III OZ 231/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Gd 203/23 o odrzuceniu zażalenia W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Gd 203/23 o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku w sprawie ze skargi W. D. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Gd 203/23, odrzucił zażalenie W. D. na postanowienie tego Sądu z dnia 8 kwietnia 2024 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2023 r., którym to oddalono skargę W. D. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 28 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 285I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) – dalej: "P.p.s.a." w przypadkach nieuregulowanych przepisami powołanego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zastosowanie ma zatem także przepis art. 175 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Skarżący nie był uprawniony do samodzielnego wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu. Tym samym nie jest też uprawniony do samodzielnego złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu tego rodzaju skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 194 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 178 P.p.s.a. w związku z art. 285I P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do unormowania art. 285a P.p.s.a., przedmiotem zaskarżenia skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być każde prawomocne orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zaś według treści art. 285l P.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei zgodnie z art. 194 § 4 P.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem odpowiedniego stosowania art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom. Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego powinno być zatem sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Niespełnienie wymogów formalnych powoduje odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, o czym stanowi przepis art. 285f § 3 P.p.s.a. Skarga kasacyjna, a zatem i skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która nie została sporządzona przez jedną z osób wskazanych w art. 175 P.p.s.a., nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. II ONP 1/10, LEX nr 766655). Z uwagi na odpowiednie stosowanie przepisów o skardze kasacyjnej do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, teza ta znajduje zastosowanie w stosunku do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W takim wypadku mamy do czynienia z brakiem nieusuwalnym, co oznacza, że wniesienie tego środka osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, skoro zażalenie na postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zostało sporządzone osobiście przez skarżącego, który nie jest ani radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. – należało je odrzucić, jako niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. I OZ 269/21, LEX nr 3217170). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285l w zw. z art. 180 P.p.s.a. oraz art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.