III OZ 274/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1692/22 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1692/22 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Miejskiej Biblioteki Publicznej w L. z dnia 29 sierpnia 2022 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1692/22 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Miejskiej Biblioteki Publicznej w L. z 29 sierpnia 2022 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) dalej zwanej "p.p.s.a." odmówił sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1692/22. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący zwrócił się o sprostowanie ww. orzeczenia w pkt. 2, w którym zasądzono na jego rzecz kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem Sądu nie znajdowało uzasadnienia żądanie sprostowania punktu drugiego sentencji przez wskazanie właściwej kwoty zasądzonego zwrotu kosztów postępowania sądowego, tj. kwoty 200 złotych. Wysokość kwoty zasądzonej przez Sąd na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania nie stanowi oczywistej omyłki ani błędu rachunkowego. Argumentacja zawarta we wniosku zmierza do wykazania, że w ww. postanowieniu należało zasądzić inną kwotę kosztów postępowania, które to żądanie nie może jednak stanowić podstawy do sprostowania postanowienia sądu w trybie art. 156 p.p.s.a. Argumentacja ta mogła być podnoszona wyłącznie w drodze zażalenia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. J., wnosząc o jego uchylenie oraz o sprostowanie postanowienia WSA w Warszawie z 25 stycznia 2023 r. zgodnie z treścią wniosku i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że na zwrot kosztów postępowania sądowego powinna składać się cała kwota uiszczonego wpisu sądowego od skargi na decyzję. Wpis od skargi na decyzję wynosi 200 zł i w takiej kwocie został przez skarżącego uiszczony. Skoro wolą Sądu było zasądzenie na rzecz skarżącego całości poniesionych przez niego kosztów postępowania, a nie ich miarkowanie, to umieszczenie w sentencji postanowienia błędnej kwoty było wyłącznie omyłką sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień (art. 166 p.p.s.a.). Podzielić należy stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż argumentacja zawarta we wniosku zmierza do wykazania, że w ww. postanowieniu należało zasądzić inną kwotę kosztów postępowania, która to kwestia winna zostać podniesiona w drodze zażalenia na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów. Czym innym jest błędne określenie kwoty należnych stronie kosztów postępowania, a czym innym oczywista omyłka dotycząca tych kosztów. Art. 156 p.p.s.a. znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której oczywistość wadliwości wynika z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 156). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności sprawy należy wskazać, że w uzasadnieniu postanowienia WSA w Warszawie z 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1692/22 w odniesieniu do zwrotu kosztów postępowania wskazano wyłącznie podstawę prawną. Zestawienie sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem nie pozwala uznać, aby kwota 100 zł wskazana w pkt. 2 sentencji ww. postanowienia miała charakter błędu rachunkowego albo innej oczywistej omyłki, co przesądza o bezzasadności zażalenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.