III OZ 615/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 205/25 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 205/25 w sprawie ze skargi J.U. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie udostępnienia informacji postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 23 stycznia 2025 r. J.U. (dalej także jako: "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej także jako: "organ") i odmowę udostępnienia informacji, wskazując, że skarży działanie organu i wystąpił o rozpatrzenie skargi, a w konsekwencji nakazanie organowi rzetelnego rozpatrzenia jego wniosków i skarg. W odpowiedzi na powyższe organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Pismem Sądu z dnia 3 marca 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 lutego 2025 r., skarżący został wezwany – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi – do sprecyzowania, czy skarga na bezczynność organu dotyczy nierozpoznania wniosku z dnia 8 lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, czy też innego wniosku złożonego do organu. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 18 marca 2025 r. wskazał, że liczy na rozpoznanie przez Sąd wszystkich elementów jego skargi. Postanowieniem z dnia 29 maja 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 205/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w piśmie z dnia 18 marca 2025 r., nie udzielił wprost odpowiedzi na wezwanie Sądu, natomiast ponownie podniósł wszystkie zarzuty wskazane w skardze z dnia 23 stycznia 2025 r. na działania Krajowej Administracji Skarbowej i podległe jej jednostki, pozostawiając Sądowi "wyegzekwowanie od KAS bezwzględnego zakazu wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez obywateli lub przerzucanie skutków nieznajomości prawa przez urzędników na obywateli". W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący w piśmie z dnia 18 marca 2025 r. nie usunął braków formalnych skargi zgodnie z wezwaniem Sądu. Sąd pierwszej instancji, na gruncie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma podstaw domniemywać, co jest przedmiotem zaskarżenia, gdyż to sama strona decyduje, jaki akt administracyjny lub bezczynność organu w odniesieniu do konkretnego wniosku chce poddać sądowej kontroli. Braki formalne skargi, polegające na niedokładnym określeniu w niej żądania, uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Odpis wskazanego wyżej postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 20 czerwca 2025 r. Skarżący został pouczony o terminie i trybie wniesienia zażalenia. Pismem z dnia 30 czerwca 2025 r., nadanym na placówce pocztowej w dniu 3 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie), skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając je w całości, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 205/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2025 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 czerwca 2025 r. Oznacza to, że ostatni dzień terminy do wniesienia zażalenia przez skarżącego na wyżej wskazane postanowienie upłynął w dniu 27 czerwca 2025 r., zaś przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone przez skarżącego w dniu 30 czerwca 2025 r. i nadane do Sądu w dniu 3 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a zatem już po terminie do jego wniesienia do Sądu. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący zaskarżając je w całości, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o oddalenie zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Zażalenie, zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2025 r. został doręczony skarżącemu w dniu 20 czerwca 2025 r., co potwierdza znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru. Skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia zażalenia. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia, o którym stanowi art. 194 § 2 p.p.s.a., upływał wraz z dniem 27 czerwca 2025 r. Zażalenie zostało wniesione przez skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 3 lipca 2025 r., zaś zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (tj. z dnia 6 marca 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 366) jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Tym samym, skarżący wniósł zażalenie z naruszeniem określonego ustawowo terminu. Nie uszło uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżący w treści zażalenia wprost przyznał, że: [zachowano oryginalną pisownię] "Możliwe, że spóźniłem się wysłaniem pisma (zażalenia), ale ja nie jestem prawnikiem i mam w życiu naprawdę wiele spraw, którymi muszę się zajmować". Powyższa argumentacja nie zasługuje na aprobatę, tym bardziej, że skarżący – jak już wyżej wskazano – został prawidłowo i skutecznie pouczony o terminie i trybie wniesienia zażalenia. W konsekwencji, nie ulega wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie jako złożone po terminie. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów podniesionych w zażaleniu w przedmiocie poczucie niesprawiedliwości, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie podlegają one uwzględnieniu, ponieważ nie odnoszą się bezpośrednio do zaskarżonego postanowienia i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.