III OZ 514/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 727/25 w sprawie ze skargi A. I. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 15 stycznia 2025 r. nr DTPO-ZKP.401.4.2023.12.SS w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 19 maja 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 727/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę A. I. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 15 stycznia 2025 r. nr DTPO-ZKP.401.4.2023.12.SS w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że 20 lutego 2025 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zachowanie 30-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego. Sąd podniósł, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 20 stycznia 2025 r., zatem 30-dniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 19 lutego 2025 r., podczas gdy skarga została wniesiona 20 lutego 2025 r. Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminowi ustawowemu. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie skargi, w sytuacji gdzie strona skarżąca zachowała trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a, albowiem skarżąca odebrała decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 15 stycznia 2025 r. nr DTPO-ZKP.401.4.2023.12.SS dnia 23 stycznia 2025 r., a nie jak wadliwie wskazał WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2025 r.; 2. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. przez bezzasadne odrzucenie skargi z powołaniem się na upływ terminu do jej wniesienia, gdy skarżąca skargę wniosła zgodnie z wymogiem zawartym w przepisie szczególnym; 3. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga złożona w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem terminu, w sytuacji, gdy termin ten został zachowany, gdyż decyzja organu II instancji została doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki 23 stycznia 2025 r. a nie 20 stycznia 2025 r., jak wskazał Sąd I instancji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Przy piśmie z 18 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącej załączył wydruk maila z 17 lipca 2025 r. nadanego z adresu: skargipocztowe-noreply@,poczta- polska.pl (skargi pocztowe) wraz z załącznikiem – pismem Poczty Polskiej z 17 lipca 2025 r. znak [...] stanowiącym odpowiedź na zgłoszenie nr [...] z 18 czerwca 2025 r. dotyczące podania faktycznej daty doręczenia przesyłki poleconej nr [...]. W powyższym piśmie Poczta Polska S.A. wskazała, iż przesyłka nr [...], została doręczona 23 stycznia 2025 r. osobie uprawnionej do odbioru przesyłki N. R. Jednocześnie wyjaśniono, że na potwierdzeniu odbioru osoba kwitująca odbiór naniosła nieprawidłową datę tj. 20 stycznia 2025 r., również listonosz uzupełniając dane powielił ten błąd i wpisał błędną datę 20 stycznia 2025 r. zamiast prawidłową datę 23 stycznia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę przyjmując, że wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin na wniesienie skargi nie został zachowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że zgodnie z datą widniejącą na zwrotnym potwierdzeniem odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 20 stycznia 2025 r., a zatem nadanie skargi 20 lutego 2025 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności procesowej. Na wstępie należy podkreślić, że odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej po terminie może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy zostanie wykazane w sposób jednoznaczny naruszenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Jakiekolwiek braki w ustaleniach faktycznych w tym zakresie nie mogą obciążać strony skarżącej, taka bowiem okoliczność oznaczałaby nieuprawnione ograniczenie wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji prawa do sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1772/15, z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1229/16). Również wykazanie na późniejszym etapie postępowania takich okoliczności, na podstawie których można ustalić inny stan faktyczny sprawy, nie może pozostawać bez wpływu na ocenę terminowości złożenia skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec przedstawionych w zażaleniu okoliczności, wskazujących na inną datę odbioru przesyłki zawierającej rozstrzygnięcie organu niż data, którą przyjął Sąd I instancji, odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należy ocenić jako wadliwe. W rozpoznawanej sprawie nie dokonano bowiem właściwych ustaleń, co do zasadniczej okoliczności, tj. rzeczywistej daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącej, a które to wadliwe ustalenia stały się przyczyną odrzucenia skargi. Sąd I instancji odrzucił skargę uznając, że datą odbioru decyzji był 20 stycznia 2025 r., a zatem koniec terminu na wniesienie skargi upływał 19 lutego 2025 r. Tymczasem skarżąca w zażaleniu podniosła, iż ustalenia Sądu I instancji poczynione w tym zakresie są błędne, ponieważ rzeczywistą datą odbioru przesyłki zawierającej decyzję, był dzień 23 stycznia 2025 r. Na tę okoliczność przedstawiła pismo Poczty Polskiej S.A. stanowiące odpowiedź na zgłoszenie nr [...] z 18 czerwca 2025 r. dotyczące właśnie podania faktycznej daty doręczenia przesyłki poleconej zawierającej zaskarżoną decyzję. Z odpowiedzi tej bezsprzecznie wynika, iż przesyłka rejestrowa o nr [...], zawierająca zaskarżoną decyzję, została odebrana 23 stycznia 2025 r. przez osobę uprawnioną do odbioru przesyłki – N. R. Jednocześnie wyjaśniono, że na potwierdzeniu odbioru osoba kwitująca odbiór naniosła nieprawidłową datę tj. 20 stycznia 2025 r. Zestawienie okoliczności podniesionych i uwiarygodnionych przez skarżącą, a także potwierdzonych pismem Poczty Polskiej S.A., wskazującym na zaistnienie pomyłki w zakresie wpisania błędnej daty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, bez wątpienia dowodzi, że w rozpoznawanej sprawie data odbioru decyzji administracyjnej była inna niż pierwotnie przyjęta przez Sąd I instancji (20 stycznia 2025 r. zamiast 23 stycznia 2025 r.). W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od 23 stycznia 2025 r., a upływ jego nastąpił z dniem 22 lutego 2025 r., jednak w związku z tym, że była to sobota, to ostatnim dniem na wniesienie skargi był 24 lutego 2025 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.). W świetle przedstawionych okoliczności należało uznać, że skarga nadana 20 lutego 2025 r. (vide: data stempla pocztowego widniejąca na kopercie nadania skargi – karta akt sądowych nr 51), została nadana z zachowaniem trzydziestodniowego ustawowego terminu do złożenia skargi na decyzję organu administracji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie narusza art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i jako takie podlega uchyleniu. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.