III OZ 497/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 454/24 oddalające wniosek M. J. o wyłączenie sędziego WSA Doroty Fleszar oraz wniosku o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi M. Ja. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. odmówić zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2. oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 454/23 w sprawie ze skargi M. J. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w kwestii wniosku o wyłączenie sędziów WSA: Doroty Fleszer i Adama Gołucha, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 oraz art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 934), zwanej dalej "p.p.s.a.", w pkt. 1. sentencji, odmówił wyłączenia sędziego WSA Doroty Fleszer od rozpoznania sprawy, a w pkt 2. sentencji ww. postanowienia wyłączył sędziego WSA Adama Gołucha od rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, w odniesieniu do rozstrzygnięcia zamieszczonego w pkt 1. sentencji, wskazał, że skarżący w uzasadnieniu wniosku o wyłączenie sędziego WSA Doroty Fleszer powołał się m.in. na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt C-718/21, w którym uznano, że osoba powołana z udziałem w postępowaniu politycznej KRS nie jest bezstronnym i niezawisłym sądem ustanowionym ustawą - albowiem skład ten nie stanowi "sądu" w rozumieniu Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Sąd nie podzielił zapatrywania skarżącego. W pierwszej kolejności WSA w Gliwicach stwierdził, że wymieniona sędzia WSA w złożonym przez siebie oświadczeniu nie dopatrzyła się podstaw do wyłączenia od rozpatrywania niniejszej sprawy. Sąd podkreślił, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, autorytet moralny sędziego lub asesora sądowego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia (por.: postanowienia NSA z: 1 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1008/14; 9 października 2013 r., sygn. akt II OZ 851/13; 24 września 2014 r., sygn. akt I OZ 754/14). Zdaniem Sądu, zarzuty, które zostały przedstawione przez skarżącego, mają charakter generalny i nie zostały poparte konkretnymi obiektywnymi okolicznościami oraz dowodami wskazującymi na realną wątpliwość co do bezstronności sędziego. Wniosek skarżącego nie zawierał takiej argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego wymienionego we wniosku w rozpoznaniu sprawy, co czyni żądanie nieuzasadnionym. Wyłączenie sędziego, o którym mowa w art. 19 p.p.s.a., ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów. Nie może tym samym służyć umożliwieniu stronie wybierania składów sędziowskich według jej subiektywnego odczucia. Przyczyny wyłączenia muszą mieć charakter obiektywny i znajdować potwierdzenie w podnoszonych przez stronę okolicznościach faktycznych. W końcowej części uzasadnienia, WSA w Gliwicach zaznaczył, że wskazana sędzia WSA złożyła ponownie oświadczenie, o którym mowa w art. 22 § 2 p.p.s.a., a autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością tego wyjaśnienia. Zażalenie złożył M. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części obejmującej rozstrzygnięcie zamieszczone w pkt. 1. sentencji. Wystąpił również o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uwzględnienie wniosku strony o wyłączenie, oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania w przypadku ich poniesienia oraz kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym. Skarżący wniósł również o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych zadanych przez Izbę Cywilną Sądu Najwyższego postanowieniem z 20 października 2023 r., sygn. akt III CB 40/23, w którym to Sąd Najwyższy zwrócił się do TSUE m.in. z następującym pytaniem: "Czy art. 19 ust. 1 akapit 2 TUE interpretowany w świetle art. 47 KPP należy rozumieć w ten sposób, że już same okoliczności powołania na stanowisko sędziowskie mogą wskazywać na niespełnienie wymogów niezawisłości i bezstronności przez sędziego, jeżeli prowadzą do ukonstytuowania sądu, który narusza prawo jednostki do sądu, ewentualnie że o niespełnieniu tych wymogów decyduje bierna akceptacja (polegająca na orzekaniu) przez sędziego nieprawidłowości procedury jego powołania na stanowisko sędziowskie prowadzących do ukonstytuowania sądu, który narusza prawo jednostki do sądu?". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało rozpoznać wniosek o zawieszenie postępowania. