III OZ 340/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 590/24 w sprawie skargi B.Z. i P.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lutego 2024 r., nr 11/2024 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 23 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 590/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na wiosek B.Z. i P.S. (skarżący) wstrzymał wykonanie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lutego 2024 r., nr 11/2024 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z wniosku skarżących wynika, iż lokal mieszkalny, którego dotyczy zaskarżona decyzja od prawie 60 lat stanowi ośrodek życiowy B.Z., która jest osobą starszą z problemami zdrowotnymi i bez możliwości finansowych pozwalających na znalezienie innego lokalu mieszkalnego. Dalej wyjaśnił, iż – w ocenie Sądu I instancji – skarżący wskazali okoliczności, które uprawdopodabniają doznanie znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że lokal mieszkalny, który skarżący mają opróżnić, jest jedynym miejscem ich zamieszkania, zatem wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby pozbawić ich miejsca zamieszkania. Okoliczność ta niewątpliwie jest trudnym do odwrócenia skutkiem, bowiem w przypadku opróżnienia lokalu mógłby on zostać przydzielony innej osobie. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Komendant Główny Policji i w zażaleniu zarzucił mu naruszenie art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący wykazali, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla nich prawdopodobieństwo znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji. W oparciu o przytoczony zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w tym świetle zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, że skarżący uprawdopodobnili okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Lokal mieszkalny, co do którego opróżnienia orzekający w sprawie organ administracji wydał zaskarżoną decyzje, jest jedynym miejscem zamieszkania skarżących. Skarżący nie dysponują innym lokalem. W tej zaś sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby pozbawić skarżących miejsca zamieszkania, a tym samym wywołać trudne do odwrócenia skutki. Ponadto w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji przedmiotowy lokal, pozostający w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, mógłby zostać przydzielony innej osobie. W takiej sytuacji możliwość przydzielenia skarżącym tego samego lokalu byłaby znacznie utrudniona, co w konsekwencji mogłoby spowodować bezdomność skarżących. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.