III OZ 36/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1456/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi S.S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2024 r., Nr 15/L/2024 w przedmiocie postępowania egzekucyjnego dotyczącego opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 listopada 2024 r., II SA/Wa 1456/24, po rozpoznaniu wniosku S.S. (dalej: "skarżący"), odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2024 r., Nr 15/L/2024. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze skierowanej do WSA w Warszawie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, na mocy którego organ uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z 23 października 2019 r., nr WI-III.756.1.71.2019 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny. Sąd Wojewódzki uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest bezprzedmiotowy, ponieważ akt ten nie podlega wykonaniu. Odmawiając wstrzymania wykonania postanowienia wyjaśnił, że niezbędną przesłanką przyznania ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") jest możliwość wykonania aktu, którego dotyczy. W zażaleniu skarżący wniósł o zmianę postanowienia Sądu pierwszej instancji, poprzez wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, ewentualnie o uchylenie postanowienia WSA w Warszawie i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść także należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego, stosownie do treści art. 61 p.p.s.a., należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (tak również J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienia NSA: z 10 maja 2012 r., II FZ 358/12, z 21 czerwca 2017 r., II GSK 1157/17). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2024 r., Nr 15/L/2024, w którym organ orzekł o uchyleniu postanowienie Wojewody [...] z 23 października 2019 r. oraz przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W niniejszym postępowaniu należało stwierdzić, że ww. postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, ze względu na jego przedmiot, nie podlega wykonaniu. Nie wywołuje bowiem żadnych skutków materialnoprawnych, nie rodzi po stronie skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Wobec tego, instytucja wstrzymania aktu, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie znajdzie zastosowania. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.