III OZ 294/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 57/23 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania skargi w sprawie udostępnienia akt sprawy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 57/23 odrzucił zażalenie T. K. (dalej także jako: skarżący) na postanowienie Sądu I instancji z dnia 7 grudnia 2023 r. o odrzuceniu wniesionej osobiście przez skarżącego skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 27 lipca 2023 r. o odrzuceniu skargi skarżącego na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania skargi w sprawie odmowy udostępnienia akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, że zgodnie z art. 194 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, co jednocześnie oznacza, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesione osobiście przez stronę niebędącą adwokatem, radcą prawnym lub osobą wymienioną w art. 175 § 2 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne (art. 178 ustawy). Dlatego w związku z tym, że w przedmiotowej sprawie pismo skarżącego z dnia 18 grudnia 2023 r., stanowiące zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2023 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącego, to w ocenie Sądu I instancji należało uznać je za niedopuszczalne. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że skarżący w piśmie z dnia 12 grudnia 2023 r., doręczonym mu wraz z odpisem postanowienia, został pouczony zarówno o sposobie i terminie do wniesienia zażalenia, jak również o konieczności sporządzenia zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, pod rygorem jego odrzucenia. Skarżący wywiódł w terminie do zaskarżenia powyższego postanowienia zażalenie wnosząc o zaprzestanie dyskryminowania go ze względu na jego stan majątkowy, niepozwalający mu na opłacenie pełnomocnika "z wyboru" celem uzupełnienia braków formalnych stojących w rażącej sprzeczności z konstytucyjnym prawem skarżącego do sądu naruszanym przez Sąd I instancji wskutek niedopuszczenia skarżącego do postępowania sądowego przed Sądem II instancji ze względu na sytuację finansową oraz o nieodbieranie mu konstytucyjnego prawa do sądu, a także o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie zażalenia skarżącego oraz ustanowienie skarżącemu pełnomocnika "z urzędu", z uwagi na to, że nie posiada on środków pozwalających mu na opłacenie pełnomocnika "z wyboru", a wysoce niedopuszczalnym jest, żeby sąd odbierał stronie konstytucyjne prawo do sądu ze względu na jej sytuację majątkową i tym samym wybiórczo dopuszczał do postępowania przed sądem tylko osoby majętne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. Treść art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako: p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej może być sporządzone zasadniczo wyłącznie przez adwokata lub radcę prawnego. Natomiast ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że skarżący zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządził osobiście, co skutkowało prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu I instancji o jego odrzuceniu. Z tego względu zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lutego 2024 r. należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.