III OZ 600/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W.D. z 21 lutego 2025 r. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt III OZ 600/24 oddalającego zażalenie W.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Gd 211/24 o odrzuceniu skargi W.D. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 listopada 2023 r. sygn. akt III SAB/Gd 203/23 w sprawie ze skargi W.D. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt III OZ 600/24.

Postanowieniem z 3 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę W.D. (dalej: skarżący) o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 listopada 2023 r. III SAB/Gd 203/23 wydanym w sprawie ze skargi skarżącego na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Powodem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania był brak uiszczenia wpisu sądowego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Postanowieniem z 21 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z 3 grudnia 2024 r. Pismem z 21 lutego 2025 r. skarżący wniósł o "sprostowanie oczywistej nieprawdy w Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniu z dnia 21 stycznia 2025 r. w zakresie przedmiotu skargi w sprawie o ww sygnaturze akt". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku (lub postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Tryb sprostowania pozwala na wyeliminowanie oczywistych błędów w treści orzeczeń, ale nie mogą być to błędy dotyczące istoty sprawy, a więc błędy o charakterze merytorycznym. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Rozróżnienie to stanowi zasadniczą granicę dopuszczalności sprostowania. Wszystkie wskazane w treści art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą więc mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny. Pod pojęciem niedokładności rozumiemy usterkę, nieścisłość. Będzie to więc przede wszystkim wadliwy zapis sygnatury, znaku, dat zawartych w treści orzeczenia. W zakres tego pojęcia wchodzą również błędy w pisowni imion i nazwisk. Natomiast błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo do pominięcia wyrazu albo nawet kilku wyrazów. Z kolei pod pojęciem błędu rachunkowego należy rozumieć błąd w zakresie wszystkich działań matematycznych, zwłaszcza arytmetycznych, czyli w dodawaniu, dzieleniu, odejmowaniu itd. Ponadto kategoria "inna oczywista omyłka" obejmuje inne sytuacje poza wcześniej omówionymi niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi, które są jednak do nich zbliżone. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wskazywana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku "omyłka" nie może zostać zaklasyfikowana do którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Skarżący zmierza bowiem do zmiany sentencji i uzasadnienia postanowienia z 21 stycznia 2025 r. w ten sposób, żeby przedmiot postępowania został określony jako "nieudostępnienie informacji publicznej", ponieważ w jego ocenie organ pozostawał bezczynny, a zatem nie udostępnił żądanej informacji publicznej. Należy jednak podkreślić, że z uwagi na braki fiskalne skargi o wznowienie postępowania, ten środek prawny został odrzucony przez Sąd I instancji, a kwestia, czy organ pozostawał bezczynny po otrzymaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, nie mogła być przedmiotem oceny na tym etapie postępowania. Ponadto, przedmiot sprawy nie oznacza sposobu jej rozstrzygnięcia przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej, lecz jedynie kwalifikację sprawy do określonej, ogólnie ujętej kategorii. Nie ulega wątpliwości, że skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej i to stanowiło przedmiot sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 listopada 2023 r. sygn. akt III SAB/Gd 203/23. Natomiast odrębną kwestią (która nie jest uwzględniana w sentencji postanowienia) jest sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez organ, a zatem to, czy organ taką informację udostępnił czy też nie udostępnił. Co więcej, skarżący w tej sprawie zarzucał organowi bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, a więc sprostowanie postanowienia zgodnie z oczekiwaniami skarżącego prowadziłoby do przyjęcia, że przedmiotem skargi zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 listopada 2023 r. sygn. akt III SAB/Gd 203/23, była bezczynność w nieudostępnieniu informacji publicznej, co jest oczywiście nieprawidłowe. Z tych względów i na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 157 § 1 i 2 w związku z 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.