III OZ 397/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 40/20 o odrzuceniu skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 40/20 odrzucił skargę K.J. (dalej: skarżący) na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznawał już sprawę ze skargi skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego i wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 83/16 zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 marca 1990 r. Następnie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie od wyroku z dnia 28 lutego 2017 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1895/17 uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. Sąd I instancji podkreślił, że zarówno skarga w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 83/16 (wyrok uchylony orzeczeniem NSA o sygn. akt I OSK 1895/17) jak i skarga w niniejszej sprawie zostały wniesione przez tego samego skarżącego i posiadają ten sam przedmiot zaskarżenia. Obydwie skargi są więc tożsame przedmiotowo i podmiotowo. W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Naczelny Sąd Administracyjny w orzecznictwie wielokrotnie już wyjaśniał, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu, skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowaniem art. 58 1 pkt 4 P.p.s.a. jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 3 marca 2020 r., I OZ 165/20; 12 grudnia 2019 r., I OZ 1268/19; 10 grudnia 2019 r., I OZ 976/19). W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia jego wniosku z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu mieszkalnego. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż wcześniejsza skarga skarżącego w tym samym przedmiocie została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1895/17. Zauważenia wymaga, że analiza uprzednio złożonej skargi skarżącego oraz przedmiotowej skargi, nie pozostawia wątpliwości, że zostały złożone w tym samym zakresie. W obu tych postępowaniach skarżący zarzucił bowiem bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w nierozpoznaniu tego samego wniosku z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu mieszkalnego. W tej sytuacji należy w pełni zgodzić się z Sądem I instancji co do tego, że przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Niniejsza skarga została złożona, gdy w tym samym przedmiocie skarga skarżącego została już rozpoznana merytorycznie. Skarżącemu nie przysługiwało zatem prawo do złożenia kolejnej skargi w tym samym zakresie. W konsekwencji powyższego zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.