W ocenie skarżących organ prowadzący postępowanie rozgraniczeniowe nieracjonalnie w całości dał wiarę wskazanym wyjaśnieniom, co doprowadziło do błędnego ustalenia faktycznego, iż uzasadnione jest kontynuowanie forsowanego przez Wójta postępowania rozgraniczeniowego, a co w ocenie skarżących winno być ocenione jako niedopuszczalne. Jako kolejny zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania wskazano na okoliczność przyjęcia, że "po ujawnieniu faktu wadliwości prawnej wynikającej z naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. polegającej na rozpatrywaniu spraw przez członków Kolegium w osobach: A. H. i K. Ś., którzy wcześniej rozpatrywali już przedmiotową sprawę i przy ponownym jej rozpatrywaniu zaniechali żądania wyłączenia ich od udziału w sprawie, decyzje przy ich udziale wydane miałyby być jakoby niezaskarżalne". Skarżący uzasadnili ten zarzut wskazując, że "w demokratycznym państwie prawnym zasadą jest odbycie posiedzenia w sprawie umorzenia postępowania, uznając, że decyzje przy udziale wskazanych członków wydane [...] zawierają wadę i organ w postępowaniu nadzorczym stwierdza zawsze ich nieważność". W ocenie skarżących od orzekania w sprawie powinien wyłączyć się także P. S. z uwagi na zaistnienie szeregu okoliczności wywołujących uzasadnioną wątpliwość do co jego bezstronności w sprawie. W tym zakresie skarżący wskazali, że P. S. "rozpatrywał zarzuty stawiane Kolegium, uznając je za bezzasadne, np. że Kolegium w sposób dowolny może rozpatrywać zarzuty zawarte w skardze i do istoty sprawy, jakim jest zarzut oszustwa nie musi się w ogóle ustosunkować; akceptował zubożenie materiału dowodowego poprzez zignorowanie wniosku o zobowiązanie Wójta do dostarczenia dokumentacji projektowej, uzgodnień ZUD, tłumacząc brakiem instrumentów prawnych; ignorował przez kilka lat zarzut prowadzenia sprawy przez Wójta; ignorował brak legitymacji prawnej po stronie zarządcy, tłumacząc, że organ I instancji tym się zajmie, a kiedy Burmistrz Miasta wydał słuszne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, nie zważając dodatkowo na brak uchwały Zarządu Powiatu opowiedział się za wydaniem decyzji uchylającej postanowienie Burmistrza; ignorował obowiązek uwzględniania dyspozycji art. 153 k.c. tłumacząc jakoby Kodeks cywilny nie ma zastosowania w tym postępowaniu; ignorował wnioski składane w trybie przyjęć interesantów przez Prezesa Kolegium; zignorował obowiązek wycofania "zrobionych" opracowań z Zasobu [...] jako skutku uchylenia decyzji Kolegium i poprzedzających decyzji Wójt. Tym samym w sprawie naruszono zasady postępowania ponieważ "z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego" oceniono "jakoby Przewodniczący Kolegium w osobie P. S. mógł orzekać w sprawie, w której orzekał i rozpatrywał wnoszone skargi, uznając, że zachowanie Wójta nie zawiera znamion czynów zabronionych i nie dostrzegając odrobiny samokrytycyzmu po swojej stronie, podczas gdy jest to okoliczność poddająca pod wątpliwość bezstronność takiego składu Kolegium". W ocenie skarżących w sprawie błędnie również przyjęto, że w ogóle możliwe było poddanie pod wątpliwość przebiegu granic, podczas gdy stan prawny jest "pewny", a wynika to zdaniem skarżących "chociażby z decyzji podziałowej wydanej przez Wójta, czy też decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (w tym trybie przeprowadzony był remont drogi B.-R. z dofinansowaniem unijnym), gdzie z art. 54 pkt 3 ustawy pizp wynika, że "Decyzja [...] określa [...] linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali [...]" i dalej zgodnie z art. 55 pizp "Decyzja [...] wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę". W ocenie skarżących nieprawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności polega ponadto na błędnym przyjęciu "jakoby organ nadzoru instancyjnego mógł pominąć pozostały przebieg postępowania (w tym nieważność aktów przemawiających za umorzeniem postępowania), co w konsekwencji skutkowało nienależytą kontrolą instancyjną zaskarżonej decyzji i powieleniem błędów tego postępowania". W uzasadnieniu skarżący niezmiennie podkreślają, że dokonane w sprawie rozgraniczenie nieruchomości jest wynikiem oszustwa i sankcjonuje sprzeczne z prawem działania Wójta Gminy U., co nie powinno być sankcjonowane przez kolejne wydawane w sprawie decyzje, w tym decyzje organu nadzoru. Uchybienia podnoszone przez skarżących w odniesieniu do postępowania rozgraniczeniowego były zatem tak zasadniczej natury, że "rozpoznanie skargi należało rozpocząć od tego zarzutu, a potwierdzenie jego słuszności było wystarczające do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Skarga jest zasadna, bowiem doszło do bardzo poważnego naruszenia przepisów postępowania, po którego stwierdzeniu nie sposób przyjąć założenia, iż mogło ono nie mieć istotnego wpływu na model prowadzonego postępowania, w tym na treść wydanej przez Kolegium decyzji". