III OZ 420/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt ll SO/Wa 14/24 w sprawie z wniosku K.J. o wymierzenie Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 10 marca 2024 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 3 lipca 2024 r., sygn. akt II SO/Wa 14/24, wydanym po rozpoznaniu sprawy z wniosku K. J. o wymierzenie Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 10 marca 2024 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", oddalił wniosek o wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący (wnioskodawca) w piśmie z 25 marca 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Skarżący podniósł, że z pisma organu z 19 marca 2024 r. wynika, że organ nie ma zamiaru przesyłać do Sądu jego skargi z 10 marca 2024 r. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 15 stycznia 2024 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z 1 września 2015 r. nr KRI 24407/Kr o odmowie podwyższenia świadczeń policyjnej renty inwalidzkiej o 10% tytułem związku inwalidztwa ze służbą oraz w związku z jej szczególnymi warunkami lub właściwościami. Z kolei w piśmie procesowym z 19 czerwca 2024 r. skarżący potwierdził, że jego wniosek dotyczy nieprzekazania skargi z 10 marca 2024 r. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 15 stycznia 2024 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Podkreślił też, że organ nie przesłał do Sądu kompletnych i uporządkowanych akt sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że sprawa ze skargi K. J. z 10 marca 2024 r. została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 190/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 czerwca 2024 r. odrzucił skargę, uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. WSA w Warszawie, na podstawie akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 190/24 ustalił także, że skarga K. J. została wniesiona do elektronicznej skrzynki podawczej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 10 marca 2024 r. Organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w formie dokumentu elektronicznego 27 marca 2024 r. (karta nr 8 akt sygn. II SAB/Wa 190/24), natomiast 29 marca 2024 r. (koperta - karta nr 43 akt sygn. II SAB/Wa 190/24) przekazał odpowiedź na skargę oraz akta sprawy. Sąd I instancji oddalając wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, uzasadnił to terminami, w których organ wykonał obowiązki nałożone przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. W tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 190/24 wynika, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zastosował się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Skargę K. J. przekazał do Sądu 27 marca 2024 r., zatem siedemnaście dni po jej otrzymaniu, natomiast odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy przekazał 29 marca 2024 r., a zatem również w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przekazane do Sądu akta sprawy zawierały wszystkie dokumenty niezbędne do rozpoznania przez Sąd skargi, skoro skarga K.J. z 10 marca 2024 r. została przez Sąd odrzucona postanowieniem z 12 czerwca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 190/24. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wniósł o jego uchylenie i stwierdzenie bezskuteczności. Stwierdził, że postanowienie nie spełnia wymogów ustawowych zastrzeżonych dla wyroku, a wymogi te stosuje się do postanowień. W pozostałej części zażalenia skarżący odniósł się do kwestii przedmiotu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Uprawnienie sądu do nałożenia na organ grzywny aktualizuje się zatem w razie łącznego spełnienia dwóch warunków: naruszenia obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez skarżącego. W niniejszej sprawie organ nałożone na niego ustawowe obowiązki wykonał w zakreślonym ustawowo terminie, a ustalenia Sądu I instancji są w tym zakresie prawidłowe. Wynika to ze zgromadzonych w aktach sprawy II SO/Wa 14/24 dokumentów, w szczególności potwierdzających datę wniesienia skargi (UPP k.55 – 10 marca 2024 r.) oraz datę przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę (UPP k. 62 – 27 marca 2024 r.). Organ przekazał zatem skargę, odpowiedź na skargę i akta administracyjne, a terminowe i należyte wykonanie tych obowiązków pozwoliło Sądowi I instancji na ocenę dopuszczalności skargi i jej odrzucenie postanowieniem z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 190/24 (orzeczenie dostępne również w Internecie, orzeczenia.nsa.gov.pl) W konsekwencji WSA w Warszawie prawidłowo zastosował art. 55 § 1 p.p.s.a., co przesądza o bezzasadności zażalenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.