III SA/Gd 1039/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. M. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2017 r.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek A. M. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wydanego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że w dniu 23 maja 2017 r. doręczono skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (PPF) wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na to, że w przewidzianym terminie wnioskodawca nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF referendarz sądowy zobligowany był pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie od wyżej wskazanego zarządzenia referendarza sądowego A. M. wniósł o jego zmianę podnosząc, że wydane zarządzenie narusza obowiązujące przepisy. Uzasadniając sprzeciw skarżący wskazał, że w sporządzonym osobiście wniosku o przyznanie prawa pomocy bardzo szczegółowo zobrazował swoją aktualną sytuację osobistą, majątkową i zdrowotną przemawiającą za przyznaniem prawa pomocy. W tym stanie złożenie przez skarżącego kolejnego wniosku byłoby całkowicie bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 zd. 1 p.p.s.a., w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Z kolei zgodnie z art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a., sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z regulacji zawartej w art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór tego formularza został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257 ze zm.). Wzór wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej oznaczony symbolem "PPF" określony został w załączniku nr 1 do wskazanego rozporządzenia. Z kolei w świetle art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższy przepis wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy złożony przez skarżącego pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał wymogów formalnych, jako że nie został złożony na urzędowym formularzu. Z uwagi na fakt, iż skarżący pomimo wezwania do uzupełnienia tego braku nie dopełnił nałożonego nań obowiązku w przewidzianym terminie, referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na wskazane powyżej obowiązki formalne związane ze złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu argumentację skarżącego zawartą w uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu uznać należy za bezzasadną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.