III OZ 78/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. sp. z o.o. w W. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 406/22 o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2021 r., nr SKO.PW/4171/106/2021 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia statutu spółki wodnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 406/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. L. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 30 grudnia 2021 r. Pismem z 20 grudnia 2022 r. uczestnik postępowania A. sp. z o.o. w W. wniósł o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządzono 18 stycznia 2023 r. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono uczestnikowi 13 lutego 2023 r. Zarządzeniem sędziego z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 406/22, wezwano uczestniczka do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego żądania – w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia. Zażalenie na ww. zarządzenie wniósł uczestnik postępowania, podnosząc, że nie został wezwany o uzupełnienie braku fiskalnego przed doręczeniem mu uzasadnienia wyroku na podstawie art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wobec czego nie było podstaw do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Stwierdził również, że opłata została ustalona w błędnej wysokości, a sąd pierwszej instancji działał wbrew zasadzie budowania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Koszty sądowe obejmują opłaty i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 212 § 1 p.p.s.a., opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. W świetle art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Jednocześnie w art. 236 p.p.s.a. zawarto delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłat kancelaryjnych. W wykonaniu tej delegacji Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wystosowane przez sędziego WSA w Krakowie do uczestnika postępowania wezwanie do uiszczenia, w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia, opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzanym na wniosek strony – było w pełni uzasadnione. Strona błędnie powołuje się na treść art. 220 p.p.s.a., skoro ustawodawca w art. 234 § 2 p.p.s.a. przewidział specjalną regulację dotyczącą opłaty kancelaryjnej pobieranej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Kwota przedmiotowej opłaty wynika zaś wprost z § 2 ww. rozporządzenia z 3 czerwca 2019 r. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.