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów prawa obowiązujących w dniu rozstrzygnięcia. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy taka sytuacja nie miała miejsca, co oznacza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2020 r. orzekająca o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 27 września 2019 r. (nr [...]) o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi: nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 0,44 ha, położonej w obrębie D., gm. U., stanowiącej własność Gminy U., dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi geodezyjnie jako: działka ewidencyjna nr [...] o pow. 1.8500 ha - stanowiąca własność U. i W. R., KW [...]; działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0200 ha - stanowiąca własność Skarbu Państwa, w zarządzie Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z siedzibą w S., KW nr [...]. Zwrócić na wstępie należy uwagę, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest postępowaniem zwykłym, w którym dokonywana jest kontrola decyzji według ogólnych zasad postępowania (w tym postępowania odwoławczego) i rozpatrywane są wszelkiego rodzaju wadliwości decyzji, lecz postępowaniem o charakterze szczególnym (nadzwyczajnym), gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek - wbrew wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji administracyjnych - można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Kompetencja organu administracji orzekającego w trybie nieważnościowym obejmuje zatem wyłącznie badanie, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie to nie zmierza więc do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Jego celem jest natomiast wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Skarżący w postępowaniu przed organem nadzoru domagali się stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta z dnia 27 września 2019 r. o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi nr [...] i nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi geodezyjnie jako działka ewidencyjna nr [...] oraz działka nr [...] (która stanowi własność skarżących), zarzucając kwestionowanej decyzji w szczególności: wadliwość niezgodnego przedstawienia stanu faktycznego w przebiegu sprawy, a w szczególności rozbieżności w podawaniu informacji dotyczących poszczególnych etapów tego postępowania (tj. naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a.); brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego i tym samym naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego (tj. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.); wadliwe wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego poprzez zaniechanie odniesienia się do przesłanek uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania (art. 153 k.c.) oraz wadliwość prawną wynikającą z naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez udział w wydaniu zaskarżanych decyzji A. H., K. Ś. i P. S. (Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego), którzy powinni podlegać wyłączeniu od wydawania decyzji. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji wskazano m.in., że na wniosek Gminy U. postanowieniem z dnia 7 grudnia 2018 r. (nr [...]) Burmistrz Miasta – jako wyznaczony do załatwienia przedmiotowej sprawy organ - wszczął postępowanie o rozgraniczeniu opisanych wyżej nieruchomości. Organ wskazał, że czynności ustalenia przebiegu granic przeprowadził upoważniony postanowieniem z dnia 18 lutego 2019 r. (nr [...]) geodeta – T. K. Ustalenie przebiegu granic nastąpiło na podstawie wywiadu terenowego, oświadczeń stron i dokumentów, stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic tj.: szkicu z pomiaru syt.