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z kolei według art. 192 p.p.s.a., "Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 123-125, postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ulega zawieszeniu jedynie na zgodny wniosek stron", a zgodnie z art. 193 p.p.s.a., "Jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni. (...)". Norma zawarta w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umożliwia zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, o ile zaistnieje zagadnienie wstępne (prejudycjalne), a więc zagadnienie, od rozstrzygnięcia którego zależy wynik postępowania. Wstrzymanie czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w wyniku zawieszenia postępowania musi być zatem uzasadnione brakiem możliwości podjęcia rozstrzygnięcia, bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej, w innym postępowaniu. Dodać należy, że art. 125 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego z urzędu. Skarżący wniosek o zawieszenie skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Sądu I instancji, łącząc go przedmiotowo z całym postępowaniem sądowym, w tym z toczącym się postępowaniem przed Sądem I instancji z jego skargi na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz z postępowaniem zażaleniowym przed NSA. Postępowanie w sprawie miałoby zatem, zgodnie z treścią wniosku, zostać zawieszone do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych zadanych przez Izbę Cywilną Sądu Najwyższego postanowieniem z 20 października 2023 r., sygn. akt III CB 40/23. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w niniejszym postępowaniu, wbrew osnowie wniosku, nie zachodzą podstawy do uznania, że możliwość rozstrzygnięcia zasadności skargi oraz złożonego zażalenia uzależniona jest w jakikolwiek sposób od treści rozstrzygnięcia wymienionego jako podstawa wniosku o zawieszenie postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., między daną sprawą sądowoadministracyjną, a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (zob. postanowienia NSA: z dnia 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12; z dnia 6 marca 2012 r., II OSK 304/12). Związek między postępowaniami, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powinien być realny, rzeczywisty, faktyczny i bezpośredni (postanowienie NSA z dnia 23 października 2008 r., II GZ 249/08). O ile kwestia rozpoznania zażalenia ma wpływ na tok postępowania przed Sądem I instancji i jest rozpoznawana w postępowaniu zażaleniowym, bez konieczności zawieszania postępowania, o tyle pomiędzy przedmiotem skargi – zarzucaną bezczynnością w przedmiocie udzielenia informacji publicznej – a postępowaniem zainicjowanym pytaniami prejudycjalnymi taki związek nie zachodzi. Są to bowiem kwestie całkowicie rozbieżne przedmiotowo. Nie zachodzi również związek pomiędzy rozpoznaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych zadanych przez Izbę Cywilną Sądu Najwyższego a rozpoznaniem złożonego przez skarżącego zażalenia. Przedstawione do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zagadnienia prawne w sprawie III CB 40/23 nie mają bowiem związku z niniejszą sprawą, lecz dotyczą zagadnień związanych z tzw. testem niezawisłości i bezstronności sędziego, a te z kolei nie dotyczą ustawowych podstaw wyłączenia sędziego w oparciu o przepis art. 19 p.p.s.a. w tej konkretnej sprawie i w tym konkretnym postępowaniu zażaleniowym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Nie zasługuje na uwzględnienie złożone przez skarżącego zażalenie. Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I p.p.s.a. Przepisy powołanej ustawy różnicują zasady wyłączenia sędziego w zależności od charakteru przesłanek, które mają stanowić podstawę tego wyłączenia. Sędzia z mocy samej ustawy wyłączony jest w sprawach, w których wystąpią przesłanki wyliczone enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i nie może być interpretowany rozszerzająco, co związane jest z doniosłością skutków prawnych orzekania przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy. Skutkiem takim jest bowiem nieważność postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyroki NSA z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2560/17, LEX nr 2725313 i z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2627/17, LEX nr 2725258). Natomiast na podstawie art. 19 p.