III OZ 46/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1595/20 o odrzuceniu skargi K. J. z [...] maja 2020 r. w przedmiocie czynności Komendanta Głównego Policji postanawia: oddalić zażalenie. 4

Pismem z 24 maja 2020 r. K.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie czynności Komendanta Głównego Policji. Wskazał w niej, że na podstawie art. 3 § 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; "p.p.s.a.") wnosi o "stwierdzenie niezgodności z prawem, niedopuszczalności prawnej i bezskuteczności w zakresie spraw administracyjnych rozstrzyganych i załatwianych decyzjami administracyjnymi, gdzie w tym zakresie polecenie Komendanta Głównego Policji z 30 maja 2005 r. w związku z postępowaniem o przydział lokalu mieszkalnego, prowadzonym równoważnikiem za brak lokalu mieszkalnego, wobec braku lokalu możliwego do przydzielenia decyzją administracyjną, wywołało skutek wstrzymania wypłacania równoważnika, wobec zwolnienia ze służby czynnej w Policji i nabyciem praw z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Podniósł także, że czynność Komendanta Głównego Policji stanowi nakaz dla organów niższej instancji określonych w tym poleceniu działań w sprawach administracyjnych, gdzie polecenie takie nie posiada upoważnienia w normach prawa administracyjnego oraz w sposób oczywisty stanowi czynność organu administracji i w sprawach administracyjnych, uchybiających wprost zasadzie dwuinstancyjności każdej sprawy administracyjnej i niezawisłości instancyjnej organów administracji państwa.". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że z treści skargi nie wynika aby strona dokonywała jakiejkolwiek czynności wobec jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Powołała się jedynie na pismo informacyjne stanowiące wewnętrzną korespondencję organów mieszkaniowych Policji. Organ zaznaczył, że nie jest w stanie przybliżyć przedmiotu postępowania. Zarządzeniem z 11 września 2020 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez jej sprecyzowanie, polegające na jednoznacznym wskazaniu co jest przedmiotem skargi. Pouczył, że w przypadku, gdy skarga dotyczy decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności należy wskazać organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, datę i numer zaskarżonej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności. Natomiast, gdy skarga dotyczy bezczynności lub przewlekłości organu, należy wskazać wniosek, którego organ nie rozpatrzył w formie prawem przewidzianej albo w stosunku do którego postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 20 września 2020 r. W odpowiedzi z 20 września 2020 r. skarżący wniósł o uchylenie ww. zarządzenia, natomiast nie sprecyzował skargi. Postanowieniem z 29 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uchylenia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 września 2020 r. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę. W uzasadnieniu powołał art. 57 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a. Wskazał, że z treści skargi nie wynikało, co jest przedmiotem zaskarżenia. Skarżący wskazywał ogólnie na "czynność" organu administracji, ale jej nie dookreślił. W tej sytuacji Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej sprecyzowanie z pouczeniem, że ich nieusunięcie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi. W piśmie z 20 września 2020 r. skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, a jedynie wniósł o uchylenie zarządzenia wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi. Brak formalny skargi nie został tym samym uzupełniony, co spowodowało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie nie wystąpiły żadne braki formalne, które podlegały uzupełnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie skarga wniesiona przez skarżącego nie określała precyzyjnie ani konkretnej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, ani też nie wskazywała jednoznacznie na działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji. Z tego powodu Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego do jej sprecyzowania zarządzeniem z 11 września 2020 r., które doręczono skarżącemu 20 września 2020 r. W odpowiedzi, z tego samego dnia, skarżący wniósł jedynie o uchylenie ww. zarządzenia, natomiast nie uzupełnił braków formalnych skargi. Z akt sprawy nie wynika, aby w ustawowym terminie, tj. do 27 września 2020 r., skarżący braki te uzupełnił. W związku z tym prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił przedmiotową skargę. Jak bowiem stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Podkreślić należy, że braki, do których uzupełnienia wezwany został skarżący, były brakami istotnymi, bez których Sąd pierwszej instancji nie mógł nadać sprawie dalszego biegu. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w zażaleniu, w sprawie wystąpiły braki, które podlegały uzupełnieniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. ----------------------- 3