III OZ 27/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Q. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 313/25 o odrzuceniu skargi Q. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 25 listopada 2024 r., nr DI.401.823.2024 w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 313/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) odrzucił skargę Q. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 25 listopada 2024 r., nr DI.401.823.2024 w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej. W uzasadnieniu wskazano, że spółka wniosła skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Zarządzeniem z 6 lutego 2025 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 21.960 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie do uiszczenia wpisu pismem z 24 marca 2025 r. (k. 31) skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem referendarza sądowego z 15 maja 2025 r. w sprawie IV SPP/Wa 94/25 pozostawiono wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania. Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Postanowieniem z 24 lipca 2025 r. sygn. akt IV SPP/Wa 94/25 Sąd utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 15 maja 2025 r. Wobec uprawomocnienia się zarządzenia z 15 maja 2025 r. w wykonaniu zarządzenia z 30 lipca 2025 r. (k. 43) wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do wpisu sądowego od skargi z 6 lutego 2025 r. - terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej 13 sierpnia 2024 r. Skarżąca nie uiściła wpisu (informacja o braku uiszczenia wpisu sądowego, k. 44), w związku z powyższym w ocenie Sądu I instancji należało uznać, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi. Skarżąca spółka złożyła na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) wynika, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1-3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie, w związku z pozostawieniem bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął 20 sierpnia 2025 r., natomiast brak fiskalny nie został przez skarżącą uzupełniony. Wobec tego, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę. Ustawodawca nie przewidział bowiem jakichkolwiek odstępstw od reguły z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zatem niemożliwe było zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.