III OZ 273/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2026 r. sygn. akt VII SAB/Wa 2/25 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Z.F. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Radę Doskonałości Naukowej w przedmiocie utraty tytułu profesora postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 29 października 2025 r. VII SAB/Wa 2/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z.F. (dalej: "skarżący") na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Radę Doskonałości Naukowej w przedmiocie utraty tytułu profesora. Na powyższe postanowienie skarżący reprezentowany przez r.pr. A.W. wywiódł skargę kasacyjną. W wykonaniu zarządzenia z 22 grudnia 2025 r. wezwano skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skierowano do r.pr. A.W., za pośrednictwem ePUAP. Z uwagi na nieodebranie ww. wezwania, uznano je za doręczone 14 stycznia 2026 r. W rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Postanowieniem z 3 marca 2026 r., VII SAB/Wa 2/25, WSA w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną, z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wywiódł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie, podjęcie dalszych działań, względnie o nadanie nowej sygnatury akt i ponowne rozpatrzenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej: p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Tymczasem zażalenie wniesione przez pełnomocnika skarżącego nie zawiera przepisów, których naruszenia dopatruje się skarżący oraz zwięzłego uzasadnienia zażalenia. Ustawodawca, co prawda, nie zdefiniował i nie określił dokładnych kryteriów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie zażalenia, jednakże dokonując wykładni celowościowej ww. przepisu przyjąć trzeba, że uzasadnienie zażalenia powinno przedstawiać stanowisko wnoszącego zażalenie co do uchybień postępowania, które w jego ocenie uzasadniają zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia lub zarządzenia. Istota zatem wymogu z art. 194 § 3 in fine p.p.s.a. w postaci zwięzłego uzasadnienia zażalenia sprowadza się do nałożenia na wnoszącego zażalenia obowiązku przedstawienia zwięzłego zbioru argumentów, motywów i ewentualnie dowodów z dokumentów uzasadniających jego działanie wyrażone w zaskarżeniu orzeczenia sądowego oraz własnego stanowiska w zakresie negatywnej oceny takiego orzeczenia. Wskazany zbiór zapatrywań wnoszącego zażalenie musi odnosić się wprost do kwestionowanego orzeczenia sądowego, a nie jedynie wyrażać ogólnikowe stwierdzenia mogące przystawać do dowolnej sprawy. Niemniej, ponieważ z utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli z treści zażalenia możliwe jest wywiedzenie, jakimi intencjami i racjami kierował się wnoszący to zażalenie, nie ma przeszkód do nadania sprawie dalszego biegu i rozpoznania merytorycznego sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 19 sierpnia 2014 r., II FZ 1048/14 i z 5 marca 2014 r., II FZ 140/14). W rozpoznawanej sprawie treść zażalenia nie pozostawia wątpliwości co do tego, że intencją skarżącego jest uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten prawidłowo jednak ustalił zdarzenia procesowe zaistniałe w sprawie, to jest, że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego obarczona była brakami fiskalnymi oraz że - mimo wezwania zawierających precyzyjne określenie konsekwencji niewypełnienia w terminie sformułowanych w nich obowiązków - nie zostały one uzupełnione w wyznaczonym terminie. W tych okolicznościach zastosowanie znajdował art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ponieważ taka właśnie sytuacja zaistniała w kontrolowanej sprawie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał rozstrzygnięcie zgodne z dyspozycją przytoczonych przepisów, zaskarżone postanowienie należało ocenić jako odpowiadające prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie jest niezasadne, a zakwestionowane postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Prowadzi to do oddalenia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.