III OZ 421/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1599/23 odrzucające skargę kasacyjną M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1599/23 wydanego w sprawie skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 28 lipca 2023 r. nr SKO.4170.28.1878.2023 w przedmiocie wygaszenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1599/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę kasacyjną M.R. (skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1599/23 wydanego w sprawie skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 28 lipca 2023 r. nr SKO.4170.28.1878.2023 w przedmiocie wygaszenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (pkt I) oraz zwrócił skarżącemu wpis od odrzuconej skargi kasacyjnej (pkt II). W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wyrokiem z 20 marca 2024 r. II SA/Rz 1599/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę skarżącego, wniesioną na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. W dniu 5 czerwca 2024 r. skarżący wniósł sporządzoną osobiście przez siebie skargę kasacyjną od ww. wyroku. Odrzucając skargę Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż w sprawie skarżący nie wykazał, aby skarga kasacyjna została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź przez osoby, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., co oznacza, że jest ona obarczona nieusuwalnym brakiem formalnym, co w myśl art. 178 w związku z art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a. obligowało Sąd do jej odrzucenia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i wniósł zażalenie zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 175 § 1 p.p.s.a. przez uznanie, iż skarga kasacyjna nie spełnia wymogu sporządzenia jej przez radcę prawnego, podczas gdy M.R. wykonuje zawód radcy prawnego, wpisany został na listę radców prawnych OIRP we Wrocławiu pod nr [...]. W oparciu o przytoczony zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a." skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.), a także gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej oraz wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (art. 175 § 2a p.p.s.a.). Zgodnie zaś z § 3 art. 175 p.p.s.a. - skarga kasacyjna może być sporządzona przez: 1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; 2) rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej. Przenosząc powyższej na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że z akt sprawy do momentu złożenia skargi kasacyjnej przez skarżącego nie wynika, aby był on uprawniony do samodzielnego sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy na dzień złożenia skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie posiadał informacji o uprawnieniu skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż nie jest obowiązkiem Sądu pierwszej instancji samodzielne ustalanie, czy skarżący, który wnosi skargę kasacyjną, jest podmiotem uprawnionym do wniesienia jej samodzielnie. Tym samym nie ulega wątpliwości, że nie posiadając takich informacji, Sąd pierwszej instancji uprawniony był do uznania, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Informacja o tym, że skarżący kasacyjnie wykonuje zawód radcy prawnego, pojawia się dopiero w zażaleniu wniesionym na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach nie ulega wątpliwości, że skarżący kasacyjnie jest podmiotem uprawnionym do samodzielnego wniesienia skargi kasacyjnej. W konsekwencji zatem konieczne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji. Nie mniej jednak zauważyć należy, że zaistniałe postępowania incydentalne zostało wywołane wyłącznie faktem, iż skarżący jako radca prawny nie umieścił stosownej informacji o posiadanych uprawnieniach zawodowych w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.