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni podziela dotychczasowe stanowisko sądów administracyjnych, z którego wynika, że powyższy przepis odnosi się do sytuacji, w której konkretne okoliczności danego postępowania przemawiają za uznaniem, że w rozpatrywanej sprawie możliwe jest zagrożenie bezstronności i obiektywizmu orzekania. O wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości, zaś wniosek o wyłączenie na podstawie przepisu art. 19 p.p.s.a. powinien odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Nie wystarcza do zastosowania wskazanego przepisu występowanie u strony podejrzenia, co do braku bezstronności sędziego, czy subiektywne przekonanie strony, co do negatywnego nastawienia sędziego do strony (wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 538/17, LEX nr 2508334, postanowienia NSA: z 15 marca 2016 r. sygn. akt I OZ 203/16, LEX nr 2003508 oraz z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 40/15, LEX nr 1640591). Konieczność odniesienia względnych przesłanek wyłączenia sędziego do okoliczności danej sprawy sądowoadministracyjnej podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1917/18 (pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie Sąd ten wskazał, iż "wątpliwości co do bezstronności sędziego, w rozumieniu art. 19 p.p.s.a., muszą być każdorazowo odnoszone do konkretnego sędziego w konkretnej sprawie, natomiast inne podstawy wyłączenia sędziego z mocy prawa enumeratywnie wymienia art. 18 p.p.s.a.". W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca domagał się wyłączenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Fleszer. Na uzasadnienie wniosku wskazał, że osoba formalnie powołana na urząd sędziego z udziałem w postępowaniu dotyczącym tego powołania politycznej KRS nie jest bezstronnym i niezwisłym sądem ustanowionym ustawą. Odnosząc się do powyższego stanowiska stwierdzić należy, że nie zawiera ono uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskodawca nie powołał się na żadną ustawową przesłankę wyłączenia ww. sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W dotychczasowym orzecznictwie wskazuje się, że w myśl art. 20 § 1 p.p.s.a. składając wniosek o wyłączenie sędziego należy uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Przepis powyższy nie stanowi o jakichkolwiek przyczynach, a o przyczynach wskazanych w art. 18 i 19 p.p.s.a. (tak NSA w postanowieniu z 4 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 938/14, LEX nr 1532890). Już sam ten fakt przesądza o niezasadności wniosku złożonego w rozpatrywanej sprawie. Rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazując w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący w sposób nieuprawniony nie odniósł swoich twierdzeń do problematyki bezstronności w danej sprawie, uznając przeprowadzenie takiego wnioskowania za okoliczność bez znaczenia w sprawie. Jednocześnie złożone przez sędziego WSA oświadczenie, iż w sprawie nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności (k. 115) nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego co do jego prawdziwości. Odnosząc się natomiast do argumentacji powołanej w zażaleniu, w ocenie NSA nietrafne jest stanowisko zmierzające do uznania, że osoba powołana na stanowisko sędziego z udziałem "politycznej KRS" nie jest sędzią w świetle prawa. Argumentacja ta w istocie zmierza do rozszerzenia bezwzględnych przesłanek wyłączenia sędziego (art. 18 p.p.s.a.) o przesłankę nieznaną ustawie. Na niedopuszczalność takiej wykładni art. 19 p.p.s.a., która skutkowałaby wyłączeniem sędziego w oparciu o przesłanki inne, niż wątpliwości co do bezstronności sędziego w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej, zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej postanowieniu z 27 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1917/18. W tym względzie podzielić również należy stanowisko zaprezentowane w dotychczasowym orzecznictwie, że sędzia sądu administracyjnego bądź asesor sądowy w wojewódzkim sądzie administracyjnym, powołany do sprawowania urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jest sędzią Rzeczypospolitej Polskiej i sędzią europejskim w rozumieniu art. 2 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1-3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych (Dz. Urz. UE C 303 z 14 grudnia 2007 r., s. 1), a także art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), także wówczas, gdy procedura poprzedzająca jego powołanie mogła być dotknięta wadami (wyrok NSA z 4 listopada 2021 r., III FSK 3626/21, LEX nr 3254005). W świetle judykatury TSUE, "sam fakt, iż sędziowie (...) są powoływani przez prezydenta (...) państwa członkowskiego nie musi powodować zależności owych sędziów od tego organu ani budzić wątpliwości co do ich bezstronności, jeżeli po powołaniu osoby te nie podlegają żadnej presji i nie otrzymują zaleceń podczas wykonywania swoich obowiązków", jeżeli "materialne warunki oraz zasady proceduralne podejmowania decyzji dotyczących powoływania sędziów są sformułowane w sposób niedopuszczający do powstania w przekonaniu jednostek uzasadnionych wątpliwości co do niepodatności danych sędziów na czynniki zewnętrzne oraz ich neutralności względem ścierających się przed nimi interesów po tym, jak zostaną oni powołani" (§ 56 i 57 wyroku TSUE z 20 kwietnia 2021 r., C-896/19, Repubblika przeciwko Il-Prim Ministru, LEX nr 3163088 oraz wyroki TUSE: A.K. i in. C-585/18, C-624/18 i C-625/18, § 133 i 134 oraz A.B. i in., C-824/18, § 122 i 123, pub. https://curia.europa.eu/). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec dotychczasowych aktów powołania sędziów i asesorów sądów administracyjnych spośród kandydatów przedstawionych przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną na nowych zasadach, którzy sprawują wymiar sprawiedliwości i wydają wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, nie sposób przyjąć, że podnoszona wadliwość Rady, jakkolwiek przekładająca się na ocenę prawidłowości nominacji sędziowskich, jest wystarczającą przesłanką do uznania wydawanych przez tych sędziów orzeczeń za niebyłe czy dotknięte wadą nieważności. Nawet gdyby uznać, że organ składający wniosek o powołanie w postaci obecnej Krajowej Rady Sądownictwa nie spełniał wymogów konstytucyjnych, to uznać należy, że wniosek został przedstawiony, podlegał on kontroli sądowej i co najważniejsze Prezydent RP w ramach przyznanej mu kompetencji dokonał jego merytorycznej oceny, powołując daną osobę na stanowisko sędziego/asesora sądu administracyjnego. Poczynione powyżej uwagi prowadzą Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie zarzucana wadliwość procesu powołania sędziego WSA nie prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności sędziowskiej. Wnioskodawca na żadnym etapie sprawy nie wyjaśnił, w jaki sposób ww. kwestie mogłyby znaleźć przełożenie na bezstronność sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Doroty Fleszer. Niepowołanie wątpliwości odnoszących się do bezstronności ww. sędziego w danej sprawie sądowoadministracyjnej powoduje zatem, że wniosek o jego wyłączenie był bezzasadny. Jednocześnie uznać należy, że nie zachodzą żadne podstawy do uznania, że ww. nie jest sędzią. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w konsekwencji podtrzymuje stanowisko wyrażone w postanowieniach NSA: z 22 czerwca 2022 r., III OZ 413/22 i z 11 stycznia 2023 r., III OZ 774/22 (pub. orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do sformułowanego w końcowej części pisma alternatywnie skonstruowanego wniosku o wyłączenie zarówno w postępowaniu zasadniczym, jak i w niniejszym postępowaniu przed NSA testu niezawisłości i bezstronności sędziów, a także wniosku strony o wyłączenie od orzekania sędziów delegowanych do Sądu z innych Sądów, a w szczególności Sądów niższej instancji, należy jeszcze raz wyjaśnić, że podstawą wyłączenia są okoliczności dotyczące braku bezstronności sędziego wynikającej z powiązania z podmiotami lub przedmiotem postępowania. Instytucja wyłączenia ma zastosowanie in concreto, a nie in abstracto. Wniosek ma zapewniać prawidłowy tok postępowania i rozstrzygania w konkretnej sprawie (wg ustawodawcy "dana sprawa") i odnosić się do konkretnego sędziego (sędziów) wyznaczonych do orzekania w niej. Wniosek nie jest zatem gwarancją procesową stosowaną "na wszelki wypadek" w odniesieniu do potencjalnego, niewyznaczonego jeszcze składu orzekającego. Z kolei w odniesieniu do testu niezawisłości sędziego należy stwierdzić, że nawet z orzecznictwa ETPC nie wynika, aby sam fakt powołania sędziego na wniosek KRS ukonstytuowanej w oparciu o regulację ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw miał być wystarczający dla zakwestionowania niezawisłości sędziego, gdyż oceniając naruszenie prawa strony do sądu należy zwracać uwagę nie tylko na powołanie tych sędziów na wniosek wadliwie ukształtowanej KRS, ale również na inne naruszenia prawa (wyrok Wielkiej Izby ETPC z 1 grudnia 2020 r., 26374/18, Guðmundur Andri Ástráðsson przeciwko Islandii, HUDOC, § 243–273; J. Roszkiewicz, Indywidualny test niezawisłości sędziego powołanego z naruszeniem prawa – uwagi na tle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, "Przegląd Sądowy" 2022, nr 11-12, s. 87). Poza tym możliwość kwestionowania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, określona jest powszechnie obowiązującym przepisem prawa - art. 5a § 4 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, z którego również wynika, że tzw. test niezawisłości dotyczy tylko i wyłącznie sędziego wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę co do istoty lub skargę kasacyjną. Nie może mieć on zatem charakteru jedynie potencjalnego i nie może być składany na przyszłość przed ww. opisanym wyznaczeniem (art. 5a § 2 tejże ustawy). To dlatego ustawodawca wprowadził w tym zakresie termin (art. 5a § 4 przywołanej ustawy). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, jak w pkt. 2. sentencji postanowienia.