III OZ 457/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 635/25 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 25 lutego 2025 r. nr 7/2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 3 lipca 2025 r., II SA/Wa 635/25, odrzucił zażalenie K.J. (dalej: "skarżący") na zarządzenie z 11 czerwca 2025 r., na mocy którego skarżący został poinformowany, że skarga wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę wpłynęła do sądu w ustawowym terminie, a ponadto, że wniosek o wymierzenie grzywny nie może stanowić podstawy do kwestionowania formy i treści odpowiedzi organu na skargę. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił znaczenie art. 194 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Wskazał na treść art. 198 p.p.s.a., który stanowi o tym, że przepisy działu IV stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Po czym wymienił przypadki, w których ustawa przewiduje możliwość zakwestionowania zarządzenia przewodniczącego, poprzez złożenie zażalenia. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednoznacznie wskazał, że zarządzenie informacyjne z 11 czerwca 2025 r., objęte zażaleniem skarżącego, nie jest żadnym z zarządzeń, o których mowa w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc zażalenie na to zarządzenie nie przysługuje i na tej podstawie postanowił o jego odrzuceniu. Skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest zasadność odrzucenia zażalenia na zarządzenie z 11 czerwca 2025 r. Zarządzenie jest oświadczeniem woli organu sądowego, niebędącym jednocześnie – w odróżnieniu od orzeczeń sądowych – aktem wymiaru sprawiedliwości (zob. W. Piątek, Zarządzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ZNSA 2012/6, s.54). Zarządzenie z 11 czerwca 2025 r. miało wyłącznie informacyjny charakter i nie rozstrzygało co do istoty wniosku skarżącego. Kwestia prawidłowego wywiązania się organu z obowiązku, o którym mowa w art. 54 §2 p.p.s.a., wykracza poza zakres postępowania zainicjowanego zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu zażalenia. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego, jedynie w enumeratywnie wymienionych przypadkach. Ustawa przewiduje, że zażalenie przysługuje na zarządzenia: o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a. oraz 220 § 4 p.p.s.a.), w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 p.p.s.a.), w sprawach, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie stwierdził, że ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia od zarządzenia informującego o określonym stanie faktycznym. W takiej sytuacji słusznie postanowił o odrzuceniu zażalenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.