III OZ 397/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 81/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 81/24 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 21 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 81/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) odmówił K.J. (dalej: skarżący) uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 grudnia 2024 r. w przedmiocie odrzucenia skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku z 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia. W uzasadnieniu wskazano, że w postanowieniu z 20 grudnia 2024 r. Sąd orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią, zdaniem Sądu I instancji, polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Przedmiotowy wniosek nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że postanowienie z 20 grudnia 2024 r. nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W przedmiotowym postanowieniu, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi K.J. poprzez jej odrzucenie. Analiza wniosku o uzupełnienie orzeczenia i zawarta w nim argumentacja, prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a., postępowanie kontrolne, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia postanowienia, podniesione w zażaleniu zarzuty niezwiązane z ww. kwestią nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.