-wys. wsi D. wykonany przez Z. B.; operatu pomiarowego z podziału działki nr [...], w tym szkicu ze wznowienia granic działki wykonanego 18 maja 2010 r. przez geodetę M. I. reprezentującego Pracownię Usług Geodezyjnych [...]; zbioru szkiców przebiegu granic oraz szkiców wyniesienia projektu scalenia gruntów z 1970 r.; pierwotnej mapy ewidencyjnej; aktualnej mapy ewidencyjnej; operatu technicznego z rozgraniczenia nieruchomości działek o nr [...] i [...] z działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] wykonanego w 2015 r. przez geodetę – P. S., reprezentującego firmę [...]; szkicu polowego ze wznowienia działek o nr [...],[...] obręb D. wykonanego w 2015 r. przez geodetę – J. M., reprezentującego Zespół Usług Geodezyjnych [...]. Wskazano, że wszystkie strony zostały prawidłowo zawiadomione o czynnościach postępowania. Podczas rozprawy, która odbyła się na gruncie w dniu 17 czerwca 2019 r. stawili się: Przedstawiciel Gminy U. (dz. [...] i [...]), jednak mimo wezwania nie stawili się: U. R., W. R. oraz Przedstawiciel Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Z powodu usprawiedliwionej nieobecności U. R. wstrzymano czynności geodety. Jednocześnie wyznaczono nowy termin ustalenia przebiegu granic na dzień 17 lipca 2019 r. na godz. 11.00. W tym terminie, w związku z prawidłowo zawiadomionymi stronami, geodeta podjął czynności ustalenia przebiegu granic. Na wyżej wymienione czynności stawił się upoważniony Przedstawiciel Gminy U., natomiast U. i W. R., jak i Przedstawiciel Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, mimo prawidłowego wezwania nie stawili się na gruncie. Z przeprowadzonych czynności spisany został protokół graniczny. Przedstawiciel Gminy U. złożył oświadczenie dotyczące przebiegu granic tj. od punktu T1 poprzez punkt T2 do punktu T3, zgodnie z dokumentacją z wyniesienia na grunt projektu scalenia gruntów z 1970 r. Dla ustalonych punktów, w obecności strony, wykonano stabilizację dwupoziomową tj. jako znak naziemny wkopano kamień betonowy z krzyżem, natomiast jako znak podziemny wkopano butelkę. Dokonana przez organ ocena wykonania czynności ustalenia przebiegu granic przez upoważnionego geodetę – T. K. oraz zgodności z przepisami sporządzonych dokumentów, nie wykazała nieprawidłowości, dlatego przed wydaniem decyzji - na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. - zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałami oraz poinformowano uczestników postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dokumentów. Z tej możliwości skorzystał Przedstawiciel Gminy U., natomiast pozostałe strony mimo prawidłowego zawiadomienia nie zapoznały się z dokumentami (U. i W. R. pomimo dwukrotnego awizowania nie odebrali przesyłki poleconej o numerze [...], która została zwrócona w dniu 3 września 2019 r.). Wobec powyższego Burmistrz Miasta stwierdził, że na organie powołanym do rozgraniczenia ciąży obowiązek orzeczenia o rozgraniczeniu tak długo, jak długo jest możliwe ustalenie granicy na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron, dlatego w rozpatrywanym przypadku zasadne jest orzeczenie o rozgraniczeniu na podstawie dowodów zebranych w sprawie. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W ocenie Sądu, rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, Kolegium zasadnie przyjęło, że w przedmiotowej sprawie brak podstaw do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że kwestionowana decyzja przy jej wydaniu została obarczona którąkolwiek z wadliwości wskazanych w poszczególnych jednostkach redakcyjnych powołanego przepisu (tj. w punktach od 1 do 7), a w szczególności jest decyzją wadliwą w świetle podnoszonych przez wnioskodawców we wniosku o stwierdzenie jej nieważności zarzutów oraz wskazywanych przepisów, które zostały - w ocenie wnioskodawców - naruszone przy jej wydaniu w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obiegu prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności. Podzielić należy stanowisko organu nadzoru, że przepisem, który może być rażąco naruszony, a czego konsekwencją może być stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, jest co do zasady przepis prawa materialnego. Naruszenie prawa w stopniu rażącym, stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, ma bowiem odnosić się do wady tkwiącej w samej (wydanej) decyzji, nie zaś odnosić się do wadliwości postępowania, po przeprowadzeniu którego decyzja została wydana przez organ. Innymi słowy wady, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., to wady decyzji o charakterze materialnym, a zatem takie, które tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Nie