III OZ 346/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 114/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 114/24 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 114/24 odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 5 grudnia 2024 r. o odrzuceniu skargi. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Uzupełnienie orzeczenia, dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, tj. nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. W niniejszej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 5 grudnia 2024 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Natomiast jak już wielokrotnie informowano skarżącego, wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Skoro skarżący nie zgadzał się z tym postanowieniem, to winien był go zaskarżyć do Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze skargi kasacyjnej. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że postanowienie z dnia 30 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 114/24 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W postanowieniu tym, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi, poprzez jej odrzucenie. Analiza wniosku o uzupełnienie orzeczenia i zawarta w nim argumentacja prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy P.p.s.a., postępowanie kontrolne, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia postanowienia, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z tą kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.