III OZ 670/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. T. i A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 753/25 w sprawie ze skargi B. T. i A. T. z dnia 11 sierpnia 2025 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 13 października 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 753/25 odrzucił skargę B. T. i A. T. (dalej także jako: skarżący) wywiedzioną do Sądu I instancji w dniu 11 sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej także jako: SKO) przekazało tutejszemu Sądowi skargę skarżących zatytułowaną jako skarga na decyzję "Wójta Gminy Wieś L. z dnia 13 stycznia 2025 r. nr ROPG.6331.6.2024". SKO poinformowało jednocześnie, że decyzją z dnia 4 lipca 2025 r., nr SKO.465.2.2025 uchyliło decyzję Wójta Gminy Wieś L. (dalej także jako: Wójt, organ I instancji) z dnia 13 stycznia 2025 r., nr ROPG.6331.6.2024 wydaną w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. W związku z dostrzeżonymi wątpliwościami co do przedmiotu zaskarżenia Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzeniem z dnia 23 września 2025 r. wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji – w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 6 października 2025 r. nadesłali odpisy skargi, do czego również zostali zobowiązani zarządzeniem z dnia 23 września 2025 r., nie wskazali jednak daty i numeru zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji wskazał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga wskazywała wyłącznie datę i numer decyzji organu I instancji, natomiast nie wskazywała daty i numeru zaskarżonej decyzji organu odwoławczego (SKO). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że niedochowanie tych wymogów stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak podkreślił Sąd I instancji, w związku ze stwierdzeniem braków formalnych skargi, skarżący zostali wezwani do ich usunięcia. Zawierające wezwanie przesyłki zostały doręczone skarżącym w dniu 29 września 2025 r., a więc siedmiodniowy termin do usunięcia ww. braków formalnych upłynął z dniem 6 października 2025 r. bezskutecznie, bowiem skarżący nie wywiązali się z nałożonego na nich obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że braki te uniemożliwiły nadanie sprawie dalszego biegu. Powyższe postanowienie Sądu I instancji stało się przedmiotem zażalenia skarżących, którzy wnosząc o jego uchylenie i nadanie skardze dalszego biegu, poprzez jej merytoryczne rozpoznanie, wskazali, że skarga została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku terminowo oraz dotyczyła decyzji organu odwoławczego w sposób jasny i czytelny. W ocenie skarżących brak wskazania daty i numeru decyzji nie stanowił istotnego uchybienia formalnego uniemożliwiającego rozpoznanie sprawy, gdyż skarga zawierała informacje wystarczające do zidentyfikowania zaskarżonego aktu. Skarżący zaznaczyli, że celem ich działania nie było obejście prawa, ani opóźnienie postępowania, a jedynie uzyskanie merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Wniesiona przez skarżących skarga nie spełniała wymogów określonych w art. 57 § 1 p.p.s.a., tj. nie wskazywała w sposób niebudzący wątpliwości przedmiotu zaskarżenia. Wbrew twierdzeniom skarżących przedstawionym w zażaleniu, z treści skargi nie wynika w sposób jasny i czytelny, że dotyczyła ona decyzji SKO z dnia 4 lipca 2025 r., nr SKO.465.2.2025. W skardze nie powołano ani razu żadnej decyzji SKO, a tym bardziej aktu wydanego w ww. dniu, o przywołanym wyżej numerze. Skarżący w treści skargi powołują się bowiem wyłącznie na decyzję Wójta Gminy Nowa Wieś L. z dnia 13 stycznia 2025 r., nr ROPG.6331.6.2024, która zresztą została decyzją SKO z dnia 4 lipca 2025 r., nr SKO.465.2.2025 uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie zatem wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej doprecyzowanie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Podkreślić przy tym należy, że skarżący otrzymali to wezwanie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i skutkach niewykonania zarządzenia w tym przedmiocie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona w sprawie skarga nie pozwala odtworzyć woli skarżących i stwierdzić, w jakim przedmiocie została wniesiona. Z uwagi na fakt, że skarżący nie sprecyzowali swoich intencji w zakreślonym terminie, niemożliwe było nadanie skardze dalszego biegu. Sąd I instancji nie mógł bowiem domniemywać intencji skarżących i w przypadku niesprecyzowania przedmiotu skargi decydować za nich, jakie było ich żądanie. Podkreślić należy, że Sąd nie jest inicjatorem postępowania, nie jest zatem jego rolą sugerowanie stronie przedmiotu zaskarżenia, czy też oznaczenia organu, którego działanie skarżący czynią przedmiotem skargi. Tym samym uznać należy, z uwagi na brak doprecyzowania skargi co do jej przedmiotu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie odrzucił skargę skarżących na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższych względów nie było podstaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, co skutkowało jego oddaleniem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.