III OZ 25/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Banku [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 3004/21 o odrzuceniu skargi Banku [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 3004/21 odrzucił skargę Banku [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. W uzasadnieniu postanowienia podał, że Bank [...], reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia 21 lipca 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych B.S. W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2021 r., pismem z dnia 20 września 2021 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi, wraz z załącznikami, celem doręczenia uczestnikom postępowania oraz do złożenia dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji skarżącej Spółki – odpisu z KRS. Korespondencja z powyższym wezwaniem została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 23 września 2021 r. (k. nr 38 akt sądowych). W dniu 29 września 2021 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej Spółki nadesłał do Sądu przesyłkę zawierającą odpis KRS oraz dwa odpisy skargi z dnia 5 sierpnia 2021 r. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych M.G. oraz W.G., wraz z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niedopuszczalną. Wskazał, że zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Regulacja określona w w/w przepisie ustanawia zatem jeden z warunków formalnych, jakie powinno spełniać pismo procesowe strony (w tym także skarga) wnoszone do sądu administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, iż jednym z obowiązków strony wnoszącej pismo do sądu administracyjnego (skargę) jest obowiązek dołączenia do niego odpowiedniej liczby jego odpisów, celem doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale w składzie siedmiu sędziów z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13 wskazał, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wykonując wezwanie w terminie nadesłał wprawdzie odpis z KRS, to jednak nie dołączył żądanych odpisów skargi, bowiem przesłał do Sądu odpisy zupełnie innej skargi. Biorąc pod uwagę fakt, że profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest adwokat lub radca prawny, obowiązują podwyższone standardy staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do ponawiania wezwania w powyższym zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia Banku [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Spółka wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w/w przepisów w dwóch aspektach: 1) strona skarżąca nie uchybiła – wbrew temu co ustalił Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie brakujących dwóch egzemplarzy odpisów skargi, wraz z załącznikami, celem doręczenia uczestnikom postępowania, gdyż taki brak formalny w sprawie w ogóle nie zaistniał – skarga została bowiem złożona za pośrednictwem organu wraz z dwoma odpisami skargi, zaś jedyny brak formalny skargi, polegający na braku złożenia Sądowi dokumentu, z którego wynikałby sposób reprezentacji skarżącej Spółki, tj. odpisu z KRS, został przez stronę skarżącą w terminie – na wezwanie Sądu – skutecznie usunięty; 2) Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy – nawet gdyby przyjąć, że nie zostały złożone odpisy skargi – to ewentualny brak odpisów skargi stanowiłby okoliczność uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie skargi z dnia 21 lipca 2021 r. W obszernym uzasadnieniu zażalenia Spółka przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego w niej zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż Sąd pierwszej instancji – wbrew twierdzeniu Banku [...] – prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi, wraz z załącznikami, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Spółka do skargi dołączyła jedynie jej dwa odpisy, natomiast uczestnikami na prawach strony w niniejszej sprawie – w oparciu o art. 33 § 1 P.p.s.a. – są: B.S., Biuro Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w Warszawie, Biuro Informacji Gospodarczej Infomonitor S.A. z siedzibą w Warszawie oraz Związek Banków Polskich. Wszystkie w/w podmioty brały udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, nie wniosły skargi do sądu administracyjnego, zaś wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego. Złożona do organu skarga B.S. dotyczy bowiem przetwarzania jej danych osobowych przez Bank [...], w tym ich udostępniania na rzecz Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w Warszawie, Biura Informacji Gospodarczej Infomonitor S.A. z siedzibą w Warszawie oraz Związku Banków Polskich. Pełnomocnik skarżącej, w zakreślonym przez Sąd terminie, nadesłał dwa odpisy skargi z dnia 5 sierpnia 2021 r. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych M.G. oraz W.G., wraz z załącznikami. Nie były to jednak odpisy skargi z dnia 21 lipca 2021 r. wniesionej w niniejszej sprawie, dotyczącej skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych B.S. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe uprawniało Sąd pierwszej instancji do uznania, że skarżąca Spółka (co istotne w tej sprawie – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) nie wykonała wezwania Sądu w zakreślonym terminie, co z kolei w konsekwencji musiało skutkować odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 P.p.s.a. Argumentacja skarżącej przedstawiona w zażaleniu ma charakter polemiczny i w żaden sposób nie dowodzi, że prawidłowo wykonała ona wezwanie Sądu. Należy podkreślić, iż w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13 niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W uchwale tej wskazano również, iż złożenie przez stronę skarżącą wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a., ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy, iż nieuzupełnienie przez Bank [...] wyżej wskazanego braku formalnego skargi w zakreślonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie terminie musiało skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższej oceny nie zmienia fakt złożenia przez skarżącą Spółkę wniosku o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi, który zostanie rozpoznany przez Sąd pierwszej instancji w oparciu o art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a. po wydaniu niniejszego rozstrzygnięcia. Zawarta w tym wniosku argumentacja dotycząca omyłki pracowników sekretariatu Kancelarii nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia, które dotyczy odrzucenia skargi z powodu niespornego uchybienia terminu do uzupełnienia jej braków formalnych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.