III OZ 510/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2534/24 o odrzuceniu skargi A.T. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr [...] postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 kwietnia 2025 r., IV SA/Wa 2534/24 odrzucił skargę A.T. (dalej: "skarżący") na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z 14 sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podkreślił znaczenie art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), który wymaga aby pierwsze pismo zawierało numer PESEL strony je wnoszącej. Złożona przez skarżącego skarga nie spełniała tego wymogu, dlatego został on wezwany do jego uzupełnienia. Skarżący podjął próbę uzupełnienia braku, ale załącznik do złożonego przez niego w formie elektronicznej pisma, nie został opatrzony podpisem zaufanym, podpisem osobistym lub podpisem kwalifikowanym, ale podpisem mechanicznym. W takiej sytuacji skarżący został wezwany do uzupełnienia braku pisma, poprzez złożenie pod nim prawidłowego podpisu. Wezwanie to nie zostało wykonane w prawidłowy sposób. Jednak z uwagi na nieprecyzyjne pouczenie, skarżący został ponownie wezwany do uzupełnienia braku. Tym razem został on jednoznacznie pouczony, że podpis wykonany w sposób mechaniczny, tj. techniką komputerową, nie jest podpisem elektronicznym, podpisem kwalifikowanym, ani podpisem osobistym, a także, że nieuzupełnienie braku skutkować będzie pominięciem pisma w dalszym postępowaniu. Doręczone skarżącemu 1 kwietnia 2025 r. wezwanie, pozostało bez odpowiedzi. Zważywszy na powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, że niepodpisanie dokumentu zawierającego uzupełnienie braku formalnego skargi, skutkowało bezskutecznością dokonanej czynności. W konsekwencji skarga nie spełniała warunków formalnych, co doprowadziło do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i §3 p.p.s.a. W zażaleniu skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zwrócił się o uznanie go za stronę postępowania w sprawie decyzji Marszałka Województwa [...] z 20 lipca 2017 r., nr [...] lub o uchylenie wskazanego na wstępie postanowienia. W uzasadnieniu pisma wskazał, że dopełnił wszelkich obowiązków formalnych, a zarządzenie z 15 stycznia 2025 r., nie zostało mu doręczone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że złożona w sprawie skarga nie spełniała wymaganych warunków formalnych, a ewentualne braki nie zostały prawidłowo uzupełnione, co skutkowało odrzuceniem skargi. Uznanie skarżącego za stronę postępowania w sprawie z decyzji Marszałka Województwa [...] z 20 lipca 2017 r., nr [...] wykracza poza zakres niniejszego postępowania. Z tego powodu złożony w tym zakresie wniosek nie może zostać uwzględniony. Przechodząc do oceny prawidłowości odrzucenia skargi należy podkreślić, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pierwsze pismo strony powinno zawierać wskazanie jej numeru PESEL. W sprawie poza sporem jest to, że złożona przez skarżącego skarga nie spełniła drugiego z powyższych wymogów. Na wezwanie do uzupełnienia braku, skarżący odpowiedział przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej, załączając do wiadomości dokument wskazujący numer PESEL. Załączone pismo nie zostało jednak opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym, a jedynie mechanicznie odwzorowanym imieniem i nazwiskiem skarżącego, napisanym przy użyciu klawiatury komputera. Tego rodzaju podpis nie spełnia warunków nałożonych przez art. 46 § 2b p.p.s.a., który jednoznacznie wymaga prawidłowego podpisania załączników. Zważywszy na powyższe, pismo skarżącego uzupełniające brak formalny skargi, także zostało dotknięte brakiem formalnym, polegającym na nieopatrzeniu go prawidłowym podpisem. W takiej sytuacji, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał za konieczne, wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych pisma, uzupełniającego braki formalne. Pomimo dwukrotnego wezwania do podpisania precyzyjnie oznaczonego dokumentu oraz wyraźnego pouczenia, co do rodzaju wymaganego podpisu oraz skutków jego nieuzupełnienia, skarżący nie wywiązał się ze swojego obowiązku. Nieuzupełnienie braków formalnych pisma, uzupełniającego braki formalne skargi oznacza, że nie wywołało ono oczekiwanych przez skarżącego skutków prawnych. Jeżeli zatem nie uzupełniono prawidłowo braku skargi, poprzez opatrzenie jej numerem PESEL, to zgodnie z procedurą nie mogła być ona procedowana i podlegała odrzuceniu. Odnosząc się do przedstawionych w zażaleniu argumentów należy stwierdzić, że fakt podpisania przez skarżącego pisma z 19 listopada 2025 r., zawierającego dodatkową replikę na odpowiedź organu na skargę, pozostaje irrelewantny dla sposobu rozpatrzenia zażalenia. W wystosowanych do skarżącego wezwaniach, jednoznacznie i precyzyjnie wskazano, że uzupełnienia wymaga dokument z 12 listopada 2025 r., w którym podjął on próbę uzupełnienia braków formalnych skargi, a nie złożona przez niego na późniejszym etapie postępowania replika. Ponadto z akt sprawy wynika, że zarówno wezwanie z 21 lutego 2025 r., stanowiące wykonanie zarządzenia z 15 stycznia 2025 r., jak i wezwanie z 31 marca 2025 r., stanowiące wykonanie zarządzenia z 26 marca 2025 r., zostały skarżącemu prawidłowo doręczone. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożona przez skarżącego skarga dotknięta była brakiem formalnym, który nie został prawidłowo uzupełniony. W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające skargę było prawidłowe. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.