III OZ 624/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia małoletniej K.Z. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego I.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 78/20 o odrzuceniu skargi kasacyjnej małoletniej K.Z. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego I.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 78/20 w sprawie ze skargi K.Z. oraz małoletniej K.Z. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego I.Z. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku – renty rodzinnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 8 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną małoletniej K.Z. (dalej: skarżąca) reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego I.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2020 r., w sprawie skargi K.Z. oraz skarżącej na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku – renty rodzinnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że odpis wyroku doręczono skarżącej 15 stycznia 2021 r. (k. 104 akt sądowych). Pismem z 17 lutego 2021 r., które nadano w placówce pocztowej tego samego dnia, pełnomocnik skarżącej złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wskazując, że wyrok otrzymał 19 stycznia 2021 r. Sąd I instancji wskazał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał 15 lutego 2021 r. Skarga kasacyjna jako wniesiona po terminie podlegała odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca (reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego) zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 83 i art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Złożenie skargi kasacyjnej po terminie skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 178 p.p.s.a. W tej sprawie skarżąca kwestionuje datę doręczenia odpisu zaskarżonego wyroku wskazując, że nastąpiło to 19 stycznia 2021 r. Jak jednak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 104), odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony przedstawicielowi ustawowemu skarżącej w dniu 15 stycznia 2021 r., co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem przez K.Z. Ponadto data odbioru korespondencji w dniu 15 stycznia 2021 r. została również zaznaczona przez doręczającego przesyłkę na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Doręczenie odpisu wyroku w tym dniu potwierdza także system śledzenia przesyłki poleconej dostępny na stronie internetowej Poczty Polskiej. Wbrew zatem twierdzeniom zażalenia, odpis wyroku z 29 października 2020 r. został doręczony skarżącej w dniu 15 stycznia 2021 r., a nie w dniu 19 stycznia 2021 r., dlatego też skarga kasacyjna została wniesiona po terminie i jako spóźniona podlegała odrzuceniu. Oznacza to, że kontrolowane obecnie postanowienie Sądu I instancji było prawidłowe. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.