III OZ 236/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2131/23 w sprawie ze skargi A.S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 2 sierpnia 2023 r., nr 37/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2131/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) odrzucił skargę A.S. (dalej: skarżący) na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z 2 sierpnia 2023 r., nr 37/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w dniu 1 grudnia 2023 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi celem doręczenia uczestnikowi postępowania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu 20 grudnia 2023 r., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji (karta nr 29 akt sądowych), dlatego termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął 27 grudnia 2023 r. Wskazano, że do dnia wydania postanowienia skarżący nie nadesłał wymaganych odpisów skargi, a zatem skargę należało odrzucić. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że w dniu 20 grudnia 2023 r. otrzymał wezwanie do nadesłania odpisu skargi, na które odpowiedział, wysyłając w dniu 22 grudnia 2023 r. za pośrednictwem placówki Poczty Polskiej w G., brakującą dokumentację w postaci odpisu skargi z 2 października 2023 r. wraz z wnioskiem o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Na dowód powyższych twierdzeń skarżący nadesłał dowód potwierdzenia przesyłki poleconej. Wobec powyższego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie jego skargi na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z 2 sierpnia 2023 r., nr 37/2023. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. W myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Stosownie do treści art. 47 § 2 p.p.s.a., odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Jeżeli pismo strony mnie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Celem tego przepisu jest zdyscyplinowanie strony składającej skargę do podporządkowania się sprawności postępowania sądowego. Natomiast brak odpisu skargi jest jej brakiem formalnym (por. uchwała NSA z 4 września 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, ONSAiWSA z 2014 r. Nr 3, poz. 39). W uchwale z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że niedołączenie przez wnoszącego pismo wymaganej liczby jego odpisów, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez Sąd. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono w szczególności, że ustawodawca nie przewidział prawnych możliwości uzupełniania braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, ani nie dokonał rozróżnienia na braki "istotne" i "nieistotne", a jedynie wskazał na braki, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu, co przemawia za przyjęciem ścisłej wykładni omawianych przepisów. Rolą Sądu nie jest zastępowanie strony w dokonywaniu czynności procesowych, leżących w jej interesie i stanowiących jej ustawowy obowiązek. Wskazać należy, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 407/08 oraz M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, Komentarz do art. 47 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 249). Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie skarżący nie uzupełnił prawidłowo braku formalnego skargi. Złożone przez skarżącego pismo nie odpowiadało swoją treścią skardze, zawierało bowiem odmienne wnioski zaskarżenia, różniło się także uzasadnienie skargi. W konsekwencji, nadesłane pismo nie mogło zostać uznane za odpis w rozumieniu art. 47 § 1 p.p.s.a. Brak prawidłowego wykonania wezwania skierowanego do skarżącego oznacza, że brak formalny skargi nie został uzupełniony, a więc Sąd I instancji był zobowiązany odrzucić skargę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.