są to wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Oznacza to, że źródłem wadliwości pozostają jedynie merytoryczne treści decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3763/02). Materialnoprawną podstawę wydania kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm. – dalej jako: "p.g.k."). Stosownie do art. 30 ust. 1 p.g.k. wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. W myśl art. 31 ust. 1 p.g.k. czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2 p.g.k.), przy czym jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (art. 31 ust. 3 p.g.k.). W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody, natomiast ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4 p.g.k.). Stosownie do art. 32 p.g.k. wezwanie do stawienia się na gruncie doręcza się stronom za zwrotnym poświadczeniem odbioru, nie później niż 7 dni przed wyznaczonym terminem (ust. 1); w wezwaniu należy poinformować strony o skutkach niestawiennictwa (ust. 2); nieusprawiedliwione niestawiennictwo stron nie wstrzymuje czynności geodety (ust. 3); w razie usprawiedliwionego niestawiennictwa strony, geodeta wstrzymuje czynności do czasu ustania przeszkody lub wyznaczenia pełnomocnika - nie dłużej jednak niż na okres jednego miesiąca (ust. 4); z czynności ustalenia przebiegu granic sporządza się protokół graniczny lub akt ugody (ust. 5); minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady rozgraniczania nieruchomości, określając w szczególności rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb wykonywania przez geodetę czynności ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości, mając na względzie dążenie do ugodowego rozstrzygnięcia sporu oraz poszanowanie prawa własności nieruchomości uczestników postępowania (ust. 6). Zgodnie natomiast z art. 33 p.g.k. wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron (ust. 1), przy czym wydanie decyzji poprzedza: 1) dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia; 2) włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (ust. 2). Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (ust. 3). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że – na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium - jak wynika ze stanu faktyczno-prawnego sprawy, brak było podstaw, by zastosowanie w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją mógł znaleźć art. 153 k.c., zgodnie z którym jeżeli granice gruntów stały się sporne, a stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala się granice według ostatniego spokojnego stanu posiadania, a gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między interesowanymi, sąd ustali granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną. Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że stan prawny rozgraniczanych nieruchomości można było ustalić, a w związku z tym art. 153 k.c. zasadnie nie znalazł w kontrolowanej sprawie zastosowania i dlatego nie można mówić o jego naruszeniu przy wydaniu kwestionowanej decyzji. Z tego też powodu sposób wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi: nr [...] i nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi geodezyjnie jako działki o nr [...] i nr [...], należało ocenić jako prawidłowy. W ocenie Sądu zgodzić należy się ze stanowiskiem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego w przedmiotowej sprawie, a następnie – po dokonaniu oceny prawidłowości wykonania przez upoważnionego geodetę czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości oraz ocenie zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami - do wydania przez Burmistrza Miasta kwestionowanej decyzji orzekającej na podstawie zgromadzonych dowodów o rozgraniczeniu ww. działek, z jednoczesnym wskazaniem, że granica pomiędzy nieruchomością oznaczoną jako działki nr [...] i [...] oraz nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...] i [...] przebiega zgodnie z opisem granic i szkicem granicznym, wykazanym w protokole granicznym z dnia 17 lipca 2019 r., załączonym do operatu pomiarowego i sporządzonym przez geodetę – T. K. oraz zaznaczeniem, że dokumentacja geodezyjna z przeprowadzonych czynności włączona została do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z identyfikatorem zgłoszenia pracy geodezyjnej nr [...]