Sygnatura
III OZ 447/26
Postanowienie NSA z 13 października 2026 r., III OZ 447/26 – informacja o środowisku
Wynik
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 13 października 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Po 401/26 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 17 października 2025 r., nr SKO-4220A/18a/25 w przedmiocie wyjaśnienia sentencji decyzji postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania; 2. zwrócić D. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 zł (sto złotych).
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu (dalej także jako: "SKO", "Kolegium", "organ") postanowieniem z dnia 17 października 2025 r., nr SKO-4220A/18a/25, na podstawie art. 17 pkt 1 oraz art. 113 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej jako: "k.p.a."), wyjaśniło sentencję decyzji własnej z dnia 30 kwietnia 2025 r., nr SKO-4220A/18/25 w przedmiocie zmiany decyzji z dnia 12 października 2023 r., nr SKO-4220A/39/23. Skargę na powyższe postanowienie, ujętą w piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2026 r., wywiodła D. M. (dalej także jako: "skarżąca", "wnosząca zażalenie"), podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca wskazała, że jest następcą prawnym zmarłego w dniu 11 sierpnia 2024 r. E. K., właścicielką działki (..) i współwłaścicielką działki (...) położonej w obrębie (...), powiat (...), Gmina (...). W toku postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem organ nie ustalił następcy prawnego ani do dopuścił skarżącej do udziału w postępowaniu, nie doręczał jej żadnych pism bądź rozstrzygnięć. Postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 19 marca 2026 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ podniósł, że skarżąca nie była stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i nie doręczano jej żadnych pism, w tym ostatecznej decyzji. Skarga wnoszona jest więc po terminie, w którym mogły ją wnieść osoby, którym rzeczywiście doręczono decyzję i były stronami toczącego się postępowania. Bez znaczenia pozostaje fakt późniejszego doręczenia postanowienia. Niemożliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji przez osobę niebiorącą udziału w postępowaniu w zwykłym trybie odwoławczym. Podmiot, którego interesu prawnego dotyczyło postępowanie, ma możliwość obrony swych praw przez skorzystanie z nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Po 401/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu: w punkcie pierwszym – odrzucił skargę; w punkcie drugim – zwrócił skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA w Poznaniu wskazał, że Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny skargi konieczne jest stwierdzenie spełniania wszystkich wymagań formalnych, w tym ustalenie, czy skarga została wniesiona w przewidzianym na dokonanie tej czynności terminie. Ponadto, w przypadku podmiotów, którym nie doręczono decyzji (zaskarżalnego postanowienia) mogą oni wnieść skargę do sądu administracyjnego wyłącznie w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji (postanowienia). Termin ów rozpoczyna w stosunku do nich swój bieg od najpóźniejszego doręczenia zaskarżonego aktu innym stronom (por. postanowienie WSA w Warszawie z 23 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1690/11, dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem nie skorzystają oni z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji (postanowienia) stronom postępowania, nie mogą skutecznie domagać się sądowej kontroli tego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1214/17, CBOSA). WSA w Poznaniu podniósł również, że zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia 17 października 2025 r., nr SKO-4220A/18a/25, zgodnie z przekazanymi aktami administracyjnymi, zostało doręczone wnioskodawcy W. B. w dniu 24 października 2025 r. Jednocześnie wyłącznie wnioskodawca uznany został za stronę postępowania, bowiem wyłącznie jemu jako stronie postanowienie to doręczono. Tym samym złożenie skargi 9 kwietnia 2026 r. niewątpliwie nastąpiło z uchybieniem ustawowego 30-dniowego terminu. WSA w Poznaniu odnosząc się do okoliczności doręczenia skarżącej odpisu postanowienia w dniu 19 marca 2026 r. wskazał, że nie ma to znaczenia dla dotychczas poczynionych uwag. Doręczenie to nie miało miejsca na rzecz uznawanej przez organ strony postępowania administracyjnego, lecz na wniosek skarżącej, która uważa, że powinna być stroną i została przez organ w przeprowadzonym postępowaniu pominięta. Doręczenie to traktować trzeba jako dokonane jedynie w celach informacyjnych. WSA w Poznaniu zauważył także, że stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu postanowienia, gdy to było już ostateczne i prawomocne, przysługuje prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 k.p.a. Jak wynika z treści skargi, jak i przedstawionej przez Kolegium korespondencji, skarżąca z takiej możliwości skorzystała. To ten tryb jest właściwy do oceny, czy zaistniała rzeczona podstawa wznowieniowa, a także do określenia konsekwencji prawnych tej sytuacji. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jak w pkt 1. sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono w pkt 2. stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiodła skarżąca zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 27 maja 2026 r., przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie: I. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przedwczesnym uznaniu, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, pomimo nie wyjaśnienia kwestii skutków pominięcia skarżącej w postępowaniu administracyjnym oraz niewłaściwego ustalenia początku biegu terminu do wniesienia skargi, co doprowadziło do bezpodstawnego odrzucenia skargi; II. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnej kontroli legalności postępowania administracyjnego, w szczególności niewyjaśnienie, czy skarżąca została bezprawnie pominięta jako strona postępowania oraz czy okoliczność ta miała wpływ na możliwość skutecznego dochodzenia przez nią ochrony prawnej przed sądem administracyjnym; III. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera pełnego i przekonującego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia oraz nie pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu, a tym samym uniemożliwia skuteczną kontrolę instancyjną zaskarżonego postanowienia; IV. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi przed wyjaśnieniem wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla oceny jej dopuszczalności, w szczególności bez uprzedniego ustalenia, czy materiał zgromadzony w sprawie – w tym akta administracyjne - pozwalał na dokonanie prawidłowej oceny skutków procesowych pominięcia skarżącej w postępowaniu administracyjnym oraz zachowania terminu do wniesienia skargi; V. art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie wykładni przepisów procesowych prowadzącej do faktycznego pozbawienia skarżącej prawa do sądu i prawa do skutecznej kontroli sądowej decyzji administracyjnej, pomimo że została ona pominięta w postępowaniu administracyjnym i nie miała realnej możliwości wcześniejszego dochodzenia ochrony swoich praw. Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż wskazane w zażaleniu. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z dnia 21 stycznia 2026 r., Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: "p.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Literalne brzmienie tego przepisu wskazuje zatem, ponad wszelką wątpliwość, w jakiej dacie rozpoczyna bieg 30-dniowy termin w sytuacji gdy decyzja została stronie doręczona. Nie wskazuje natomiast wprost od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu będącemu stroną postępowania rozstrzygnięcia takiego nie doręczono. Na wstępie wskazać należy, że prawidłowe jest stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na które powołał się w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji, iż strona postępowania administracyjnego, której nie doręczono decyzji może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji. Zatem skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji – jeżeli nie skorzystał z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania – nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Wniesioną zaś przez niego skargę po tym czasie, jako spóźnioną, należy odrzucić (patrz: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OZ 1326/16; z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OZ 1184/19 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Także w piśmiennictwie zaaprobowano takie rozumienie art. 53 § 1 p.p.s.a., według którego, strona postępowania administracyjnego, która nie brała udziału w postępowaniu odwoławczym i której nie doręczono decyzji, może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji, określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. (patrz: A. Kabat (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2021, pkt 4 do art. 53 oraz przywołane tam postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 15 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Op 65/06, ONSA i wsa 2007/2/31). Podkreślić należy, że określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, oraz terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie skarżącemu. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. przyjmując, że wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin na wniesienie skargi nie został zachowany. Podkreślić jednak należy, że odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej po terminie może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy zostanie wykazane w sposób jednoznaczny naruszenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Jakiekolwiek braki w ustaleniach faktycznych w tym zakresie nie mogą obciążać strony skarżącej, taka bowiem okoliczność oznaczałaby nieuprawnione ograniczenie wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (patrz: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1772/15; z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1229/16; z 17 lutego, 2026 r., sygn. akt III OZ 17/26). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należy ocenić jako przedwczesne. W rozpoznawanej sprawie nie dokonano bowiem wyczerpujących ustaleń, co do zasadniczej okoliczności, tj. wejścia skarżącej do postępowania administracyjnego jako strony będącej następcą prawnym po zmarłym E. K. Z treści skargi wynika, że E. K. zmarł w dniu 11 sierpnia 2024 r., zaś postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 grudnia 2024 r. stwierdzono, że skarżąca jest jego jedyną spadkobierczynią. Orzeczenie jest prawomocne wraz z dniem 30 grudnia 2024 r. Zaskarżone postanowienie SKO zostało wydane w dniu 17 października 2025 r., które przedmiotowo w zakresie instytucji wyjaśnienia decyzji z art. 113 § 2 k.p.a. dotyczyło decyzji SKO z dnia 30 kwietnia 2025 r., którą zmieniono decyzję SKO z dnia 12 października 2023 r. W konsekwencji zarówno decyzja SKO z dnia 30 kwietnia 2025 r., której następnie sentencja decyzji została wyjaśniona zaskarżonym postanowieniem SKO z dnia 17 października 2025 r. zostały wydane w datach, kiedy stroną postępowania winna być skarżąca, nie zaś nieżyjący E. K. Z akt administracyjnych jasno wynika, że decyzja SKO z dnia 30 kwietnia 2025 r. została skierowana do zmarłego E. K. