III OZ 592/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 73/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 73/24 o odrzuceniu skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 sierpnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 73/24 odrzucił skargę K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 sierpnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia. K.J. w ustawowym terminie, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), wniósł o uzupełnienie w/w postanowienia, poprzez "albowiem przedmiotowe orzeczenie nie wyczerpuje zakresu zarzutów i sprawy wniesionej do rozpoznania sądowo administracyjnego bezczynności skarżonego komendanta Policji, wobec niedopełnienia nakazanego art. 219 ustawy kodeks postępowania administracyjnego (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 73/24 odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 20 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W świetle art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2024 r. orzekł o całości skargi, uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią niedozwoloną w tym trybie polemikę z treścią rozstrzygnięcia, tymczasem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia. Powyższe postanowienie z dnia 25 lutego 2025 r. stało się przedmiotem zażalenia K.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że postanowienie z dnia 20 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 73/24 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., gdyż zawiera ono wszystkie wymagane prawem elementy. W przedmiotowym postanowieniu, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi K.J., poprzez jej odrzucenie. Analiza wniosku o uzupełnienie postanowienia i zawarta w nim argumentacja prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, który uruchamia kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a., postępowanie kontrolne, czy też nie może stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia postanowienia, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z w/w kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.