III OZ 247/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 130/24 o odrzuceniu skargi K.J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 września 2016 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 kwietnia 2024 r. odrzucił skargę K.J. (dalej: skarżący) na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 5 września 2016 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 5 września 2016 r. o wydanie zaświadczeń o żądanej treści. Sprawy zainicjowane tymi skargami zostały zarejestrowane, a następnie rozstrzygnięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dwukrotnie orzeczeniami wydanymi pod sygn. akt II SAB/Wa 718/16 oraz akt II SAB/Wa 223/19. Z kolei w piśmie z 9 lutego 2024 r. skarżący wniósł kolejną skargę na tę samą bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 5 września 2016 r. Uznając, że sprawa w tym przedmiocie została już prawomocnie rozstrzygnięta, Sąd I instancji odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z treści powołanego przepisu wynika, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku lub została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie lub zaniechanie organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W przedmiotowej sprawie istotne jest, że sprawa bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji polegająca na niezałatwieniu wniosku skarżącego z 5 września 2016 r., została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem uwzględniającym skargę z 18 maja 2017 r. II SAB/Wa 718/16 oraz postanowieniem o odrzuceniu skargi z 11 kwietnia 2019 r. II SAB/Wa 223/19 wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd rozstrzygnął już zatem merytorycznie, że w sprawie wniosku skarżącego z 5 września 2016 r. organ pozostawał w bezczynności. W konsekwencji uznać należy, że skoro zarówno skarga w sprawie II SAB/Wa 718/16, jak i skarga w niniejszej sprawie zostały wniesione przez tego samego skarżącego i posiadają ten sam przedmiot zaskarżenia, to oznacza, że obydwie te skargi są tożsame przedmiotowo i podmiotowo. W związku z powyższym Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., prawidłowo odrzucił ponownie wniesioną skargę. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.