III OZ 417/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wr 513/25 o odrzuceniu skargi M.G. na bezczynność Rady Powiatu D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 kwietnia 2025 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wr 513/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji, WSA) odrzucił skargę M.G. (dalej: skarżący) na bezczynność Rady Powiatu D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 15 kwietnia 2025 r. oraz zwrócił skarżącemu kwotę 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W uzasadnieniu wskazano, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 maja 2025 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku adresu do doręczeń, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skutecznie doręczono skarżącemu 28 maja 2025 r. (k. 47 akt sądowych), a siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie 4 czerwca 2025 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism zostały uregulowane w art. 46 p.p.s.a. Stosownie zaś do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby i adresy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.), miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Z przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się do skargi stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi. Pismo zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi wysłano skarżącemu na wskazany przez niego adres elektroniczny, gdyż zgodnie z art. 74a § 1 p.p.s.a., skarżący wniósł skargę w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu i nie zrezygnował z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie strona skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi w sposób odpowiadający obowiązującym przepisom prawa. Fakt nieuzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez oznaczenie miejsca zamieszkania, jest bezsporny i nie jest przez skarżącego kwestionowany. Wobec zatem stwierdzenia, że skarżący nie zastosował się w zakreślonym terminie do wezwania sądu i nie usunął braków formalnych skargi przez wskazanie miejsca zamieszkania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie sąd pierwszej instancji odrzucił skargę stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.