III OZ 244/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt: II SA/Wa 444/21 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 grudnia 2020 r., nr 143 w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt: II SA/Wa 444/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.W. (dalej: skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: organ) z dnia 14 grudnia 2020 r., nr 143 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie numeru PESEL w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 8 marca 2021 r., natomiast pismo z uzupełnieniem braków skarżącego nadane zostało w dniu 16 marca 2021 r., zatem po wyznaczonym terminie. Zażalenie od powyższego postanowienia wniósł A.W. zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazano, że przesyłkę sądową zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi odebrała w dniu 8 marca 2021 r. 92-letnia matka skarżącego, jako dorosły domownik. Natomiast skarżący dowiedział się o doręczeniu przesyłki dopiero w dniu 10 marca 2021 r. i przyjął, że właśnie od tej daty rozpoczyna bieg 7 dniowy termin uzupełnienia braków. Skarżący twierdzi zatem, że pozostawał w uzasadnionej nieświadomości co do faktycznego biegu terminu do dokonania czynności. Skarżący podnosi również, że WSA w Warszawie, mimo przekroczenia terminu na dokonanie czynności przez skarżącego nie odrzucił skargi i uznając, że zostały spełnione przesłanki do jej merytorycznego rozpoznania wydał w dniu 10 czerwca 2021 r. postanowienie o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, a następnie postanowieniem z dnia 16 lutego 2023 r. podjął postępowanie. Skarżący zarzuca zatem brak logiki procesowej w działaniach Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie mogło być uwzględnione. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną (...). W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Treść powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że brak wskazania numeru PESEL, jest brakiem, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i stanowi podstawę odrzucenia skargi. Skarżący w złożonym zażaleniu kwestionuje okoliczności faktyczne dotyczące samego doręczenia twierdząc, że nastąpiło ono dopiero z dniem 10 marca 2021 r. Z takim poglądem nie sposób się jednak zgodzić. Z akt sprawy jasno wynika, że doręczenie przesyłki zawierającej m.in. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi doręczone zostało na adres skarżącego w dniu 8 września 2021 r., a odbiór korespondencji został pokwitowany przez O. W. Zgodnie z art. 67 § 1 oraz 69 § 1 p.p.s.a. jeżeli stroną postępowania jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam gdzie się adresata zastanie. Po stronie danego podmiotu leży natomiast konieczność poinformowania sądu o każdej zmianie miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń, w tym adresu elektronicznego lub siedziby (art. 70 § 1). Z akt sprawy nie wynika, żeby skarżący zmienił adres do doręczeń, zatem korespondencja sądowa kierowana była na adres wskazany przez niego w skardze. Przepis art. 72 § 1 p.p.s.a. pozwala w przypadku, gdy adresata korespondencji nie zastanie się w mieszkaniu, na zastępcze doręczenie korespondencji sądowej dorosłemu domownikowi. Konieczne jest jedynie uznanie, że osoba ta nie ma sprzecznych interesów w sprawie wobec adresata i podejmuje się przekazania pisma adresatowi. W niniejszej sprawie doręczenie korespondencji matce skarżącego 92-letniej O.W. ewidentnie spełniało wszystkie wymagania procedury doręczenia zastępczego, nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego jakoby termin na uzupełnienie braków rozpoczął swój bieg dopiero w dniu 10 września 2021 r. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że termin na uzupełnienie braków upłynął z dniem 15 września 2021 r. Bez znaczenia przy ocenie spełnienia warunków formalnych skargi ma kwestia zawieszenia i podjęcia sprawy przez Sąd I instancji, którą podnosi skarżący w zażaleniu. W związku z powyższym na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego.