III OZ 539/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Fundacji [...] w likwidacji z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 82/25 w sprawie ze skargi Fundacji [...] w likwidacji z siedzibą w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 13 grudnia 2024 r. nr SKO.EA/41/18/24 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów skierowanych przeciwko egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 82/25 w sprawie ze skargi Fundacji [...] w likwidacji z siedzibą w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 13 grudnia 2024 r. nr SKO.EA/41/18/24 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów skierowanych przeciwko egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z 10 lutego 2025 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z KRS) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona stronie 21 lutego 2025 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z 17 marca 2025 r. nadesłano wydruk informacji z KRS Fundacji. Ponieważ braki formalne skargi nie zostały usunięte w terminie, skarga podlegała odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Fundacja, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W zażaleniu wniesiono także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z świadectwa zwolnienia M. G. z Zakładu Karnego [...] z 13 marca 2025 roku, na fakt jego treści oraz niemożności wykonania zobowiązania Sądu do uzupełnienia braków formalnych w terminie z przyczyn nienależnych i niezawinionych przez skarżącą przez nieobecność jedynej osoby uprawnionej do jej reprezentowania. Pełnomocnik strony z urzędu wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości. W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że w dacie doręczenia wezwania likwidator Fundacji przebywał w zakładzie karnym, który opuścił 14 marca 2025 r. Uzupełnienie braków formalnych zostało dokonane w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W dalszej części wyjaśniono, iż pełnomocnik strony nie mógł złożyć wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, albowiem został on wyznaczony dla strony ponad 3 miesiące od ustania przyczyny uchybienia terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu jako niezawierające usprawiedliwionych podstaw. W sprawie bezsporne jest, iż Fundacja została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, a brak ten nie został uzupełniony w terminie. Argumentacja zażalenia zmierza do wykazania, iż uzupełnienie braków formalnych nastąpiło w pierwszym możliwym terminie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę (...) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten obliguje sąd do odrzucenia skargi w sytuacji nieterminowego uzupełnienia braku formalnego skargi (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22, gdzie wskazano, że: "Rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 3 (...) p.p.s.a., obligujące sąd do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi, nie naruszają prawa do sądu i nie stanowią o niekonstytucyjności powołanych przepisów."). Jednocześnie zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. "Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej". Termin na wykonanie wezwania do usunięcia braku formalnego pisma ma charakter ustawowy (zob. np. postanowienie NSA z 4 marca 2020 r., I OZ 175/20). Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, iż oceniając prawidłowość odrzucenia skargi nie mogą być brane pod uwagę argumenty zmierzające do wykazania przyczyn uchybienia terminu do dokonania czynności. Jak trafnie zauważa pełnomocnik strony, przyczyny te stanowią podstawę do ewentualnego przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Z tych względów należało uznać, iż Sąd I instancji prawidłowo skargę odrzucił. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy zawarty w zażaleniu, albowiem w świetle powyższych rozważań dopuszczenie dowodu nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł natomiast o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 – 261 p.p.s.a.