III SA/Gd 1024/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu dotyczącym sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu decyzji oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 111 oraz art. 127 § 3, art. 141 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej w skrócie jako "k.p.a.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność wniosku A. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 stycznia 2017 r. (nr [...]) o odmowie sprostowania treści uzasadnienia decyzji Kolegium z dnia 12 września 2016 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 25 listopada 2015 r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie przyznania wnioskodawcy zasiłku okresowego. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ wskazał, że decyzją z dnia 12 września 2016 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 25 listopada 2015 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie przyznania wnioskodawcy zasiłku okresowego. Ponadto wskazano, że postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 stycznia 2017 r. (nr [...]) organ orzekł o odmowie sprostowania treści uzasadnienia decyzji Kolegium z dnia 12 września 2016 r. Postanowienie Kolegium z dnia 4 stycznia 2017 r. A. M. zakwestionował w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zawarł ponadto żądanie uzupełnienia treści zaskarżonego postanowienia w zakresie dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Kolegium z dnia 12 września 2016 r. Wniosek o uzupełnienie postanowienia Kolegium z dnia 4 stycznia 2017 r. został rozpatrzony w drodze postanowienia Kolegium z dnia 4 sierpnia 2017 r. (nr [...]). Kolegium wskazało, że postanowienie tego organu z dnia 4 stycznia 2017 r. zostało doręczone stronie w dniu 26 stycznia 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Z kolei postanowienie z dnia 4 sierpnia 2017 r., którym to Kolegium rozpoznało wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia 4 stycznia 2017 r. nie zostało jeszcze (to jest w dniu 4 sierpnia 2017 r.) doręczone. Zatem początek biegu terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia 4 stycznia 2017 r. rozpocznie swój bieg dopiero od dnia następującego po dniu doręczenia postanowienia Kolegium wydanego w dniu 4 sierpnia 2017 r. Zdarzenie to jeszcze nie nastąpiło, stąd też złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – jako wniesiony przedwcześnie - uznać należy w świetle art. 134 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. za niedopuszczalny. A. M. zaskarżył wyżej wskazane postanowienie Kolegium z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia. Skarżący wniósł ponadto o uchylenie postanowienia Kolegium z dnia 4 stycznia 2017 r. nr [...]. W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie rażąco narusza obowiązujące przepisy, to jest art. 35 § 1, art. 36 § 1, art. 57 § 1 i art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Postanowienie to narusza ponadto interes społeczny i obywatelski jak i powoduje utratę zaufania do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017, poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana w trybie uproszczonym. Orzekając zaś w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wymienionych ustaw Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło bowiem do naruszenia procedury administracyjnej, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia, którym organ, na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 111 oraz art. 127 § 3, art. 141 i art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy w tym miejscu wskazać, że przepis art. 134 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy środek w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest dopuszczalny, oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest możliwe, albowiem prowadziłoby do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności, to jest z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Co istotne, niedopuszczalność wniosku o ponowne rozparzenie sprawy, o której mowa w art. 134 k.p.a., zachodzić może z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Niedopuszczalność wniosku z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia tego środka przez podmiot niemający legitymacji albo też wniesienia tego środka przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. Przyczyny podmiotowe pozostają zatem w bezpośrednim związku z przyznaniem jednostce statusu strony. Niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z przyczyn przedmiotowych obejmuje z kolei przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji bądź postanowienia w administracyjnym toku instancji. Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że po wydaniu przez Kolegium postanowienia z dnia 4 stycznia 2017 r. nr [...] skarżący złożył wniosek o jego uzupełnienie. Wniosek ten został rozpoznany w drodze postanowienia Kolegium z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr [...]. W świetle art. 111 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia zażądać jego uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa złożenia środka odwoławczego. Zgodnie z art. 111 § 1b w zw. z art. 126 k.p.a. uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia następuje w formie postanowienia. Z kolei zgodnie z art. 111 § 2 w zw. z art. 126 i art. 127 § 3 k.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1 k.p.a. termin dla strony do wniesienia środka odwoławczego (w realiach sprawy – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) biegnie od dnia jego doręczenia. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w realiach sprawy postanowienie z dnia 4 sierpnia 2017 r., którym to Kolegium rozpoznało wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia z dnia 4 stycznia 2017 r. nie zostało doręczone przed złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okoliczność ta ma fundamentalne znaczenie zważywszy, że początek biegu terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia 4 stycznia 2017 r. mógł rozpocząć swój bieg dopiero od dnia następującego po dniu doręczenia postanowienia Kolegium z dnia 4 sierpnia 2017 r. Skarżący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (wraz z wnioskiem o uzupełnienie) postanowienia Kolegium z dnia 4 stycznia 2017 r. złożył w dniu 1 lutego 2017 r., co oznacza, że wskazany środek odwoławczy jest środkiem złożonym przedwcześnie, a przez to niedopuszczalnym. W związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 57 § 1 oraz art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. uznać należy za niezasadne. Za niemające wpływu na dokonaną przez Sąd oceną - w świetle przedmiotu zaskarżenia - uznać z kolei należało podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie postanowienie narusza prawo (zob.: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.