III OZ 371/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Wa 1825/25 odrzucające skargę w sprawie ze skargi U.N. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2021 r. II SA/Wa 2516/20 w sprawie ze skargi na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z 20 października 2020 r. w przedmiocie uznania funkcjonariusza za inwalidę oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą postanawia oddalić zażalenie.

U. N. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu z 21 lipca 2021 r. wydanym w sprawie ze skargi na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej, II SA/Wa 2516/20. W wykonaniu zarządzenia z 1 grudnia 2025 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, poprzez uprawdopodobnienie okoliczności potwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu do jej wniesienia, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej: "p.p.s.a") w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie. Z akt sprawy wynika, że powyższe wezwanie zostało odebrane przez skarżącą 5 grudnia 2025 r. W piśmie skarżącej z 10 grudnia 2026 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie, skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków. Postanowieniem z 16 kwietnia 2026 r., II SA/Wa 1825/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, na podstawie art. 277 w zw. z art. 280 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca, mimo stosownego wezwania, nie uprawdopodobniła okoliczności stwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a złożone przez nią wyjaśnienia nie pozwalają na ustalenie daty, w której dowiedziała się o powołanej podstawie wznowienia. Na powyższe postanowienie skarżąca wywiodła zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. naruszenie art. 277 p.p.s.a. w zw. z art. 280 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżąca nie uprawdopodobniła zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, podczas gdy z treści skargi o wznowienie wprost wynika, że o podstawie wznowienia skarżąca dowiedziała się we wrześniu 2025 r., co umożliwiało ocenę zachowania trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi ("we wrześniu 2025 roku dowiedziałam się o zaistniałej sytuacji z udziałem T.S."), a nadto skarżąca uprawdopodobniła tę okoliczność poprzez wskazanie źródła powzięcia wiedzy, tj. publicznie dostępnych informacji, w szczególności publikacji internetowych dotyczących postępowań prowadzonych wobec sędziego uczestniczącego w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, co spełnia wymóg określony w art. 280 § 2 p.p.s.a.; b. naruszenie art. 280 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego nadmiernie formalistyczne zastosowanie, polegające na odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania pomimo wykonania przez skarżącą zobowiązania Sądu w terminie, bez uwzględnienia faktu, że skarżąca działała bez profesjonalnego pełnomocnika, a złożone przez nią wyjaśnienia wskazywały na wolę uzupełnienia braków oraz istnienie potencjalnej ustawowej podstawy wznowienia, co w konsekwencji powinno skutkować dalszym procedowaniem sprawy, w szczególności poprzez wyznaczenie rozprawy, a nie odrzuceniem skargi, w szczególności z uwagi na fakt, że w skardze o wznowienie postępowania skarżąca wskazała, że we wrześniu 2025 r. dowiedziała się o sytuacji z udziałem sędziego T. S, a skarga została złożona 26 września 2025 r. na podstawie art. 271 p.p.s.a. (uczestniczenie w składzie sądu osoby nieuprawnionej). W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę rozpoznał na nowo. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, na podstawie art. 197 § 1 p.p.s.a. i art. 185 § 1 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego na rzecz skarżącej według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia przedstawiona została argumentacja mająca na celu wykazanie zasadności powyższych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Według art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Natomiast zgodnie z art. 280 § 2 p.p.s.a. na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania zostało doręczone skarżącej 5 grudnia 2025 r., tym samym 7 – dniowy termin na wykonanie wezwania upłynął 12 grudnia 2025 r. Wskazać należy, że skarżąca odpowiedziała na powyższe wezwanie pismem z 10 grudnia 2025 r. jednakże, w treści pisma nie odniosła się do wezwania Sądu pierwszej instancji, a złożone przez nią wyjaśnienia nie pozwalają na ustalenie daty, w której dowiedziała się o powołanej podstawie wznowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby wykazać zachowanie terminu wymienionego w art. 277 p.p.s.a. nie wystarczy powołanie przez stronę ogólnych twierdzeń. Aby uprawdopodobnić okoliczności zachowania terminu skarżąca powinna wykazać dokładne okoliczności, podczas których dowiedziała się o wskazanej przesłance do wznowienia, we wrześniu 2025 r. Uprawdopodobnienie to coś więcej niż samo niedokładne wskazanie okoliczności dotyczących zachowania terminu do wznowienia postępowania. Tym bardziej, że przesłanka wznowienia, na którą powołuje się skarżąca, była szeroko omawiana w mediach w maju 2024 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że podstawa wznowienia postępowania została zarysowana jedynie w sposób ogólny i nie wskazano konkretnego zdarzenia, które trzeba by uznać za początek terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w oparciu o art. 277 w zw. z art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego, albowiem wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 (art. 209 p.p.s.a.). Postanowienie wydane w przedmiotowej sprawie nie należy do żadnej z tych kategorii orzeczeń.