III OZ 28/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1076/18 o odrzuceniu skargi kasacyjnej B.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1076/18 oddalającego skargi B.B., K.B. i H.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1076/18 oddalił skargi B.B., K.B. i H.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Odpis w/w wyroku, wraz z uzasadnieniem, został przesłany B.B., jako skarżącemu, przy piśmie Sądu z dnia 31 lipca 2020 r. (k. 190 akt sądowych). Jednocześnie w piśmie tym skarżący został pouczony o zasadach, trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej. Przedmiotowa przesyłka została prawidłowo doręczona B.B. w dniu 18 sierpnia 2020 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 198 akt sądowych). Odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1076/18 został również przesłany B.B., działającemu jako pełnomocnikowi H.B., przy piśmie Sądu z dnia 15 września 2020 r., jednak – co wynika z przeprowadzonego przez Sąd postępowania reklamacyjnego u operatora pocztowego – przesyłka ta została uznana za zaginioną. W związku z powyższym, przy piśmie z dnia 21 maja 2021 r. Sąd ponownie przesłał odpis w/w wyroku, wraz z uzasadnieniem, B.B., jednak omyłkowo w piśmie tym nie wskazał, że przesyłka ta adresowana jest do niego jako do pełnomocnika H.B., posługując się natomiast w treści pisma zwrotem "skarżący". Przedmiotowa przesyłka została doręczona B.B. w dniu 15 czerwca 2021 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 241 akt sądowych). W dniu 12 lipca 2021 r., wraz z wnioskiem o udostępnienie akt postępowania w systemie PASSA, udział w niniejszym postępowaniu zgłosił profesjonalny pełnomocnik ustanowiony przez B.B. W dniu 15 lipca 2021 r. (data stempla pocztowego) B.B., reprezentowany przez w/w pełnomocnika, wniósł we własnym imieniu skargę kasacyjną od wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1076/18 odrzucił skargę kasacyjną (pkt 1); zwrócił skarżącemu B.B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis sądowy w kwocie 140 zł (pkt 2). W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie do treści art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z akt sprawy wynika, że skarżący B.B. otrzymał odpis nieprawomocnego wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r., wraz z uzasadnieniem oraz prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej, w dniu 18 sierpnia 2020 r., a zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 17 września 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie kwestionuje prawidłowości tego doręczenia i nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną od w/w wyroku wniósł natomiast dopiero w dniu 15 lipca 2021 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji, profesjonalny pełnomocnik skarżącego, któremu zostały udostępnione w systemie PASSA akta sądowe niniejszej sprawy, mógł zauważyć, że drugie doręczenie skarżącemu odpisu przedmiotowego wyroku, wraz z uzasadnieniem, było wynikiem niedoręczenia wyroku skarżącej H.B., którą B.B. reprezentuje. Termin zawity do wniesienia skargi kasacyjnej przez B.B. (jako skarżącego) upłynął zatem bezskutecznie w dniu 17 września 2020 r. Oznacza to, że nawet ponowne, omyłkowe doręczenie B.B. odpisu wyroku przeznaczonego w istocie dla skarżącej – H.B., nie mogło wywołać skutku w postaci ponownego otwarcia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dla skarżącego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia B.B., reprezentowanego przez w/w profesjonalnego pełnomocnika, do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 178 p.p.s.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego podkreślił, że Sąd pierwszej instancji wprowadził B.B. w błąd, bowiem myślał on, że przesłany przy piśmie Sądu z dnia 21 maja 2021 r. odpis wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r. został skierowany do niego jako skarżącego, a nie pełnomocnika H.B. Ponadto przy doręczonym mu pierwotnie piśmie przewodnim z dnia 31 lipca 2020 r. Sąd nie pouczył go o sposobie i terminie wniesienia od w/w wyroku środka zaskarżenia. Pomyłka Sądu nie może powodować negatywnych skutków dla skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, odpis wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r., wraz z uzasadnieniem, został przesłany B.B., jako działającemu w imieniu własnym skarżącemu, przy piśmie Sądu z dnia 31 lipca 2020 r. (k. 190). Jednocześnie – wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego podniesionym w zażaleniu – w piśmie tym skarżący został w sposób klarowny pouczony o zasadach, trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku. Przedmiotowa przesyłka została prawidłowo doręczona B.B. w dniu 18 sierpnia 2020 r. (k. 198), a zatem termin do wniesienia ewentualnej skargi kasacyjnej upływał w dniu 17 września 2020 r. Skoro skarga kasacyjna w imieniu wyżej wymienionego została złożona dopiero w dniu 15 lipca 2021 r. to podlegała ona odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a., co prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy piśmie z dnia 21 maja 2021 r., przesyłając odpis wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r., wraz z uzasadnieniem, B.B. działającemu jako pełnomocnik skarżącej H.B. – omyłkowo w piśmie tym nie zaznaczył, że wyrok ten jest skierowany do H.B. i tym samym wprowadził B.B. w błąd. Pomyłka ta w żadnym razie nie mogła bowiem wywołać skutku procesowego w postaci ponownego otwarcia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dla skarżącego, który – jak już wskazano – upłynął w dniu 17 września 2020 r. Wbrew podniesionej w zażaleniu argumentacji, pomyłka Sądu pierwszej instancji nie spowodowała żadnych negatywnych skutków dla skarżącego B.B. Mogła ona ewentualnie spowodować takie skutki dla skarżącej H.B., jednak ostatecznie do tego nie doszło, bowiem Sąd przy piśmie z dnia 9 sierpnia 2021 r. ponownie doręczył H.B. odpis wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r., wraz z uzasadnieniem, tym razem prawidłowo adresując w/w pismo do B.B. jako pełnomocnika H.B., jednocześnie pouczając pełnomocnika o zasadach, trybie i terminie wniesienia przez H.B. skargi kasacyjnej. Przesyłka ta została doręczona B.B. (jako jej pełnomocnikowi) w dniu 31 sierpnia 2021 r., otwierając tym samym bieg terminu do wniesienia przez H.B. ewentualnej skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.