III OZ 363/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 74/22 o odrzuceniu skargi B.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 7 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.K. (dalej: skarżący) na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] października 2021 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego J.W., który działa przez pełnomocnika substytucyjnego - aplikanta radcowskiego P.D.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 18 stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego złożył pełnomocnictwo. Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że skarga dotknięta była brakiem formalnym w postaci braku złożenia pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego radcy prawnemu J. W. oraz pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez radcę prawnego J.W. aplikantowi radcowskiemu P.D. Pełnomocnik skarżącego nadesłał pełnomocnictwo, natomiast nie nadesłał pełnomocnictwa substytucyjnego dla aplikanta radcowskiego, który podpisał się pod skargą. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ponadto, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji. Przede wszystkim, brak jest podstaw do odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi, które nie zostały objęte wezwaniem skierowanym do strony na skutek zarządzenia przewodniczącego wydziału. Uprzednie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, jest warunkiem odrzucenia skargi z tego powodu co wynika jednoznacznie z art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 18 stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Wezwanie to nie obejmowało złożenia pełnomocnictwa substytucyjnego dla aplikanta radcowskiego. Bez znaczenia jest przy tym podnoszona przez Sąd I instancji konieczność zachowania "podwyższonych standardów rzetelności" przez profesjonalnego pełnomocnika, ponieważ tego rodzaju obowiązek nie oznacza wykonywania obowiązków nieobjętych wezwaniem Sądu. Ponadto, wbrew stanowisku Sądu I instancji, aplikant radcowski nie występuje w postępowaniu sądowoadministracyjnym (jak i w innych postępowaniach) na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego, ale na podstawie upoważnienia, o którym stanowi art. 351 ust. 1 i 4 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 75 ze zm.). Złożenia tego rodzaju upoważnienia również nie obejmowało zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 18 stycznia 2022 r. Jedynie ubocznie zauważyć należy, że nieprawidłowe jest stanowisko prezentowane w zażaleniu, zgodnie z którym wystarczające do wykazania umocowania aplikanta radcowskiego do występowania w tej sprawie było złożenie stosownego upoważnienia w postępowaniu administracyjnym. Tego rodzaju upoważnienie powinno zostać złożone przez pełnomocnika skarżącego przy pierwszej czynności w sprawie przed Sądem I instancji lub na wezwanie tego Sądu. W tej sytuacji, zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zasługiwał na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie Sądu I instancji należało uchylić. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.