. Nie można zatem było stwierdzić, że kwestionowana decyzja przy jej wydaniu została wydana z rażącym naruszeniem prawa czy też bez podstawy prawnej, skoro z przedstawionych uregulowań ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne wynikała podstawa prawna do przeprowadzenia takiego postępowania i wydania w tym przedmiocie decyzji orzekającej o rozgraniczeniu, zaś zgromadzone w toku postępowania materiały dowodowe dawały podstawę do ustalenia stanu prawnego spornych granic, bez potrzeby stosowania art. 153 k.c. Z kolei - jak zostało to już wyżej zasygnalizowane - jakiekolwiek uchybienia organu (Burmistrza Miasta) w trakcie prowadzenia przedmiotowego postępowania rozgraniczeniowego, a w szczególności podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz przedstawienia stanu faktycznego (tj. naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), nie mogły co do zasady stanowić podstawy do stwierdzenia przez organ nadzoru (Samorządowe Kolegium Odwoławcze) nieważności kwestionowanej decyzji, skoro nie można było mówić o jakiejkolwiek wyraźnej, oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a dokonaną przez organ oceną zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Podkreślić należy, że z akt sprawy wynika, iż Burmistrz Miasta – stosownie do ww. uregulowań ustawy–Prawo geodezyjne i kartograficzne w zakresie rozgraniczania nieruchomości – przeprowadził postępowanie wyjaśniające, gromadząc istotny z punktu widzenia specyfiki, charakteru i przedmiotu rozstrzygnięcia materiał dowodowy (np. protokół graniczny z dnia 17 lipca 2020 r. sporządzony przez uprawnionego geodetę – T. K.), a następnie dokonał jego oceny wydając kwestionowaną decyzję. Jak słusznie zaznaczyło Kolegium naruszenie przepisów proceduralnych może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności badanego aktu, jeżeli zostało wyszczególnione w art. 156 § 1 k.p.a., zaś inne naruszenia przepisów proceduralnych nie mogą być kwalifikowane jako wyczerpujące dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., stąd ocena prawidłowości postępowania dowodowego może nastąpić jedynie w ramach kontroli instancyjnej (postępowania odwoławczego), a także w toku postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 k.p.a., tj. w trybie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, która została wydana po przeprowadzeniu "wadliwego" postępowania z uwagi na zaistnienie przypadku (okoliczności), który został wymieniony w punktach od 1 do 8 tegoż przepisu. Mając to na uwadze, w tym miejscu - abstrahując od oczywistej bezzasadności zarzutu podniesionego przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności, polegającego na twierdzeniu o wadliwości prawnej wynikającej z naruszenia przez kwestionowaną decyzję art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez udział w jej wydaniu A. H., K. Ś. i P. S. (Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego), którzy to powinni podlegać wyłączeniu od wydawania (w istocie bowiem osoby te nie brały udziału w wydaniu kwestionowanej decyzji, gdyż została ona wydana przez organ monokratyczny czyli Burmistrza Miasta i podpisana z jego upoważnienia przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami - mgr K. S.) – wyjaśnić należy, że zarzut tego rodzaju nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji, a co najwyżej może stanowić podstawę do przeprowadzenia weryfikacji ostatecznej decyzji w trybie wznowieniowym (na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, postępowanie nadzorcze Kolegium prowadzone wobec kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta z dnia 27 września 2019 r. (nr [...]) o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi nr [...] i nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi geodezyjnie jako działki o nr [...] i nr [...], pod kątem stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa w sposób określony w art. 156 § 1 k.p.a., skutkujący wyeliminowaniem tej decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, biorąc pod uwagę stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, pozostaje w zgodzie z prawem. W związku z powyższym Sąd stanął na stanowisku, że kontrolowana decyzja – wbrew zarzutom i wyjaśnieniom podniesionym w skardze - nie narusza prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zgodnie z którym: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 i ograniczone możliwości techniczne Sądu uzasadniają stwierdzenie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).