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znana z urzędu jest informacja, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, sygn. akt II SA/Po 239/26, ze skargi skarżącej na ww. decyzję SKO z dnia 30 kwietnia 2025 r. Postanowieniem z dnia 24 marca 2026 r. WSA w Poznaniu odrzucił skargę, jednak na skutek zażalenia skarżącej, postanowieniem z dnia 29 maja 2026 r., sygn. akt III OZ 197/26, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Dalej, co do zaskarżonego postanowienia SKO z dnia 17 października 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela ustaleń i argumentacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że: "(...) wyłącznie wnioskodawca [W. B. – przypis NSA] uznany został za stronę postępowania, bowiem wyłącznie jemu jako stronie postanowienie to doręczono" (str. 3 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Wskazać należy, że postanowienie SKO z dnia 17 października 2025 r. w przedmiocie wyjaśnienia sentencji decyzji SKO z dnia 30 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. jest postanowieniem, które nie ma samodzielnego bytu, lecz jest integralną częścią decyzji administracyjnej (patrz: M. Dyl [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 8, 2023, art. 113, Legalis). W konsekwencji postanowienie SKO z dnia 17 października 2025 r. winno zostać doręczone wszystkim stron postępowania, których dotyczy decyzja SKO z dnia 30 kwietnia 2025 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął przedmiotowe okoliczności, co więcej, nie wyrażając jakichkolwiek wątpliwości merytorycznych nad prawidłowością doręczenia zaskarżonego postanowienia SKO z dnia 17 października 2025 r. wyłącznie wnioskodawcy, jak i Burmistrzowi Gminy K. jako organowi administracji publicznej, które jawią się jako zasadnicze dla dalszego postępowania. Wskazać należy, że nabywca spadku na gruncie art. 30 § 4 k.p.a. stał się następcą procesowym poprzedniej strony postępowania, a tym samym, w ujęciu procesowym uzyskał interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Przepis art. 30 § 4 k.p.a. stanowi, iż w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Przepis ten pozwala na kontynuowanie i zakończenie wszczętego postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy na skutek sprzedaży lub dziedziczenia następuje zmiana podmiotu stosunku materialno-prawnego. Następstwo procesowe uregulowane powyższym przepisem jest konsekwencją następstwa prawnego w prawie materialnym i polega na wstąpieniu do postępowania innego podmiotu na miejsce podmiotu, który dotychczas był jego stroną. Oznacza zatem, że poprzednik ustępuje z postępowania, a następca wstępuje w jego sytuację procesową, tak jakby od początku był stroną postępowania. Ważne jest, aby zdarzenia prawne rodzące następstwo procesowe, tak succesio mortis causa, jak i succesio inter vivos, nastąpiły w toku postępowania, a zatem w określonym przedziale czasowym, pomiędzy rozpoczęciem, a zakończeniem konkretnego postępowania administracyjnego (patrz: wyrok NSA z dnia 22 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 310/99, Lex nr 55755). Przesłanka ta jest spełniona w niniejszej sprawie skoro skarżąca swoje uprawnienia do przedmiotu postępowania wywodzi z czynności prawnych mających miejsce po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, a stwierdzeniem nabycia spadku jako osoba będąca następcą prawnym po zmarłym. W konsekwencji skarżąca, na gruncie art. 30 § 4 k.p.a., stała się następcą procesowym poprzedniej strony postępowania, a tym samym, w ujęciu procesowym uzyskała interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 28 k.p.a., przymiot strony postępowania administracyjnego przysługuje wyłącznie temu, kto ma interes prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocenił uchybienie terminu do wniesienia skargi i wydał zaskarżone postanowienie bez jakichkolwiek rozważań w przedmiocie kwestii statusu skarżącej jako strony postępowania już na etapie postępowania administracyjnego z uwagi na bycie następcą prawnym po zmarłym, co miało miejsce przed wydaniem zaskarżonego postanowienia SKO z dnia 17 października 2025 r., jak i wcześniejszej decyzji SKO z dnia 30 kwietnia 2025 r. Ponadto, jak już wyżej wskazano, bez wyrażenia wątpliwości co do zasadności doręczenia zaskarżonego postanowienia SKO z dnia 17 października 2025 r. wyłącznie wnioskodawcy, jak i Burmistrzowi Gminy K. jako organowi administracji publicznej. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji pozyska kompletne akta administracyjne oraz przede wszystkim szczegółowo pochyli i odniesie się do twierdzeń skarżącej dotyczących braku udziału następców prawnych w postępowaniu administracyjnym oraz braku zawieszenia przez organ postępowania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1. sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 listopada 2025 r., nadanym przez art. 1 pkt 6 i art. 2 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2025 r. poz. 1427). W odniesieniu do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania należy zauważyć, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wydania orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 20 lipca 2026
- Symbol z opisem
- 6133 Informacja o środowisku
- Hasła tematyczne
- Odrzucenie skargi Inne
- Skarżony organ
- Samorządowe Kolegium Odwoławcze
- Sędziowie
- Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
art. 58 § 1 pkty 2, art. 58 § 3 · Dz.U. 2024 poz. 935
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Kr 747/26 · 9 października 2026
Wyrok WSA w Krakowie z 9 października 2026 r., II SA/Kr 747/26 – informacja o środowisku
Sygnatura: II SA/Rz 906/26 · 6 października 2026
Wyrok WSA w Rzeszowie z 6 października 2026 r., II SA/Rz 906/26 – informacja o środowisku
Sygnatura: II SA/Gl 816/26 · 28 września 2026
Wyrok WSA w Gliwicach z 28 września 2026 r., II SA/Gl 816/26 – informacja o środowisku
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny