III OZ 263/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2942/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 26 października 2023 r., nr DI-KZP.401.135.2022.akr w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 14 lutego 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2942/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, Sąd I instancji) odrzucił skargę Z. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Spółka, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ) z 26 października 2023 r., nr DI-KZP.401.135.2022.akr w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, tj. odpisu z KRS, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 15 stycznia 2024 r., ale Spółka nie uzupełniła braków formalnych skargi. Pismem z 27 lutego 2024 r. Spółka wywiodła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 14 lutego 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2942/23., wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca wskazała na oczywiście błędną datę odbioru korespondencji, która wskazana została w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W treści zażalenia przyznano, że skarżąca odebrała 15 stycznia 2024 r. korespondencję sądową, ale zawierała ona jedynie odpowiedź na skargę, a nie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Postanowieniem z 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2942/23 sprostowano uzasadnienie postanowienia WSA w Warszawie z 14 lutego 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie WSA uznał, że brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., jest brak odpisu KRS dokumentującego umocowanie osoby podpisującej skargę, czego wymaga wprost art. 29 p.p.s.a. W świetle przytoczonych przez składającą zażalenie okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sytuacji gdy przesłano łącznie kilka pism, nie można wykluczyć, że jedno z pism omyłkowo nie zostało przez pracownika sekretariatu włożone do koperty adresowanej do strony skarżącej. Podczas pokwitowania odbioru przesyłek u listonosza nie ma wystarczającej ilości czasu na konfrontowanie treści poświadczenia z treścią pism znajdujących się wewnątrz koperty. Tym samym, jedynie z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w przesyłce (w kopercie) były wszystkie wskazane dokumenty (por. postanowienia NSA z: 25 lutego 2021 r., sygn. akt II GZ 28/21; 25 września 2018 r., sygn. akt II GZ 323/18; 8 maja 2019 r., sygn. akt II GZ 68/19). Skoro na gruncie niniejszej sprawy nie jest możliwe w sposób pewny zweryfikowanie tego, jaka była zawartość przesyłek sądowej skierowanej do stron, to należy za wiarygodne przyjąć ich wyjaśnienia, że wśród doręczonych pism nie było wezwania dotyczącego braków skargi. Okoliczność ta została uprawdopodobniona załączonym do zażalenia dziennikiem korespondencji, w którym odnotowano doręczenie w dniu 15 stycznia 2024 r. odpowiedzi na skargę w ilości: "1 kpl.". Z uwagi na powyższe NSA uznał, że wobec braku dowodów na to, co w istocie zawierała przesyłka z Sądu, przyjąć należy wersję korzystniejszą dla skarżącej i uznać, że nie doręczono wezwania do uzupełnienia braku formalnego przez nadesłanie odpisu KRS (por. postanowienia NSA z: 27 maja 2021 r., sygn. akt II FZ 13/21, 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1366/16). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że zaakceptowanie w takiej sytuacji odrzucenia skargi stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. postanowienia NSA z: 27 maja 2021 r., sygn. akt II FZ 13/21, 19 marca 2009 r., sygn. akt II OZ 506/09, 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 544/09, 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II OZ 1150/09, 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 2161/12). Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wskazuje bowiem, że jeżeli istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy, to przy uwzględnieniu okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienia NSA z: 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1448/11, 24 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1188/13, 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1388/15, 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 664/16, 25 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1015/16, 22 marca 2022 r., sygn. akt II GZ 64/22). Wobec powyższego należało przyjąć, że termin do nadesłania odpisu KRS nie rozpoczął biegu, a tym samym odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było niezasadne. Z uwagi na to, że skarżąca nadesłała już odpis KRS, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien podjąć dalsze czynności w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji