III OZ 363/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 1682/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi A. A. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia15 lipca 2025 r., nr CKL-839-2025/F/SG w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 1682/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 15 lipca 2025 r. w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, wskazując, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej P.p.s.a.), tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto WSA w Warszawie wskazało, że instytucję wstrzymania wykonania aktu można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt posiada atrybut wykonalności. W niniejszej sprawie, zaskarżone orzeczenie jest aktem nienadającym się do wykonania, gdyż nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, lecz jest aktem stwierdzającym istnienie pewnego stanu faktycznego. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego związanych z reprezentacją w toku postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W niniejszej sprawie, skarżąca w ogóle nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, jak i argumentów przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego orzeczenia, a tym samym uniemożliwiła Sądowi ocenę czy w sprawie wystąpiły zdarzenia powodujące wyrządzenie szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek. Obowiązek uzasadnienia wniosku spoczywa na stronie skarżącej i ma na celu przekonanie Sądu o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie samo złożenie wniosku, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Braki wniosku, tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i nieprzedłożenie dowodów na jej poparcie nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do strony instytucji ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. W odniesieniu do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania należy zauważyć, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości wydania orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, na co wskazuje zakres odesłania zawartego w art. 197 § 2 P.p.s.a.