III OZ 342/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2025 r., sygn. akt III OZ 342/25, oddalającego zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SO/Wa 13/25 w sprawie z wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i kompletnymi aktami sprawy postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia.

Postanowieniem z 30 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek K. J. (dalej także "skarżący") o wymierzenie organowi grzywny wskazując, że organ dochował ustawowego terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") przesyłając 24 lutego 2025 r. skargę, a 25 lutego 2025 r. - odpowiedź na nią wraz z kompletnymi aktami sprawy. Polemika wnioskodawcy z treścią odpowiedzi na skargę, jak też samo kwestionowanie przez niego prawidłowości sposobu (formy) przekazania jego skargi przez KGP nie stanowią podstaw do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Postanowieniem z 3 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wskazując, że wbrew stanowisku skarżącego organ w niniejszej sprawie nie uchybił obowiązkom określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. W szczególności za uchybienie tym obowiązkom nie można uznać niesatysfakcjonującej dla skarżącego treści lub sposobu wniesienia odpowiedzi na skargę sporządzonej przez organ. Wnioskiem z 7 września 2025 r. skarżący wniósł o wydanie orzeczenia uzupełniającego, "albowiem wydane orzeczenie z 26 sierpnia 2025 r. oczywiście nie wyczerpuje zakresu zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji". Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie zachodzi konieczność wydania orzeczenia uzupełniającego poprzez stwierdzenie, że odpowiedź na skargę "...nie wyczerpuje wymagań dla takiej czynności, czyniąc ją inną czynnością prawną niż odpowiedź na skargę, co musi równocześnie prowadzić do wymierzenia komendantowi grzywny...". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ustawowo zakreślonym terminie zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku - odpowiednio także postanowienia - jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powołanego przepisu wynika zatem, że uzupełnienie orzeczenia ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 P.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku (postanowienia) sądu, a nie jego uzasadnienia. Takie działanie zmierza w istocie nie do uzupełnienia, ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 3 września 2025 r. sygn. akt III OZ 342/25 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2025 r., którym rzeczony Sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o całości sprawy. Brak jest zatem podstaw do uzupełnienia postanowienia z 3 września 2025 r. Powyższe orzeczenie jest kompletne i zawiera wymagane prawem elementy. W sprawie nie zachodził również przypadek konieczności zamieszczenia w postanowieniu dodatkowego orzeczenia. Końcowo należy również wskazać, że argumentacja skarżącego zawarta we wniosku jest tożsama z podniesioną w zażaleniu, które zostało rozpoznane postanowieniem z 3 września 2025 r., a więc już ocenioną w niniejszym postępowaniu sądowym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166, art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.