III OZ 283/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 33/22 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 33/22 w sprawie ze skargi K.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 8 grudnia 2021 r. nr 142/EU-O/2021 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 33/22, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 8 grudnia 2021 r. nr 142/EU-O/2021 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. K.J. w ustawowym terminie, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), wniósł o uzupełnienie wyroku "w zakresie nierozpoznanym i nierozstrzygniętym, poprzez zobowiązanie orzeczeniem sądu skarżone organy (...) do przestrzegania zakresu podmiotowego strony (...). Ponadto wniósł o "uchylenie, względnie stwierdzenie niezgodności z normami prawa i bezskuteczności czynności w imieniu i z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 8 września 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 33/22 odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 30 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie Sąd rozstrzygnął w całości co do zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zaś podnoszone przez skarżącego okoliczności, które miałyby wpływać na uzupełnienie wyroku, nie były objęte kontrolą Sądu w zakresie tej sprawy. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia". Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia K.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi oraz co do dodatkowych orzeczeń, które powinny się znaleźć w wyroku, a których sąd nie zamieścił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że wyrok z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 33/22 nie może zostać uzupełniony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., gdyż zawiera on wszystkie elementy wymagane prawem. W przedmiotowym wyroku, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi K.J., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Analiza wniosku o uzupełnienie wyroku i zawarta w nim argumentacja prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w wyroku rozstrzygnięcie i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że skoro K.J. nie zgadzał się z w/w wyrokiem (który zresztą jest dla niego – co do zasady – korzystny), to winien był zaskarżyć go do Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może bowiem stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia wyroku, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z w/w kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.