III OZ 534/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lipca 2022 r., sygn. akt III SPP/Gd 46/22 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 maja 2022 r. w sprawie ze skargi M.I. na decyzję Rektora Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stypendium doktoranckiego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2022 r., sygn. akt III SPP/Gd 46/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił M.I. (skarżąca) sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 maja 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w jego ocenie sprostowanie uzasadnienia w sposób wskazany przez skarżącą wykraczałby poza ramy określone przepisem art. 156 § 1 p.p.s.a. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i we wniesionym zażaleniu zażądała jego uchylenia wraz z uzasadnieniem i sprzeciwem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zwrócić należy uwagę, iż oczywistość wadliwości wymagającej sprostowania może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami, zatem wyraża się ona w tym, iż jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Z kolei oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub też wprost wynikają z tej treści zestawionej z zawartością akt, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach (przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny). Jednocześnie wskazywane nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, bezsporny, pewny. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się również, iż sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia, przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał osiągnąć. Pamiętać jednak należy iż nie może ono prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, bowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia orzeczenia środkiem odwoławczym. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wskazać należy, iż rację miał Sąd I instancji wskazując, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca w swoim wniosku o sprostowanie uzasadnienia postanowienia w istocie kwestionuje zasadność i poprawność wniesionego rozstrzygnięcia. W świetle wyżej poczynionych rozważań bezspornym jest, że tak skonstruowane żądanie nie spełnia warunków określonych przez treść art. 156 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji nie mgło zostać uwzględnione. Tym samym stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącej sprostowania postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 1 lipca 2022 r. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.