III OZ 619/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2849/24 o odrzuceniu skargi W.S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 25 września 2024 r. nr [...] postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2849/24 w ten sposób, że w miejsce oznaczenia organu zamiast "Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów" wpisać "Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych", 2. oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 25 marca 2025 r., IV SA/Wa 2849/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.S. (dalej: "skarżący") na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 25 września 2024 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że składając skargę, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego z 24 stycznia 2025 r., IV SPP/Wa 362/24 odmówiono zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych, a po rozpatrzeniu sprzeciwu, postanowieniem z 24 stycznia 2025 r., IV SPP/Wa 362/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, zarządzeniem z 28 stycznia 2025 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 złotych w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało skutecznie doręczone 31 stycznia 2025 r. Z uwagi na niezastosowanie się do wezwania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wydał przywołane na wstępie postanowienie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący skierował zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którego uzasadnieniu w sposób ogólny wyraził niezadowolenie z treści postanowienia oraz wskazał, że jest ono dla niego krzywdzące. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i § 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 31 stycznia 2025 r. Siedmiodniowy termin do wykonania czynności upływał zatem 7 lutego 2025 r. Jednocześnie w treści zarządzenia jednoznacznie zastrzeżono, że niezastosowanie się do wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie zastosował się do wezwania i nie uiścił wymaganego wpisu. Ponadto w treści zażalenia nie przedstawił argumentacji zmierzającej do zakwestionowania nieuzupełnienia braku fiskalnego skargi, a w konsekwencji zasadności jej odrzucenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności niniejszej sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi było słuszne, a niezastosowanie się do wezwania skutkowało wydaniem prawidłowego postanowienia o odrzuceniu skargi. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. O sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki zawartej w sentencji zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i § 3 w z związku z art. 166 i 197 § 2 p.p.s.a.