III OZ 272/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 71/24 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 71/24 o odrzuceniu skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę decyzji w sprawie pozwolenia na wytwarzanie, zbieranie i przetwarzanie odpadów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 13 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie na postanowienie tego sądu z 5 lipca 2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z 5 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 53 § 2b oraz art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a.") odrzucił przedmiotową skargę wobec nieuzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi w wyznaczonym terminie. Pismem z 25 września 2024 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Postanowieniem z 3 października 2024 r. sąd I instancji odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, zaś postanowieniem z 5 lutego 2025 r., III OZ 535/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie spółki na to postanowienie. Sąd I instancji wskazał, że postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. i ostatnim dniem do wniesienia na nie zażalenia był 31 lipca 2024 r. Zatem zażalenie nadane 25 września 2025 r. zostało wniesione po terminie, a wniosek o jego przywrócenie został prawomocnie oddalony. W związku z tym zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka, zarzucając sądowi I instancji naruszenie m.in. art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W szczególności podniosła, że postanowienie o odrzuceniu skargi nie zostało spółce doręczone. Do zażalenia załączyła korespondencję prowadzoną z Pocztą Polską w sprawach skarg i reklamacji na jej działalność i doręczanie korespondencji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy wpadkowej była wyłącznie kwestia terminowości wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z 5 lipca 2024 r. Sąd nie oceniał w tej sprawie przyczyn uchybienia terminu. Jak bowiem stanowi art. 178 p.p.s.a., Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Zatem w sytuacji, w której strona wniesie środek zaskarżenia z uchybieniem terminu, wówczas środek ten podlega odrzuceniu, bez względu na przyczyny. Termin ten może zaś zostać przywrócony pod warunkiem spełnienia wymagań przewidzianych w ustawie, a odrzucenie środka zaskarżenia nie stoi na przeszkodzie przywróceniu terminu do jego wniesienia. Dla porządku wskazać należy, że kwestia przyczyn uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z 5 lipca 2024 r. była przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 5 lutego 2025 r., III OZ 535/24, oddalił zażalenie spółki na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia. W postanowieniu tym sąd stwierdził, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, że odpis postanowienia z 5 lipca 2024 r. został spółce nieprawidłowo doręczony, tj. że w sprawie spółce nie pozostawiono zawiadomień o awizacji korespondencji. Twierdzenia spółki w tym zakresie nie zostały potwierdzone przez Pocztę, a sam fakt złożenia reklamacji, która nie została uwzględniona (w tej czy innych sprawach), sam w sobie nie może skutecznie podważyć prawidłowości doręczenia ww. korespondencji. Spółka nie przedstawiła również żadnych, innych niż twierdzenia spółki, dowodów świadczących o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu Poczty. Sąd nie miał więc podstaw do kwestionowania urzędowych dokumentów sporządzonych przez pocztę w zakresie dat podjęcia próby doręczenia oraz awizacji, a tym samym kwestionować prawidłowości doręczenia ww. korespondencji. Po wydaniu powyższego postanowienia spółka złożyła do akt sprawy nowy dowód w postaci wezwania P. S.A. do zapłaty na kwotę 4 598 306,69 zł tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną bezprawnym działaniem – niedopełnieniem swoich obowiązków jako operatora. W ocenie Sądu do akt sprawy spółka nie przedłożyła do tej pory przekonujących dowodów, z których by wynikało, że postanowienie z 5 lipca 2024 r. zostało spółce nieprawidłowo doręczone. Zgodzić się więc należało z sądem I instancji, że zażalenie nadane u operatora pocztowego 25 września 2024 r. na postanowienie z 5 lipca 2024 r. o odrzuceniu skargi zostało wniesione po terminie, który upłynął z dniem 31 lipca 2024 r. Z koperty z k. 370 wynika bowiem, że korespondencja z odpisem tego postanowienia została uznana za doręczoną spółce 24 lipca 2024 r. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.